zaman tüneli

"aşk, neşe, ıstırap hiçbir şey ifade etmiyorlar bana."

çamura boylu boyunca uzanmış. görünce canı sıkılır insanın. kim kemirmiş ki kafayı dersin...

güzel arkadaşlarım, kıymetli dostlarım...
hepinizi saygıyla ve sevgiyle selamlıyorum.
kendinize iyi bakın, kalbinizi temiz tutun.
ilerleyen saatlerde tekrar buluşmak dileğiyle.
herkese güzel ve yoğun bir gece dilerim.

camus'un bundan haberi var mı?

(bkz: ölüm)
(bkz: rbf)

dişiyle erkeğini ayırt edecek babayiğit yoktur bakarak.

hiç sevmiyorum şu muhabbetleri. derbilerin özelliği favorilerin tökezlemesi. genelde böyledir. ben tabiki galatasarayın yenmesini istiyorum ama top yuvarlaktır, hakemler daha yuvarlaktır, tff ise disko topudur. o yüzden hakem konuşulmayacak bir maç olsun öncelikle. hakem maçın önüne geçmesin. tff sataşma baba yorgun.

brigham young'ın aşağı yukarı 500 yavrusu olmuştu.

bla bla bla işte biz böylece rönesans gününü hazırlıyoruz...

onu bilmem ama saçmadır. önemsizdir.

sahipsiz bir evren olsa ne olur olmasa ne olur?
insanlık mağara devri hayatı yaşasa ne olur, medeniyet her bakımdan doruk noktasına ulaşsa ne olur?

duygumun manası yok, ruhumun manası yok. tanrı yoksa insanı insan yapan en kutsal değer yok. geçiniz.

italyan folk/power metal topluluğu elvenking'in yepisyeni animasyon klipli şarkısı. bu mayıs sonlarına doğru yayımlanacak rites of disclosure adlı ep albümlerinde yer alacak ve önden salmışlar şarkıyı işte single olarak ortamlara. gayet güzel buldum.

altyapı veremedikleri adrese utanmadan taahhüt bozma bedeli kitlemeye çalıştıkları için, hesabı kendi yöntemlerimle kapattığım kurum.
​baktım iptalde yokuş yapıyorlar, gittim bayiye; faturaya ek ne kadar limitim varsa sonuna kadar kullanıp bir telefon, bir laptop, üstüne de fiyakalı bir kulaklık patlattım. o şişirilmiş faturaları ve cihaz taksitlerini de onlara okkalı bir borç olarak takıp bıraktım.
​an itibarıyla türkiye'de üstüme kayıtlı ne bir mal, ne bir mülk, ne de haczedebilecekleri tek bir kuruş var. her şeyi taşıdım. şimdi o her gün "icra takibi" diye sms atan avukat ordunuzla beraber o dosyanın üstüne bir bardak soğuk su için. hesabı da "fail404: tahsilat not found" diyerek arşive kaldırırsınız artık.

17. yüzyılda rotterdam kentinde vardi demisti tahtakahveci amca.

yıllardır biriktirdiğim kapağı açılmadık pişmanlıklarım var benim. onlar kabul olur mu üstad?

çocukken o sokak bağdat caddesi gibi gelirdi gözüme. binalar sanki empire state gibiydi. hele köşedeki bakkal. kozyatağı carrefour gibiydi gözümde. geçen yaz yolum düştü. bir tur atayım dedim. anaaa her şey düdük gibi. sanki 90 derecede yıkamışlar bütün mahalleyi. evden okula giderken hicret ediyorum sanırdım, şimdi iki adımda bitti yol.

benden rahatsız olanlar var, tanımlarımı engelleyin arkadaşlar. kimseye bulaşmadan kendi kendime yazıyorum. kibar bir insanı güçsüz sanmak gibi bir yanılgıya veya bastırılabileceğim gibi bir yanılgıya düşmeyin.
herkes gibi kendimce yazıyorum... rahatsız olan engellesin lütfen. kimseyle uğraşmak istemiyorum. hayat yeterince yorucu. daha fazla yormak ve yorulmak gibi bir isteğim yok. sevgilerle.
iyi sözlükler...

şizofrenik başlıklarda ısrar eden yazar entry'i.
evet evren sana bu gizli görevi verdi. keşfedilmemiş şizoid filozof.

(bkz: cevab veremedi)

bu gece uzun uzun yazmak istiyorum sözlük.
her şeyden biraz biraz yazmak istiyorum. benden, sizden, ölümden ve yaşamdan...

şu an bir şarkı çalıyor. kemiriyor böcekler, direniyor kemikler diyor.
sanki yaşarken gömülmüş gibiyim. etim parçalanıyor sürekli ama görünmüyor. sanki, sanki kemiklerim açığa çıkıyor sürekli ama canım yanmıyor. hissizleşmek böyle bir şey olsa gerek. acıyı hissediyorsun ama acımıyor canın. sadece o acının orada olduğunu biliyorsun.
çok garip bir durum...

karanlık bir çukurun içindeyim bazen. ay bile küsmüş sanki. en çıplak karanlıklar göğsümü delip geçiyor. çığlık atmak istiyorum ama ses tellerimi söküp almışlar, sesim çıkmıyor.

böcekler daha fazla deliriyor, kemiklerim direniyor. ruhum ise çırpınıyor azat olmak için. ben ise izin vermiyorum ruhuma. kendi içimde kendime acı çektiriyorum. keşke izin verebilsem ruhuma, keşke korkusuzca ruhumun peşinden el sallayabilsem.

bazen de diyorum ki, şu hayata hiç gelmesem ne kaybederdim? sanırım tek kaybım varlığım olurdu.
herkes için yaşadım şu hayatta, kendim için yaşamadım hiç. kanla yıkıyorum elimi yüzümü her sabah.
kendi kanım her gün azalıyor... kendi kanım sonum olacak olan hayat kaynağım...

beynimin içinde hareket eden sayısız fikir var. oradan oraya koşuyor hepsi. bazen kahkahalar tepiniyor zihnimde, bazen de ağlamalar oturuyor.
korkular... korkular sarmaşıklaşıyor ruhumda. sinsi sinsi üflüyorlar...