zaman tüneli

hemen söylüyorum, asla bir şey katmayacak size ama olsundu.

elimde bir rulo tuvalet kağıdıyla burnumun damlamasını bekliyorum, yatağımda oturarak. bugün burnumdan ağlamaya karar verdim, içimden geldi. arkadan da çs çalma listem oynuyor hatta şimdi piromani bitti görmedin say çalıyor.
büyük ihtimalle yarın burnum kıpkırmızı ve tahriş olmuş olacak.

ha bir de kendime sövüyorum. yıllardır aynı bedendeyim ve bünyemi biliyorum ama inadına sanki aşırı güçlü bir bünyem varmış gibi takılıyorum. kafada güçlü, bedende hassas biri olmak lanet bir şey.

burnum şimdiden sızlamaya başladı bu arada.
dışarda da çok güzel yağmur yağıyor. odanın içi arada bir aydınlanıp normale dönüyor.
“ne anlatıyon la değişik” dediğiniz duydum. bu kadardı.

evcilik. transfer beklemek

yalnızlar, üzgünler, umudu kırılanlar, kaybedenler.
buyurun listemi çalayım, siz de isterseniz eşlik edin bana.
normaller.com/radyo/

şöyle olabilir,

"her şeye rağmen dünya kadar helikopterimiz var!"

penceremden yağmuru izleyip müzik dinliyorum.

yorgun hissediyorum.

şirketi taşıdığımız için 2 haftadır onunla uğraşıyorum ve 2 hafta daha sürecek gibi. 18 nisan'da staja giriş sınavı var, çalışmaya fırsat bulamıyorum. sınavdan 3 hafta sonra da ablamın düğünü var ve sınavla düğün arasında ablamın evini temizleyip dizeceğiz. düğün için yurt dışından gelecek olan akrabaları havaalanından alıp, düğünden sonra havaalanına bırakmaya değinmiyorum bile. önümüzdeki 2 ay içinde akıl hastanesine yatmazsam iyi.

kelepir köprü var elimde gidiyor.
gitmesin diyenler pm.

mentalim benim en güçlü yanımdı. her zaman içten içe övündüğüm son kalemdi. son zamanlarda delik deşik olduğunu fark ettim. kalmamış ortada mental diye bir şey. çok geç fark ettim bunu. insan iyi yanlarını övmeyi bırakmalı. kesin o noktadan yiyor mermiyi.

son zamanlarda fark ettiğim bir şey daha var. yıllarca yalnızlığımın kendi tercihim olduğunu düşünüyordum. öyle değilmiş. kendi kendimi kandırmışım. tam aksine yalnız bırakılmışım. bunu bilmek çok koydu işte. vardır sebepleri elbet diyorum. sebepsiz hiçbir şey yok bu hayatta.

beterin beteri var diyerekten avutuyorum şimdilik kendimi. çokta kafaya takmamak lazım. belki de kafaya takmak lazım. neyi kafaya takıp neyi takmayacağımı bile bilmiyorum.

yarın yeni bir gün. umarım yağmur yağmaz.

bir an önce uçursunlar kalbim yerinden çıkacak. *

şabat günü kağıt yırtılmaz. tuvalet kağıdı dahi önceki gün yırtılıp hazirlanir.

low level hayattayım ama tizlere çıkmak da eğlenceli.
gel kuçu kuçu
negzel boyle sözlük kullanımı
troll biri.

kaç sübyan çocuğa tecavüz ettiğinii ve öldürdüğünü açıklayacaktır!

hafiften bir boğazım acımaya başladı* ve yarın çok yoğun bir günüm var bir de üstüne böyle hasta gibi olmama rağmen baya bir spor yaptım, başlamak istemiyorum ama başladığımda da duramıyorum çünkü. portakal falan yiyip üstüne ıhlamur da içtim yani tüm tuşlara basıyorum umarım yarın bu boğaz ağrısı geçer, vücudum en ufak streste boğazımı ağrıtıyor çünkü.
neyse behlül kaçar, iyi geceler tatlı rüyalar sözlük, öpüldünüz.

gıy gıy.
bazı şarkıları dinlenebilir gıy gıy.
içim çekildi.
tanımım bu.

bu ara pek konuşasım ve yazasım gelmiyor öyle uzun uzun falan. sanırım bir içe dönüş ya da göçüş evresindeyim tam bir fikrim yok. aslında böyle olduğunda tam aksine daha çok yazarım ama şu ara kafamı yazıya aktaramıyorum.

ve yaklaşık iki ya da iki buçuk haftadır hayattan ekstra olarak zevk almamaya başladım.
keyfim yok pek.

ağzımda kekremsi bir tat ve “eh yaşayalım bari” hissiyle günleri geçiriyorum.
kafamda bir sürü şey yapmaya karar veriyorum ama en sonunda hiçbir şey yapmak istemeyen o kişiliğim baskın geliyor.
şükür tabi her halimize de bahsettiğim şey şikayet etmek gibi bir kısımdan değil..

öyle
işte.