zaman tüneli

insan bazen kendi hatıralarının içinde oturan bir misafirdir.

kendimi kendime kabullendirmeye çalışıyorum sürekli.
hayatı ve gidişatı, herkese adil olmayışını..
ben neden sürekli bir şeyler için çabalamak zorundayım? en güçlü kullar kulübüne seçilmiş kişilerden miyim acaba?
kesinlikle şikayet etmek için sorgulamıyorum bunu hatta birçok şey için şükrederim hep ama merak etmek de hakkım bence.
yakın çevreme bakıyorum ve gözlemliyorum. herkes bir şeylerin mücadelesini elbette veriyor ama dağılım eşit değilmiş gibi geliyor.

sahip olduğum en ufak şey dahi bana öylece sunulmadı. kimse bana bir şeyi öylece uzatmadı. neyim varsa, neyi düzelttiysem hepsi benim çabamla oldu. benim için, ömrümün bir yarısını feda etmemi gerektiren durumken bir başkası için bu kadar basit olması canımı sıkıyor.

ben mücadele veriyorum ve uğraşıyorum bir başkasına altın tepside sunuluyor. benim parmaklarım parçalanıyor, bir başkasının tırnağı dahi kırılmıyor. anlayabiliyor musunuz? karşılaştırmak için düşünmüyorum bunları..
sadece.. yani hayat sadece bana mı böyle işliyor sorusu aklımdan çıkamıyor bir türlü.

ben kendimin bu halini elde edene kadar kendimi kaç kere öldürdüm kaç kere dirilttim, benim bile haberim yok.
dimdik yürüyen, hislerini kendinden emin dile getirebilen, gözlerinde acıdan eser olmayan insanlara gıpta ediyorum.
acı yarıştırmıyorum sadece yarışı sorguluyorum..
neyse

kimi kime şikayet ediyosun

anadolu ozanı gibi deruni bir gönlünüzün olduğunu kanıtlayacak harekete imza atmaktır...

aşırı düşünceli insan davranışıdır.
dilsiz eşyaya bile teşekkür etmek büyük insanlara nasip olur. yükünü çeken, kahrını çeken eşya olsa bile ona hürmet etmek gerekir. herkes anlamaz bu inceliği.

norm erman ve norm ender'in şarkısı.

hüseyin altın-hasret akşamları

‎enkaza uğramış kentlerden geçtim eskaza,
‎çatlak duvarlarla hatim ettim yalnızlığı.
‎küllerimden her doğuşum, aslında bir eksilme;
‎gönlümden düşürdüğüm ayların gurbetindeyim.
‎​yokluğu sordum tokluğun o sağır baharına,
‎cevap diye bir avuç zehir bıraktılar avucuma.
‎adımlarım yorgun, anılarım ise kimsesiz;
‎bir boşluktan diğerine devriliyor gölgem.
‎​çünkü öğrendim ki bunca yoldan sonra;
‎insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.
‎

‎insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.
‎

ercüment çözer: mutluluğun resmini yapabilir misin bana başkomser?
behzat ç: a.... bile korum.

ercüment çözer: satranç oynamayı biliyor musun?
memduh başgan: ananın a..... biliyorum..

önce yapay zeka sandım ve güldüm. gerçek olduğunu öğrenince de bastım kahkahayı.

son yıllarda zorlandığımız bir deplasman. öyle ya da böyle belki inanılmaz bir top oynamıyor olsa da beşiktaş hem derbileri genelde iyi oynuyor hem de son 16 maçtır yenilmemişler.

yalnız şuna da değinmeden geçemiycem. bir yazar dostumuz gs 3-5 yemeden muhabbeti yapmış, öteki 5-0 görseli atmış da; bu skor muhabbetine girerseniz siz zararlı çıkarsınız. o 5-0da biz ev sahibi gibi görünüyoruz ama kupa maçı diye, kendi sahamız değildi. oysa inönü stadında şöyle bir maç var.

tarihte ise 9-2 var. o yüzden skor toplarına girmek sizi zararlı çıkartır.

(bkz: seventh son of a seventh son)

bence zirve bu albüm. progresif müziğin el kitabı. daha iyisini yapmak pek mümkün değil.

gözüm açık ya da kapalı fark etmiyor, aklımdan çıkmıyor; gözleri.

benimki fear of the dark'tır.

o halde en sevdiğim maiden albümünden bir parça da bırakayım:

(bkz: judas be my guide) - ki bu aynı zamanda en sevdiğim iron maiden şarkısıdır da.

az kaldı beyleeeer. korkunun ecele faydası yok. galatasaray çok fena geliyor bence.

anlamını anlayamadığım yaşantı

... and justice for all
tam bir başyapıt, tam.