zaman tüneli

belki yakın gelecekte guzel giyinmeye baslarım.
bana iyi gelir bu.

yıl 2015 ti sanırım. ben o donem hep isyerine diz ustu etek sıfon buluz ya da diz ustu elbiselerle gidiyordum. sacıma fon cekiyordum her sabah dustan sonra. ve makyaj yapıyordum. bi gun keyfim yoktu. dustan sonra sacımı topuz yaptım. makyaj yapmadım. ve sweetshirt kot giyip gittim ise. patronum beni yanına cagırdı:
-kadın dedigin bakımlı olur. sen de hep cok bakımlısındır. bugun ne oldu sana?
o is yerinde yaklasık bi bucuk sene calıstım. bi daha asla bakımsız gitmedim.

biraz da etki tepki olayları bunlar.

aynı anda çok farklı ruh hallerine bürünüp ordan şurdan burdan fikir belirtmeyi, kelimelerle oynamayı, daldan dala zıplamayı sevdiğimi fark ettiğimden beri sevdiğim salak aktivite.

onnn biiğr yıl.

uzak durduğum restoran

çok kötü patlar abi fobiyse fobi.

işte derste odağımızı dağıtır ve millet olarak cama çıkıp izlediğimiz hadise cama çıktığımızda ne motosiklet görürüz ne de sürücü ahahahahahjahaa

fok balığı dışında ben kabulüm.*

leblebi yazardık zamanında hesap makinalarında. nereden nereye be. teknoloji nasıl ilerlemiş.

en sevdiğim müzikal oluşumlardan biri olan ingiliz prog rock / prog folk topluluğu gryphon imzalı, 1974 çıkışlı nefis albüm red queen to gryphon three'de yer alan harikulade bir parçadır. valla böyle spazma can kurban diyesim gelir her zaman, zira süper keyif verici bir çalışmadır. dinleyenlerin/dinleyeceklerin çoğunun bana bu mevzuda katılacağını tahmin etmekteyim. iyi dinlemeler!

bazen çok yalnız kalıyoruz, bazen kimse bizi anlamasın acımasın yargılamasın istiyoruz yanımızdan yöremizden akıl verilsin yorum yapılsın istemiyoruz ve bazen sadece duyulmak, görülmek ya da hiç bir şey olmasa bile boşalmak istiyoruz.

neyse taşıdığımız aksın gitsin… duygusal bir yanımızdan ağırlaştığımız zaman en azından.. tam olarak bu ihtiyaçla başlayan bir süreç. en azından benim için tanımlanabilir hali böyle.

sonrası işte gelişine artık…

balıkların av sezonu açıldı mı..? yasak devam ediyorsa başlık banlanmalı.

kısaca "akıl verme" muhabbetleri diyeceğim.

tavsiye olarak diyaloğu severim ancak böyle senin o anki durumunla ilgili empati yapmayıp bilirkişiymiş gibi bir şeyler belirtme zorunluluğunda sanıyorlar ya kendini... ondan hiç hoşlanmıyorum işte.

televizyonun sesli klavyesi var anlaşıyoruz bir şekilde mevzusu.

ekran klavyesiyle ömür mü geçer be gülben ?

sözlük yazarlığına bence fazla anlam yüklememek lazım. gözümüzde büyüttükçe ciddiyeti artmıyor, sadece beklentiler şişiyor sözlükcüm.
nasıl ki ilk insanlar mağara duvarlarını karalamış. sonra taşlara, tabletlere, papirüslere geçmişler. kağıt icat olmuş, defterler dolmuş. insan denen canlı içindekini bir yere bırakma ihtiyacı duyuyor işte. iz bırakmak değil sadece yük boşaltmak biraz da.. bugün o mağara duvarının dijital versiyonu var, hepsi bu.

sözlük dediğin şey de modern insanın duvarı. kimi dert döküyor, kimi ukalalık yapıyor, kimi komik olmaya çalışıyor, kimi gerçekten bilgi bırakıyor. ama özünde aynı refleks, içimde bir şey var, bunu bir yere yazayım.. çok kutsal bir misyon değil ama, çok sıradan, çok insani bir ihtiyaç.

hatta biraz acımasızca söyleyeyim sana sözlükcüm, sözlükler bence çoğu zaman beynin çöp konteyneridir. gün içinde biriken sinir, heves, öfke, ego, gözlem… hepsi gelir oraya dökülüyor. kimi geri dönüştürülebilir, kimi direkt atık. ama o dökme ihtiyacı gerçektir..

(bkz: epstein belgeleri)

öyle iğrenç bir zamandayız ki, ortalığa yapay zeka olup olmadığı belli olmayan facia görüntüler attılar, bir sürü iddiada bulundular.

aklım olmuş olma ihtimali olanları ya da olması gerekenlerin olmayışını, yahut oluşun kendisini bile almıyor.

gerçekten aklım almıyor. bu devirde hala bu kadar cahil kalabilmek mümkün mü?
islam’ı okumadan, tarihini bilmeden, kadın haklarını ve kölelikle ilgili reformlarını araştırmadan böyle sallamak.

ona bakarsan islamda, bakın şeriatte bile değil, ailecek beraber camiye gidip yan yana ibadet edilmiyor. kadınlar erkekler ayrılmak zorunda. çocukluğumdan beri aklıma takılan bir durum. gerçi islamda sıralara oturulmuyor, cemaat yere oturup eğilip kalkıyor. benzer ibadet yöntemi hristiyanlıkta olsa onlar da kadın erkek ayrımı yapabilirlerdi. nihayetinde iki din akraba sayılır. ama dediğim gibi aile sıcaklığı ve birlikteliğini sekteye uğratabilen bir durum bence bu. huşu içinde anne babasıyla ibadet eden bir çocuk yerine annesinin arka kapıdan kıyıda köşede ayrı bir salona girmek zorunda olduğunu gören bir erkek çocuğu düşünün. çocuk sebebini merak ettiğinde din kardeşi sayılan diğer erkeklerin annesine karşı hissedebilecekleri cinsel duygular olduğunu öğrendiğindeki şaşkınlığını hayal edin. kıyafete ek olarak bence islamın kadını konumlandırdığı yer genel olarak türk toplumunun yaşayışıyla örtüşmüyor. büyükşehirler dışında harem ve selamlık gibi ayrımlar düğünlere bile yansımakta maalesef. kadın-erkek ayrı ayrı oturmakta, aileleriyle beraber değil.

bunu yapanlara söylüyorum. çok küfür yiyorsunuz kardeşim. yapmayın.

an itibariyle geçerken dehşet bir kar fırtınasına şahit olduğum tünel.

bu sene bu yağış nedir ya,
mart geldi mart.

dünyadaki tüm köklü üniversiteler papaz okulu olarak kurulmuştur.
türkiyede istanbul üniversitesinin kökeni enderun mektebiydi ve maksadı hoca ve kadı yetiştirmekti.
üniversite hocalarının tören giysisi laiklik kostümü değildir. papazların seremoni elbisesi.

abartılmış diyemezsiniz. ben bunu afiyetle yiyorum. sevdiğim tek sebzeye de laf ettirmem. o kadar.