zaman tüneli

#3916905

develeri güdemediğimiz zaman diyarı terk etmek erdemdir kıymetli dostum. ben maalesef ne develeri güdebildim ne de pireleri sevebildim...
güzel dileklerin için müteşekkirim.
umarım hayatın her daim sorunsuz ve erdemlerle dolu olur.
sevgilerle...

bir anahtarla kırk kilit açmaktır. ne kadar tatlı ve kıymetli olduğunu da ancak gerçekten sosyal fobiyi yaşayıp gerçekten üstesinden gelirseniz anlarsınız. anlatmayla anlaşılacak bir şey değil.

o an da en son dusunulen şey.

#3916895

abi güzel dileklerin için çok teşekkür ederim.
umarım hayatımız her daim güzelliklerle ve mutluluklarla dolu olur.

ya arkadaşlar vurmayın yeter, öldüm tamam.*

30 yıllık ekmek parası cebine sıkıştırılıp köyüne postalanan yakup ———> levi.

nefes alması yetmiyor muydu stanleyyyy???

benim için kurtuluş mesleğim olacak. akademisyenliği hedefliyorum. yenemezsem o beni yenecek. izin vermeyeceğim.

ama zorlanıyorum yalan yok. topluluk önünde konuşamıyorum. birebir ilişkilerim mükemmeldir. onda hiçbir sıkıntı yaşamıyorum. dışarda bir yere gidildiği zaman oradaki en soğuk insan oluyorum, gereksiz şakadan hiç hoşlanmam. gereksiz sohbetten hazzetmem.

genelde sabah aç karna içilmesi gerektiği söylenir. içtikten sonra insanın içinde küçük bir kimyager varmış da mideye gidip asit musluğunu kısmış gibi bir rahatlama yaşanır.

acı, ekşi, kahve ve stres üçlüsüne fazla yüklenmiş midelerin gizli kahramanlarından biri.

nevzat olabilir miyim? menemeni çok severim. polat abi menemen yedim diye mi abi?

bu toplumda sosyal fobi sahibi mi olayım bir de, yok daha neler. bunlar hiçbir şeyi hak etmiyor. asıl onlar emine fobi olsun.

nonoş anahaber bülteniyle karşınızdayız diye bir giriş olmadığı sürece benim için geçersizdir....

tamam haber sunumu filan mükemmel ama giriş amatörce olmuş. bunlara dikkat etmek gerekiyor.
bir dahakine biraz daha çalışmanızı bekliyorum.

benim bestecisine ve yorumcusuna hayran olduğum, dinlerken mest olduğum, eserlerine akıl sır erdiremediğim bir sanatçının eserini paylaşmak istiyorum. makamı “muhayyer kürdi” bu parçanın.

düşen bir yaprak görürsen diyor yıldırım gürses.

sıkı takipçilerim bilir ki patates kızartması benim kırmızı çizgimdir. ennn son bugün yedim. yanında da soğan halkası ile.

bu gidişle göbeğim yine ileriye yürüyecek.

üzgünüm ama tek yolu kendini maruz bırakmak.
ben çok içe dönük biriyim, üniversitedeyken bir ara bu artık kendi evimden bile çıkmak istememe raddesine gelmişti, sosyal anksiyeteyi doruklarında yaşıyordum ve üstelik teşhis de almıştım. o zaman gittiğim psikiyatrist "bu ilacı yazıyorum ama bu sadece semptomu geçirir, ilk yapacağın şey terapi almak olsun" demiş iyi ki. böyle başlayan terapi yolculuğum sonra dehb olduğumu öğrenmem falan uzun hikayeler, geçiyorum bunları.
ilk yaptığım ve kendimi zorladığım şey, okulda, çevremde insanlarla konuşmak ve bir muhabbet mi dönüyor hemen dahil olmaktı, gerilsem de sınıfta hep söz almaya çalışıyor, o elimi kaldırıyordum işte ve kendimi konuşmak zorunda bırakıyordum.
sonrasında zaten istanbul'da kalmaya karar verdiğimde, hayatta kalmak için arkadaş edinmeye ihtiyacım vardı. böyle bir metropolde insanın insana ihtiyacı var özellikle yabancısıysanız, arkadaşlarınız size yurt oluyor. kendime birsürü büyük arkadaş grupları edindim, çok yakın ve sevdiğim arkadaşlarım oldu.
şimdi bu yaşımda o sürecin benim şuanki girişkenliğimi ve sosyal becerilerimi kazanmama çok yardımcı olduğunu anlayabiliyorum.
yani kıssadan hisse, kendinizi atın ortaya, boğulmaktan korkarak yüzme öğrenilmez.

sevdiklerimin yanında olmasını isterdim.

e herkes bunu istese yaşamış herkes cennette olur, cehennemde kimse kalmaz.

zaten sevdiklerin bir yerde acı çekiyorsa, hiçbir yer cennet olmaz. cennet fikri bu yüzden düşünce düzeyinde bile mümkün değildir.

cennette ben olsam yeter, daha ne isterim ki.

açıkçası çok net bir cennet tasavvurum yok. anlatılan klasik cennet tasvirleri de bir kadın olarak bana yüzde yüz hitap ediyor diyemem. huriler, köşkler, altından ırmaklar falan… tamam kulağa güzel geliyor olabilir ama insanın zihninde birebir karşılık bulan şeyler değil bazen.

galiba beni cezbeden tarafı başka. fikrin kendisi daha çok ilgimi çekiyor yani değişiklik... yani bambaşka bir yerde olmak, bambaşka bir düzende var olmak. şu anki hayatın yorgunluklarından, döngülerinden çıkmak gibi.

biraz da tebdili mekanda ferahlık vardır sözü geliyor aklıma..
belki mesele tam olarak budur. insan aynı hayatın içinde, aynı dertlerin etrafında dönüp durunca bazen sadece yer değiştirmek bile iyi geliyor. belki cennet dediğimiz şey de biraz böyle bir ferahlık halidir.

şöyle 1 yıl uyusam iyi olur sonrasına bakarız.