zaman tüneli

seni görmek ister her bahtı kara

tüpünün ortasından sıkılmasına illet olan bir kesimin olduğuna yemin edebilirim ama ispatlayamam.

burada olsan ne güzel birbirimize takılırdık. zaman geçerdi.

soğuk diye lahana gibi giyindim. bildiğin bahar havası var. sevilmeyen gri şehir.

muhtemelen yaşanılmaz bir evren olurdu.
her ne kadar hayıflansak da hatalarımız olmasa bugünlerimiz olmazdı.

ve bize yapılan her hata telafi edilebilseydi, biz olamazdık.
karakterin şekillenmesinde maalesef ki en büyük etken kötü deneyimler ve onun yaşattığı acılar.

ha değiştirmeyi istediğim çok fazla şey var, orası ayrı. ama yine de istemezdim.
kendimi bu hâle getirene kadar bile neler çektim bunu riske atamam.

brezilya'da yer alan bir şehir.

k: -10.871250, -61.963063

brezilya'da yer alan bir şehir.

k: -15.406350, -58.313968

dinini geçtim sırf mezhebi farklı diye israil iran savaşında tarafsızlığı seçiyor bizim yerli ve milli hocalarımız. allah mezhebini din edinenleri ıslah etsin diyelim ne diyelim.

kararmış gümüşü parlatma konusunda işe yaradığı söylenen şey.

evde denenebilir. *

breziya'da yer alan bir şehir.

k: -16.258843, -56.629770

brezilya'da yer alan bir şehir.

k: -16.460769, -54.637353

........
şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?
(ismet özel-münacat).

bir ihtimal beklentisi.

bazı hatalar yapılır hata olduğu da bellidir ama yine de o an o karar doğrudur, alınmıştır, uygulanmıştır. açıklanabilir, anlaşılabilir, özür dilenebilir.. gerisi hayat.

tolstoy diyor ki ; “herkesten çok güldü belliki acı çekiyor. “ve dostoyevski ekliyor ; “ çok gülen , çok şey gizler .”

bu mesajı paylaştıktan sonra tanım girersem alınmayın ama ,size iyi geceler.

kelebek etkisi sebebiyle bambaşka hatalara ve belki kayıplara sebep olabilecek felaketler zincirine sebep olabilecek korkunç hadise.

o yüzden demişler zaten;

hatasız kul olmaz, hatamla sev beni. *

cevap verdi:rabbiyallâh.

fonda ipucu için çalan kabede hacılar hu der allah ilahisini duyunca böyle saçmalık mı olur diye yükseldiği anda terler içinde uyandı. müzik sesinin yanıbaşında çalan telefonundan geldiğini anladı.

muhtemelen en büyük hatamın, aslında hatam olduğunu bile fark etmediğim o an olduğunu öğrenirdim.

bir gün, çok eski bir arkadaşımla, sadece 'nasılsa hep orada olacak' diye düşünerek vedalaşmadan ayrılmıştım. o evrenin simülasyonunda, o anı geri alıp ona sadece o gün neden gitmemesi gerektiğini söyleyerek veya sadece bir kez daha sıkıca sarılarak 'hata'yı telafi ederdim.

ama işin acı tarafı şu: simülasyonun sonunda o "hata" düzeltilince, bugünkü ben olamazdım. belki o pişmanlık, o eksik kalmışlık hissi olmasa, bugün sahip olduğum o tuhaf olgunluk da olmazdı. yani simülasyonun en büyük ironisi şu olurdu; aslında en çok pişman olduğumuz hatalar, bizi biz yapan en kıymetli inşaat taşlarıymış.

yine de, sadece bir kez olsun, o son vedayı doğru dürüst yapabilseydim, simülasyonun fişini çekmeye ikna olabilirdim.