zaman tüneli

aklıma fransa'da yaşanmış gerçek bir hikaye geldi..

adamın biri fransa'da iş yapmaya gider, gerçi onda da çok bir şey olmaz.. fakat yanına gittiği adamla ahbaptır. adam gece ortağının evine giderken bunu da götürmek konusunda ısrar eder, mecburen bizimki de gider ama tek kelime fransızca bilmemektedir. sıkıldığı için koltuktan yere oturur, evin üç yaşındaki oğlu sebastian'la oynamaya başlar.. sebastian'ın yüzünde garip kabartılar, bizimki bir yandan arabayı yerde sürmekte, bir yandan sebastian'ın yüzüne dikkat kesilmekte.. derken,
- "allah allah, bu çocuğun yüzüne ne olmuş ki böyle?", der,
sebastian ışık hızıyla,
" zuççuk yedim, yüzüm gabarcıklandı" der..
bizimki şoka girer ve sonra mevzu aydınlanır. sebastian'ın bakıcısı sivaslı bir teyzedir, oğlanı çok sevdiği için yavruya yöreseli dayamıştır ama sebastian'ın küçük ve ziyadesiyle fransız olan bedeni o kadar baharatı tolere edememiştir.

bunu niye anlattım? çünkü gece gece kaşarlı-sucuklu tost yedim.. sonra "ben iri yapılıyım, kilo veremem tabii".. b.k ye bi derdim var.

aha böyle yerler. *

filtre muhtemelen.

sevdicekle yine birtakım sanatsal işler kovaladık.

benzer bir başlık varsa affola. yazarların gitmeyi sevmediği yerler başlığı var ama aynı şey değil. gidilen her yerde takılınmaz sonuçta. ekleme/düzeltme: zaten o başlık "sevmediği yerler" şeklindeymiş, yanlış görmüşüm. biraz uykum geldiyse demek. *

valla artık ev. haha.

gençken atari salonları ve metal barlar idi, takılmayı en sevdiğim yerler.

para için her şeyi dene paran yokken beş para etmez insanlara mahkum olma.

mickey mause firmasında çalışan bir abimiz hediye etmişti maslakta yaşarken, o gün bugündür farelere dikkat ediyoruz, bir de bahçıvan şoför vese aşçı uşak işleri işte. ne zor işmiş müzakere.

öyle bir sanıyorum ki bazen gerçek oluyor.

adam efsane cevap vermiş zaten (mümkünse para baksın)

şu an için param ama gelecekte umarım ki, çocuklarım.

ne yaparsan yap senin dileklerin duaların kimsenin iradesinin önüne geçemiyor.

*

ateş olsan yangın çıkarırsın, yanmak güzel ateşten yaratılana. cürmümü yaktım, cünüp uyumalarım bundandır, yoksa ne kız kulesi ne de eyfel, ne de dünya liderliği, yediğim bir pizza bu kadar hayat dedikleri.

şu aralar düşük, kendi kişisel işlerime sardım.

sanırım yok. geçmişte de olmadı.

ben ailemle çok mutluyum. bir de çok samimi arkadaşlarımın yanında. çünkü kendim gibi davranabiliyorum ve karşımda benim açığımı aramaya çalışan sırtlan sürüsü yok.

müthiş adam ve derinlikli akademisyen, kedi sever abimiz. bir kere olsun konferansına gidemedim izmirde ama mayıs ayında ufak bir tur düzenleyeceğim, umarım programına denk gelebilirim.

buranın tadını bilenler beğensin. çocukluğumda yazları gittiğim köy evi bunlara benzerdi odası.



çok anılarım geçti, en güzel anılarım hep köydeydi.

bu aralar aşırı yüksek, bir deri bir kemik kaldım yeminle, cinsellik orucu tutuyordum uzun zamandır, iyi geliyor ama. sporla geri alacağım.