zaman tüneli

mesaili olunca odak savaşı, freelance olunca disiplin savaşı. hangisi daha kolay değil, kişiye göre değişir.

freelance ise ayrı mesaili bambaşka bir hikaye.

mesaili evden çalışmak bana göre daha zor. zihnin işteyim moduna tam geçemiyor. ofiste olsan en azından bir ortam var. iki insan görüyorsun, yer değiştiriyorsun, nefes alıyorsun. evde ise aynı alanın içinde hem iş hem hayat iç içe.

bir de evin kendi tuzakları var. çalışırken gözüne bir şey takılıyor, “şunu da yapayım” diyorsun. sonra bir bakmışsın iş bölünmüş, odak gitmiş. nasıl olsa evdeyim, gün içinde hallederim düşüncesi de işi sürekli erteliyor. en azından benim için öyle.

freelance tarafı ise daha esnek, kendi ritmini kurabiliyorsun. ne zaman daha verimliysen o zaman çalışıyorsun. ama onda da motivasyon tamamen sana bağlı. ben direkt çalışmadan kazanmak şıkkına geçmek istiyorum.

benim görüşüm şu: karşısındakini tanımak istiyorsa adım atması ilişkideki değerini düşürmez (böyle bakan mağara insanları var çünkü), yaptığı şeyi medeni ve normal bir davranış olarak görürüm. hatta kız zihnime kaprissiz, sevgisini gösteren vesaire biri olarak kodlanır.

ama “atmalı” dediğimiz noktada işler değişir. adımı mutlaka kadın atsın, sonra beni evimden alsın, ben de o arada kuaförde saçımı, makyajımı yaptırayım, sonra da şık bir yere götürsün beni.

biraz “delikanlı” olmak gerek..

yazarken vazgeçtim, hiç atmasın. kadınlar biz erkekler gibi değil, adımı yarım buçuk atıyorlar, bir şey anlamıyoruz, fark etmiyoruz bile. sonra kadın “o kadar pas verdim, bana yüz vermedi” diye kendi kendine küsüp bir de trip atıyor. biz de “ne yapıyor bu allah’ın delisi” diye durumu anlamak için kendimizi paralıyoruz.

adım dediği de saçıyla başıyla oynamıştır, biz de “kafası kaşındı herhalde” diye umursamamışızdır.

mesela bir ara yabancı uyruklu bir kadın psikolog, youtube'da "kadınların davranışlarının altında yatan gerçek sebepler" diye bir videolar serisi paylaşmıştı. oturdum, dinledim.. şunu diyor:

"sizi kendisinden uzaklaştırdığında aslında size karşı çekiminin en üst seviyede olduğu bir noktada olabilir.
- vay allah'ın delisi..
"ama böyle olmayabilir de"..
- abv..

bunu yazarken bile üç beş adım attım. olmuştur diye düşünüyorum.

rahmetli muşlettin amca tarafından kahvede laklik hasan aga tarafından "falstaff ne yiyordu acaba" sorusu üzerine yaptığı aciklamalarda bu adamdan da bahsetmişti...

karalama defterinden buraya terfi olduk..
burası ben alakasız bir şey söyleyip çıkacağım yeri. adı da söylemek istediklerimiz olmuş..

denk gelememek, denk getirememek üzerine bir şey söyleyeceğim..
işte tam yeri burası dediğimiz şeyler için uğraşıp duruyoruz, hedeflerimizi tutturmaya çalışırken hep ıskalamak ve hep aynı döngüyü yaşamak kader mi?- bak işte yine aynı oldu demekten sıkılmak.. sıkılmaktan sıkılmak, vazgeçmekten vazgeçmek.. tekrarların verdiği olumsuz reaksiyonlar.. bir şeyin doğrusunu bulmaya çalışırken defalarca eğriye maruz kalmak.. bu devran benim için ne zaman dönecek diye sormak, sorgulamak.. tekrar vazgeçmek, tekrar hedef koymak.. bu işin tadı kaçtı artık..

kabuğuna hiç sığmadın..., farkındalığın içinden geçtiğin ve ben artık uğraşmayacağım olmuyor anneciğim demenin umutsuzluğu ile de yaşamak zordur elbet.. vardır bir çaresi.. bulunur bir yolu değil mi? çık yola sonra tekrar dön geri.... çok üşüdün, yollar bozuk, elverişsiz ortam .. hadi dön geri.. denk gelemedin, denk getiremedin.. başka bir yol bul.. dünyanın tüm yükü senin üzerinde değil ya, sızlanma ne bu abartı?..

fakat abartmadan da, bu işin tadı kaçtı demeden de geçemiyor insan..

ilk adımı atan tekmeyi ilk yer.

bunu güzel yapan şubeler vardır. berbat yapan şubeler de vardır... güzel yapan şubelerde bile şansınıza bazen çok kötü yapılabilir. artık çalışanların insafına kalmışsınız... en basitinden bir hamburgeri bile hazırlamayı bilmeyen personeller var bu ülkede. doksanların türkiyesinde böyle bir saçmalık göremezdiniz mesela.

en basit şeylerde bile bi standart yok.
karşına ne geleceği sürpriz.

başka bir arzu istek şikayet öneri varsa dm pls.

öğrenelim ne yapalım ne yapmayalım biz de cahil cahil dolaşmayalım tabi.

arap ülkeleri yom kipur orucu esnasında saldırdı.

yetmez, ilk adım sağ ayak ile atılmalı ki beti bereketi kaçmasın.

hgs bakiyesi bitmiş sürücü beyanı.

aziz pavlus tarafında oluşturulmuş pagan din.

yeniden ayyuka çıkmış görünüyor.

vatana millete hayırlı olsun.

metin eloğlu şiiri. hasan değil sen değil sürahiyi kim kırdı mısrası ile başlar. bu yalnızlık benim isimli toplu şiirlerine göre horozdan korkan oğlan kitabından. hala ara ara düşünürüm hasan değil sen değil sürahiyi kim kırdı?

japon otomobil üreticisi toyota’nın 1957’den 2001 yılına kadar ürettiği otomobil modeli. toyota carina ve toyota avensis modellerinin atası olan bu model 90’lı yılların başında toyotasa tarafından ülkemize de getirilmiştir. 2.0 litre benzinli motor, otomatik şanzıman seçenekleriyle satılmış olan bu araç o dönemin en seçkin japon otomobil örneklerinden bir tanesidir. en bilinen rakipleri volkswagen passat, opel vectra, renault laguna, mazda 626 gibi modellerdir.

1996’da avrupa pazarında yerini toyota carina’ya bıraktı.

dünya dışı ya da insan dışı kaynaklardan gelenler.
ya da
okuyana para verenler.

zamanın bir zamanında kim kime söylendiği bilinmez ama kulaktan kulağa yayılmıştır.

ya da sadece o gün oradan geçmekte olan kişi sadece benim kulağıma fısıldadı..hatırlıyorum.. duydum..

“hayat, don kişotları sever..”

don kişot mu kendini güzelledi, söyleyen bana mı güzellik yaptı kimse bilemedi..

hepimiz değirmenlere karşı…

"bu kız bana yürüyor" diyeni de gördük.
"hacı ben o kıza vurdum" diyeni de duyduk. eril bir ortamda çalıştım yıllarca daha neler neler ekleyebilirim buraya ama gerek yok.

derdim ilk adimınıza müdahale etmek değil de, biraz kendinizin farkında olsanız da bu işleri cinsiyete dayandırmayıp, objektif bir biçimde karakter gelişimi ile tanımlasanız daha sağlıklı iletişim kurabilirsiniz.