zaman tüneli

ilmiye çığ hanımın kaynak kuynak göstermeden, yılbaşını islamcıların elinden kurtarmak için varettiği bir bayramdır. şu sözlükte bir kişi bile, -hatta ne dedesi ne atası- bırak kutlamayı, 2000lere kadar duymamıştır. onca türki cumhuriyet gezisinde, belgeselinde bir karesini görmemiştir, okumamıştır. bir de rus bir tarihçinin adını veriyorlar çığ tek kalmasın diye.

turan dev bir coğrafya, "eski türklerde" demek için cayır cayır kaynak göstermeniz, bir de neden her şeyin izi kalırken bunun bu derece buhar olduğunu makul kriterlerle açıklamanız gerekir. (sonradan, hristiyan kültürü ile giren gelenekler, eski türk geleneği değildir, noel geleneğidir. )

ayaz ata da ayrı bir konudur.

dozunu ayarlayamadığında kafa atmaya sebep oluyor.

gerekirse peynir ekmek bile yerler.

selamlaşma mıdır, gelenek midir, nedir bu? ilkel bir görüntü ve gerçekten çok kötü. tostlayarak selamlaşma olmaz, hiç kimseye yakışmaz.

evde okuyacaksam normal kitap. (normal kitap ne lan) kitap kokusu edebiyatı yapmayacağım ama öyle alışmışım. yılların alışkanlığı, ha deyince de bırakılamıyor.
seyahat edeceksem e-kitap. binlerce kitabı küçücük bir aletle yanında taşıyabiliyorsun.

bence bizim ülke olarak sorunumuz kitap vs e-kitap değil. kitap okumak vs kitap okumamak asıl sorunumuz ama o başka bir başlığın konusu.

tuhaf karşılaştırma.

yıl olmuş 2026 halen küflü sayfalardan kitap okumaya çalışanlar görüyorum. kitap kalınsa elde tutması bir garip, karanlıkta okumak istesen lamba lazım, üstüne bir içecek dökülse kaldır at çöpe.

halbuki e-kitap öyle mi? lamba derdi yok, aydınlıktan karanlığa geçince kendini ayarlıyor. internete bağlanıp kelime anlamı öğrenebiliyorsunuz. ayrıca atarsınız içine 1000 tane kitap, oh mis. kocaman kütüphaneyi yanınızda istediğiniz yere götürebilirsiniz. hadi 10 kitabı tatile götürmeyi deneyin de görelim!

romantizme gerek yok. e-kitap benim sınırımdır.

"zenginlerin dâvet edilip fakirlerin çağırılmadığı düğün yemeği ne fena bir yemektir.*"

ben bu albümden daha iyi bi metal albümü duymadım

herkes kendi adına konuşup kendi gerçeklerinden bahsederse daha isabetli olur.

adam ben kadından başka bir şey düşünemem demek yerine hepimiz böyleyiz diyor, hayır kardeşim değiliz. evet kadınları severiz ama onu elde etmek için aşağılıkça hareketler etmeyiz, tek amacımız da ağımıza düşürüp ilişki yaşamak değildir. senin amacın buysa açıkça söyle, senin şu yaptığın genellemeyi ben 17 yaşındayken falan düşünüyordum.

on sene önce bunun bir romanı çıktı, o zamandan beri "kadın erkeği bununla boşardı, bütün köy de kadını tutardı erkeğe hayat zehir olurdu" diye o hikaye kopyalanıp duruyor.

yalan demiyorum ama hangi belgeden, ne kadar yaygın, hangi tarihte? yani köyün birinde, anlatılmış bir olay bütün yörüklere bin senelik tarihe maledilmiş olmasın?

ayrıca neden bunu giyince sorgusuz sualsiz adam linçlensin o iyice çocukça.

o kadar da kötü olduğumuzu düşünmüyorum. yine bir takım genellemeler yani yanılgılar peşindesiniz.

bizimkiler her şeyi bilirler. adam ekşide nietzsche'ye ezik dedi. oğlum sen o adamla aynı dönemde yaşamış olsaydın milletin bokunu temizliyor olacaktın anca. yeminle bu ülkedeki erkekler kadar kendini kaf dağında gören yok kadınlara diyorsunuz siz daha betersiniz. adama bak la.

üzüntü veren kötü olay anlamına gelen arapça kökenli kelime.

gene geldi mi kokucular?

olm kitap okunur lan.

elbette e kitap çünkü her taşınmada hamaldan küfür yemekten bıktım. içinden etse de duyuyorum ben venüs retrom var.
+ milletin kalıcı olacağını sandığı modern kitapların asitli kağıda basıldığı için 50 yılı görmeden leş olacağını biliyorum.

hayır hasenat değil ,menfağat güden yalakalardır onlar.

anadolu’da yörük kültürüne dair anlatılan çok çarpıcı bir gelenek var; mor cepken.

anlatılana göre eskiden biz yörük kızlarının çeyizine konulan ilk parçalardan biri mor bir cepken olurmuş. cepken dediğimiz şey, efelerin giydiği kısa, kolları omuzdan açık, bir tür yelek. efelik sadece erkeklere ait sayılmazmış; yürek işiymiş. bu yüzden cepkeni kadın da giyermiş, erkek de...
ama yörük kadını için mor cepkenin anlamı çok daha farklıymış.
bu kıyafet süs olsun diye değil, bir hak ve onur simgesi olarak çeyize konurmuş. eğer kadın kocasından ağır bir haksızlık görürse, ihanete uğrarsa ya da kötü muameleyle karşılaşırsa bohçasındaki mor cepkeni çıkarır, sırtına giyer ve obanın herkesin görebileceği bir yerine gidip sessizce otururmuş.

tek kelime etmeden verilen bir mesaj,

“ben bu adamı boşadım.”

mor cepken giyildiği anda mesele artık iki kişi arasında kalmazmış. o andan sonra obanın kadınları mor cepkenli kadının yanında dururmuş. kocası için ise hayat bambaşka bir hâl alırmış; kimse selam vermez, konuşmaz, sofraya çağırmazmış. toplumun gözünde büyük bir utanç olurmuş. adamın tek yolu kalırmış: hatasını telafi etmek, kadının gönlünü almak ve onu mor cepkeni çıkarmaya razı etmek. başaramazsa toplum içinde itibarı kalmaz, yeniden evlenmesi bile zorlaşırmış.
zamanla yörükler çeşitli sürgünler ve göçlerle toroslar’a, balkanlar’a, adalara dağıtılmış. yaşam koşulları değişmiş, töreler de zayıflamış. torosların yoksul yamaçlarında mor cepkenin yerini kalın kumaştan yapılan “mor haba” almış.

ama anlatılanlara bakılırsa, o mor renk sadece bir kıyafet değilmiş. yörük kadınının onurunu ve hakkını koruyan sessiz bir ilanmış.
ben bu hikâyeyi her duyduğumda şunu düşünüyorum; belki de eskiden bir mor cepkenin verdiği toplumsal mesaj, bugün sayfalar dolusu kanunun yapamadığı etkiyi yaratıyordu.

justine, balthazar, mountolive, clea.

(bkz: iskenderiye dörtlüsü)

iğde yiyorum diyorum.. ahahshshshhs

bugün zor gençler… yarın planım iptal olursa belki. biraz daha ısrar kıyamet bekliyorum. bana çiçek çikolata gönderip övmeniz lazım.. malum. övgü ilgi ve dikkat çektiğim sürece çalışıyorum. agaggsgagagaga

hiçbiri ekşi meyve sevmem.

bayrama da bir hafta kalmış. nasıl da geçti... hayret.