zaman tüneli

zuhuratbabalı olduğum için bilirim. ormanında geçti çocukluğumuz. biz küçükken delileri haftanın belli günlerinde sokağa salarlardı, deliler apartmanlarda ya da yolda gördükleri insanlardan para isterlerdi. isteme sebepleri de hastabakıcılara sigara almak için. yoksa sokağa salmıyorlarmış garipleri. çok şeyler duyardık hastanede yatan delileri dövüyorlarmış filan ne kadar doğru bilemem tabi. nereden baksanız 15 senedir delileri görmüyorum artık salmıyorlar. erol vardı mesela aman doktor diye şarkı söylerdi sürekli bütün mahalle tanırdı. en çok ona para verirdik bazen çay verirdik sandviç hazırlardı rahmetli anneannem.

ormanında mağaralar da vardır buranın ha. büyük bir alana kurulmuştur. girişinde de dr sadi konuk eğitim araştırma hastanesi var.

insan kendini yüceltmek için neden karşısındaki kişiyi küçük düşürme derdine düşer ki..

her şey iyiyken iyi de kötüsünde de armudun sapı vardı üzümün çöpüydü deyip kendi kendinizi iyi
hissetmek için karşınızdaki kişiye bir şekilde itham etme derdinden ortaya çıkmış tabir.

sıla’yı da hiç sevmem zaten allah’ın drama queeni.

halka yakın olan fakirdir ben sen o fakiriz. zengini zaten göremiyoruz adam taylanda yurt dışına gidiyor veya kendilerine has yerlerde takılıyorlar.

ne konuda yanlış anlaması . benim dikkatimi çeken şey şu olmuştur. birçok kişi daha küçükken büyük hedefler koyar kendisine. belkide ailesi böyle istediği için bilmiyorum. iyi bir okul bitirince belki işe girince dükkan açınca vs gibi hayaller kurar. daha iyisini elde etmek için çabalar. belkide çok çabalamaz ama kendisini oyalar. bu arada zaman geçer ve insan birçok şeye geç kalmıştır.
bu yüzden aklıma şu gelir veya yine gördüğüm bazı kişilerde gençlerde dikkat ettiğim bir şey olmuştur bu.
çok genç yaşta ne istediğini bilmek.
basit bir iş ev almak ve evlenmek. bakıyorum bu tip kişiler çok sorunlu değil beklentileri yok. ev iş aile arasında yaşıyorlar.
öyle büyük hayalleri yok. ben onlara erken yaşta olgunlaşmış ne istediğini bilen diyorum. bunu kabul etmiş uygulamış insanlar. kendisini oyalamamış.
ne yapacak dünyayı değiştirip birilerini mutlu edip çok daha fazlasını isteyip.
ta en başından (aslında herkes sıradan ) bunu kabul etmiş ve bunun kendisine yeteceğini düşünmüş.

annenize bakın anlarsınız.

neyzen tevfik ya da ümit yaşar oğuzcan şiirleri gibi.. iki satırlık.. iki mısralık.. şiir o kadar, n'apsın şair.
belki duygusu yoğundur, anlatımı güçlüdür, bilemiyorum altan..

işsiz vasıfsız olup otel otel mekan mekan gezer yazın. babam dedem zengin diye yalan söyler tokmakçısı para veriyordur. bunu iyi bir düzerler bazen grup girerler hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam ederler. bu tarz başlıklara saldıran kadınlar da soru işaretidir.

burası çok büyük bir alandan oluşuyor. alabildiğine büyük ormanlık bir yeşil alan. çok fazla yapı var ve o yapılar da genelde birbirinden uzakta. örneğin x bir kliniğe mi gideceksiniz? 10 dakika ormanın içinden yürümeniz gerekiyor mesela.

girişinde bakırköy devlet hastanesi ve acil müdahale birimi bulunuyor. oradan içeri girince ağaçlıklı bir yoldan yürümeye başlıyorsunuz.

buranın akıl hastanesi olduğunu bilmeseniz büyük bir şehir parkı olduğunu düşünebilirsiniz. öyle büyük bir yeşil alan.

geceleri de bir o kadar ürkütücü bir yer. kliniklerde nöbetçiler olsa da sessiz sedasız ormanlık bir alandan yürümeniz gerekir.

ama tek başına kafa dağıtayım derseniz de müthiş bir yer. eskiden hafta sonları yürüyüş için çok giderdim buraya. tehlikeli hastaların ayrı bölümleri var. büyük demir parmaklıklı avluları olan binalarda tutuluyorlar. sigara ve para istiyorlar genelde oralardan geçenlerden. çok sigara dağıtmışlığım var burada.

.. seni bu hayattan geri çeker gibi yapacağım sonra çok güzel bir yere fırlatacağım..

aşırı motivasyondan aynaları kırmayın, dikkat edin..

bugün yenikapıda yaşanan olaydır.

ne yazsak ne söylesek eksik kalacak. tek isteğimiz iktidarın değişmesiydi. lakin bugün bakıyoruz ki muhalefetin en güçlü partisinin lideri iktidardan daha kürtçü.

zafer partisi veya onun ideolojisinde olan bir parti etrafında birleşmeliyiz. başka kurtuluş yok.

mezara kadar kara lahana. hatta üzüm yaprağından bile üstün. her şeyin üzerinde. bayramda yedim ama yetmedi.

aynaya bakıp g.tün güzelmiş demek gibi bir şeydir.

(bkz: hugo ekitike)

iliklerime kadar tiksindiğim, yolda görsem yolumu değiştirdiğim tayfadır. kendileri de bilir içten içe ne olduklarını ya, bok sürdürmezler üstlerine. nedenleriyle birlikte anlatırdım da uğraşamıcam.

1000 de 1 çıkan istisnalarını tenzih ediyorum.

dışarıdan değil, içeriden yazıyorum.

bu söze de kıl oluyorum. bu öz dediğiniz şey tam olarak nerede duruyor..? kalpte mi, bilinçaltında mı, arada kaynamış bir yerlerde mi? ve biz o iyi olan özü görmek için ne kadar derine sondaj vuracağız, kaç kat kazı yapacağız..?

yani ortada görünen bir şey yok ama sürekli aslında iyi deniyor. iyi de, o aslında ne zaman gerçekteye dönüşecek? insan dediğin biraz da yaptığıyla, tavrıyla ölçülmez mi? iyiyse bir zahmet belli olsun. sürekli dipte duran, hiç yüzeye çıkmayan bir iyiliğin kime ne faydası var allah aşkına?

bu biraz şey gibi geliyor, bozuk çıkan bir ürüne ama bunun içi çok kaliteli aslında demek gibi.. iyi hoş da ben dışını kullanıyorum, elimde olan o. içindeki potansiyeliyle değil, karşımdaki haliyle muhatabım.

bayramı ikramsız geçiren bünyemin sırasıyla gün tabağı hatırlatmaları yapan perilerle haşır neşir olması durumu.

yani şimdi olsa şöyle üç beş taneyi ayakta yürürken yer, gerisini de soğuk bir içecekle tüketirdim.
ama yok. iyi ki yok.
diyette olan var olmayan var nihayetinde,
öf midem.

napayım benim de mesleğim bu. ilk aklıma geleni paylaşıyorum.*

bütün hayatım tek satıra sığdı.

tanışmada roman gibi başlıyorlar. konuş konuş bitmiyor, jestler, bakışlar, cümleler falan maşallah tam paket. diyorsun ki “eylül sonuna kadar okuruz bunu.”
iki gün sonra bir bakıyorsun kitap bitmiş. lan daha girişteydik biz? bir de klasik cümleleri var:
“beni tanıdıkça seversin.” tanıdık zaten, neyini seveceğim senin . mideyi miğde, herkesi herkez, onore olmayı onure olma yazmışsın daha 48 saat dolmadan. toplam içerik 2 satır çünkü. biri “yoğun biriyim”, diğeri “yanlış anlaşıldım.” hayır ya yazmayı öğren önce, gözlerim kanadi offf!
arada güncelleme gelse keşke ama yok, aynı sürüm dönüyor. sessiz kalınca da kendini gizemli sanıyor. gizem dediğin şey boşluk değil,
keşfedilmemiş gezegen. sende atmosfer bile yok kardeşim nefes alamıyorum ayy öleceğim.
arada bir derinleşecek gibi oluyor, kalbim bir umut sonra yine aynı muhabbet: “ben aslında çok farklıyım.” neresi farklı kardeşim, stokta bulunan bol bir üründen farkin yok.
of be. biz bunu roman diye aldık, meğer iki satırlık adammış. okuyorsun, bitiyor, sonra diyorsun ki“ ya bu muydu ya. ben buna mı vakit ayırdım?”sonra bir bakıyorsun, iki satırlık adam için kendi hayatından paragraf harcamışsın.
ya kız kardeşlerim ne umduk ne bulduk. ömrümüze musallat etmeyelim de. sonra deriz "iki satırlık adamları musallat ettik ömrümüze bundandır böyle dibe vuruşumuz. "

edit: yazılarım tamamen mizah amaçlıdır, dikkate almayınız gülüp geçiniz efenim. iki de bir ya bu adam kim bulalım, yok dövelim, arkadaşlar öyle biri yok rahat olun...