zaman tüneli

ay noluyo? çok merak ettim.

(bkz: sözlükte yazma nedeni)

bu güzel ve emek sarf edilmiş yazıyı bu şekilde bakınızlamak istemezdim ama,
kafadaki gürültüyü harflere dönüştürme ihtiyacı öyle veya böyle çağlar boyunca vardı hep de var olacak.
kimi nesiller boyu iletilir, kimi dijital atmosferde toz bulutuna döner.

yine de farkındalığı bu denli yüksek insanların manevi boşluklarını doldurma konusunda bu denli sıkıntı çekmiş olmasının hiç değişmediğini görmek can sıkıcı.

benimdir, süreç bana sonuçtan daha çok keyif veriyor. en azından projelerimi geliştirirken hissettiğim bu, sorunlarla karşılaşmak, o sorunları çözmek, farklı yollar denemek, optimizasyon yapmak, test etmek, kullanıcılara test ettirmek (şimdilik sadece arkadaşlarım), geri dönüşler almak falan mükemmel bir tatmin duygusu veriyor bana.
yapay zeka sayesinde yalnızda hissetmiyorum. 2 kişilik şirket gibiyiz ama daha para kazanmıyoruz. şöyle söyleyeyim zengin olsa bile yapmaya devam ederim bunu, hatta zengin olacağım için insanlara para verip deneterim. anketler yaparım.

izlenir.

leonardo' yu izlemistim ve hayran kalmıştım.

tam üzüleceğim bir gülme geliyor.

6-12 nisan tarihleri arasında kutlanan hafta.

varsa aramızda kutlu olsun, hele ki böyle bir mesleği hakkıyla yerine getiren herkesin emeğine yüreğine sağlık, ayaklarına taş değmesin.

o değil de bütün gün siren sesleri duyup biri öldü kaldı sanmaktan ciğerim soldu,
tek seferde tek noktada kutlayalım biz böyle şeyleri, lütfen. *

bi ara intihar edicem

yalnız bu adamların senaryosu insanlık tarihinden gelmekte. sümerler,gökten gelenler mevzulari vs vs

yani konuyu ortaya baglarlarsa şaşırmam. tarihsel uyum.

sonuç odaklı bir ben için uyum sağlayamadığım özellik.

biri bir şey anlatırken sürece dair ayrıntı anlatmayı seviyorsa mesela,
o bitirene kadar kafamda onlarca farklı senaryoyla sonlandırıp o sırada da sürekli ee, yani, sonuç, bu mudur diye darlarım.

sonuç motive edici ya da mutluluk verici değilse kimse süreçte ne olup bittiğine bakmıyor,
ben anında siliveririm her şeyi hele.

oğlum herkes dışarıya çıkıp marmara denizinin üzerine baksın çok acayip şeyler oluyor

hayvandan araca geçmişiz. hayvan canlı olduğundan daha yakın. ondan dedimis olabilirim.

bu yazıyı yazmamdaki maksat kimsenin kafasını açmak ya da trajediyi romantize etmek değil. sadece insan sanatın ve edebiyatın içinde dolaşırken bazı hayatların sürekli aynı yerden kırıldığını fark ediyor. o kırılmaların etrafında dolaşırken insan ister istemez kendine de bakıyor.

bazı zihinler var ki dünyayla aralarında görünmeyen bir cam varmış gibi yaşıyorlar. dışarıdan bakınca hayat akıyor ama içerideki kişi o hayatı biraz boğuk duyuyor. kalabalığın içindesin ama sesler sanki camın ardından geliyor. belki de “sırça fanus” denilen şey tam olarak bu.

sylvia plath, bunu yıllar önce yazmıştı zaten. insanın kendi zihniyle aynı odada sıkışıp kalabileceğini.


virginia woolf, cebine taş doldurup nehre yürüdüğünde modern edebiyatın en berrak zihinlerinden biri o iç gürültüyü daha fazla taşımak istemiyordu belki de.


anne sexton, şiiri neredeyse zihniyle yaptığı bir konuşma gibi yazdı.


ama mesele sadece edebiyat da değil. sanatın başka köşelerinde de aynı kırılganlık var.
camille claudel, bir heykeltıraştı mesela. taşın içinden insan duygusunu çıkarabilecek kadar güçlüydü ama hayatının uzun bir bölümünü akıl hastanesinde geçirdi.


bu hikâyeler sadece batıya da ait değil.
forugh farrokhzad, iran’da yaşadığı toplumun dar kalıplarına rağmen şiirlerinde insanın iç dünyasını inanılmaz bir açıklıkla yazdı. kısa bir ömür ama hâlâ yaşayan dizeler.


türkiye’de de bu fanusun içinden yazan insanlar geçti.
nilgün marmara, sylvia plath üzerine tez yazarken aslında sadece bir şairi incelemiyordu; bir zihni anlamaya çalışıyordu.


sadece kadınlar da değil aslında. insan zihni bazen cinsiyet ayırmadan aynı ağırlığı taşıyor.
cesare pavese, bir otel odasında günlüğüne insanın kendini değil, hayatın içindeki bir şeyi öldürdüğünü yazmıştı.


bizde ise beşir fuad, intihar ederken yaşadıklarını bilimsel bir gözlem gibi not almıştı. ürkütücü ama bir o kadar da insan zihninin sınırlarını gösteren bir metin.


bütün bu isimleri yan yana koyunca insanın aklına şu geliyor. bazı insanlar dünyayı diğerlerinden biraz daha filtresiz görüyor. kalabalığın alıştığı gürültüyü onlar daha yüksek duyuyor. insanların görmezden geldiği çatlakları onlar daha erken fark ediyor.

ama şunu da kabul etmek lazım. herkes dünyaya böyle bakmıyor. bazı insanlar gerçekten daha toz pembe görebiliyor hayatı. belki de mesele dünya değildir, belki de mesele bakış açısıdır. hatta belki de bazen sorun insandadır. melankoli dediğimiz şey bazen dünyaya değil, insanın kendi hâleti ruhiyesine kayıyor olabilir.

zaten bu başlığı açma sebebim de biraz bu. çünkü bugün herkesin iyiymiş gibi görünmek zorunda olduğu bir çağdayız. herkes mutlu, herkes güçlü, herkes yolunda gibi davranıyor. ama sanatın ve edebiyatın içinde dolaşınca insan şunu fark ediyor. dünyanın en dürüst cümleleri çoğu zaman iyiymiş gibi davranamayan insanların kaleminden çıkmış.

belki de sırça fanus dediğimiz şey kırılganlık değil. sadece bazı insanların dünyayı diğerlerinden biraz daha çıplak görmesi.

ama insan kötü hissettiğinde yapılacak tek şey de o fanusun içinde yalnız kalmak değil. bazen birine anlatmak, bazen yürümek, bazen müzik açıp oturmak, bazen bir sayfa yazmak bile insanın nefes almasını sağlıyor. belki de sanatın ve edebiyatın var olma sebebi tam olarak bu. insanın kendi iç gürültüsünü biraz olsun dışarı bırakabileceği bir kapı olması.

o yüzden bu yazı bir karanlık övgüsü değil. daha çok bir not gibi. dünyayı bazen ağır hisseden insanlar için küçük bir hatırlatma. yalnız değilsiniz.

ve bazen insanı hayatta tutan şey, tam da o ağırlığı kelimelere dökebilme ihtimali oluyor.

çocuğu ekrandan uzak tutmak için ne kadar denenecek şey varsa deniyoruz. bazılarını daha çok seviyor. bunlardan biri de sticker. şehrin en büyük semt pazarından sticker aldım ya hu! bunun ötesi olabilir mi? evet işe yarıyor ama bunun kötü bir yanı da var. her yerden sticker çıkıyor. çünkü yere düşen bir şekilde seyahat etmeye başlıyor. tuvalete gidiyor, mutfakta bir yere yapışıyor, kitaplarımın arasından çıkıyor, çorapların altına tutunuyor, halıda yeni bir desen oluşturuyorlar ve daha nicesi. geçen birini evin kapısının dışında gördüm. vay namussuz demek evden kaçmaya yeltendin ha! diyerek onu hemen içeri yolladım. sen benim kızımdan kurtulmak kolay mı sanıyorsun? bu çileyi beraber çekeceğiz sticker kardeş.

sticker belasına gardaşşş verdiğimiz can bizim.

şimdi kimse markete, bakkala girmiyor, eskiden ne kadar karikatür dergisi, fanzin, foto roman bok püsür varsa alır okurdum, yahu ortaokulda ansiklopedi gibi iki cilt bilim teknik arşivi bitirmiş adamım, okuuu okuu okuu 3 üniversite, 3 master okumanın dibine vurdum da hala doyamadım. okumak bir heves, bir beyin meşgalesi, azraile karşı ölmedim ki çığlığı, bir zindelik sebebi, okumak iyidir de, insan iki kuruş da karşılığı olsun istiyor, o da bir gün gelir be paşam deyip kendimizi avutuyoruz.

sıkıntı beyler..

açılmadan iade.

florya

kuymak. hele bide dibi biraz tutmuş olacak. kazıtma diyorum ben ona, o kazıtması var ya üfff anam üff babam anlatılmaz yenurr.

mini etek ozgurlukse özgürüz hepimizde demiş şair.

yerine göre giyim önemlidir ancak günümüzde mini etek değil şort etekler baskındır.bu bir.

yani bazen meslek temsiliyet vs. olabilir ancak kıvamı önemli. her mini mini değildir bu iki.

bir kalem etek giyer,oturunca öyle bir ceker ki ultra mini olur. bu olmaz bu üç.

yerine göre kısmı kadar önemli diğer konu ise taşımak. herkes mini etegi gereği gibi taşıyamaz. dikkatli olmalıdır. bu dört.

estetik olmuyorsa zorlama bu beş.

ortaya karışık kuralları bu kadardır.