zaman tüneli

şşt kimse görmeden.

"abi borç versene" bu tür manipülasyonların başlangıç/orta/son cümlesidir. ama açık açık söylenmez.

bayramın bitmesi ve yarın iş olması gerçeği çok can sıkıcı tabi ama yine de iyi geceler…

tıpkı leonard nimoy (mr. spock) gibi bir kanada yahudisi olup, anglosakson tipine sahipti. kendisi şu an 95 yaşındadır ve hala domuz gibidir.

x.com/WilliamShatner/status...

hep o tekkaşlı vitaminsiz klavyecinin 3 tuşa basmalı dililü dililü dililü ezgisinin ritmik cezbedciliğinden bunlar, ah ulan be, müzik güdük kaldı çağdaşlaşamadık, hofff!

is kokarım diye de mi korkmuyon!

severiz, sahnede "sabaha kadar buradayız, sorun var mı" diye sorduğunda "yarın iş var" dememden mütevellit, sahne bitene kadar bana laf sokmuştu, gerçi kafam güzeldi pek de önemsemedim, sonra takipleştik falan.

(bkz: biz de hititliyiz)

benim hikayem soyle oldu.
ben yasamı en cok seven insanlardan biriyim normalde.
intiharla alakam yok.
genelerimde de yok. biz ailece mutlu tipleriz.

ama sonra 17 yasından itibaren sık sık yolum intihar denemeleri olmus insanlarla kesisti.
bu bende boyle bi sey olabiliyormus kafası actı birkac senenin sonunda.
ustune cok fazla trajedi geldi. normalde her seye gucu yetecegine inanan bir bireyken hicbir sey degistiremedigim ve elimin kolumun baglı oldugu cok durum oldu. bu beni kaderimde soz hakkım yok gibi hissettirdi. intihar denemeleri benim isyanım oldu. madem beni dinlemiyorsunuz ben oynamıyorum deme seklim oldu. oyunu kendimce protesto etme seklim oldu. tabi ki dogru degil.

son senelerde sukurler olsun yolum tam tersine intihar karsıtı yasam icin motive eden cok insanla kesisti.
git gide uzaklasıyorum karanlık dusuncelerden ara sıra yoklasa da.
to learn after to unlearn.

hayat guzel be dostlar.
boyle kotu seyler dusunmeyin.
biraz acı biraz tatlı.
hep boyle.
ama guzel hayat.

(bkz: ismet özel was here)

kayahanın şarkısını hatırlattı birkaç defa müziksiz tonda seni seviyorum diyor kısık sesle, sanki omuz başından boyna buselerle ilerleyen kor dudaklar gibi.

pörsümüş memeler gibidir.
bir şey hissettirmez.

kendinin ağacı.

belki biraz da kızardın amaaaaaaa sana kırmızı çok yakışıyooooooooor.

(bkz: spawn)
(bkz: alaz)
her daim bizimlesiniz güzel insanlar.

kavurma
döner
kebap
tantuni

pavlov'un göbüşü, ne oldu, var mıydı, yok muydu ? kendi ve yaptıkları işe geçti aramızdan, gerçek miydi acep?

'mavi hap mı, pembe hap mı?' sorusuna 'mavi' diyen münafıklar, çok fenalar, johnny sins müritleri, serdengeçmiş fedailer.

hiç sevmediğim işler vıcık vıcık aşk ..

"herkesin acısı sevgisi kadar."

sadece mekan değil yaşam sahnesinin dekoru da bunu hissetmeye yardımcı olur. fransız balkondan nefret ediyorum.

ben buna bir şey yazarım ama ne söyleyeceğimi yazmadan da anlarsınız siz. *