zaman tüneli

yine kimleri kandırıyor acaba boyu devrilesice katil.

hayatta yalnız olmak çok zor; her şeyi yalnız başına yapmak, yalnız başına mücadele etmek hakikaten çok zor. hakiki manada yalnızım.
önüme çıkan engellerden de bazen çok yoruluyorum. başka bir şehirde okul okuyorum. aynı zamanda mesleğimi icra etmeye çalışıyorum. aşçıyım, sezonluk çalışıyorum.
tek başına bir iş yerine gitmek, yüzlerce, binlerce otel içerisinde seçim yapmaya çalışmak, bezen tuhaf insanların arasına düşmek... gerçekten çok yorucu. aslında ilk senemde bu stresin çoğunu atlatmıştım ama yine geldi çattı. yine deneyeceğim. bazen ne kadar güçlü olmaya çalışsam da tek başına okumak, masraflarını tek başına karşılamaya çalışmak, bir sürü insanla beraber çalışmak ve anlaşmaya çalışmak, neden bilmiyorum ama strese sebep oluyor. bir de işimi sallamasyon yapmayı sevmiyorum. hata yapmaktan korkuyorum dürüst olmak gerekirse.
yanlış yapmak, kötü bir şeye sebep olmak, bilmiyorum ürkütüyor.
yine korkunç bir sezonun içindeyiz. bakalım beni neler bekliyor?
hayatımda bu kadar boş yapan birini görmedim. söz ettiğim şu:
#3952110
bundan söz ediyorum.

insanlarla neden araya zaman geçince sanki hiç tanışılmamış gibi geliyor ? yani düşünsene birlikte geçirilen güzel günler, kavga edilen ya da birbirinizi çok sevdiğiniz an’ılar bi anda yitip gidiyor gibi. asla öyle biri olamadım, arkamda biri kaldıysa dönüp hep baktım ama fark ediyorum ki kimse bana bakmıyor. bi el sallayanı geç nefesimi merak eden bile yok. değersiz hissetmek için mi insanlara değer veriyoruz? hayat bencillerden ibaret, biz mutsuzluğa yaşıyoruz. // içdökmeseansı1

daha dünün çaylağı, bugünse kanki
hatasız link veriyor iki gözümün feyki
bir değil iki değil laykları say ki
uçarsa senindir uçmazsa da bana ne

vertigo albümüne dahil olan bir ados şarkısıdır. sözleri mükemmeldir.

bu seshayvanı var ya! konserlerde karaborsa bilet satıyor. bunların alayı yaramaz. *

emile durkheim bunu toplumun çözülme hali olarak anlatır. normlar zayıflar, yön duygusu kaybolur. insan neye tutunacağını bilemez. özellikle hızlı değişim dönemlerinde ortaya çıkar. her şey değişir ama insanın içi o hıza yetişemez.

günlük hayatta daha basit bir karşılığı var aslında;
yapman gerekenleri biliyorsun ama hiçbirinin içinden gelmemesi. ne tam kopabiliyorsun ne de gerçekten bağlanabiliyorsun. arada kalmış bir boşluk gibi.

ruslar güzel müzik yapıyor valla.

haydi ii geceler, öpsün sizi beş kardeşler. *

sen abdülhamit'i savunmuş olabilir misin acaba?*

bazen sosyalliğin zirvesini yaşıyorum.
işler olması gerektiği gibi ilerliyor. ama ben aralara öyle bir program ekliyorum ki gün yetmiyor, ben zorluyorum. daha doğrusu ben planlamıyorum, birden içinde buluyorum. arkadaş grubum sağolsun.

yorgunum.
ama keyif de alıyorum, o da ayrı mesele.

sadece şöyle bir durum var.
sosyallikle mallık arasında ince bir çizgi var ya.
ben galiba o çizgide yürümüyorum, hafif mallık tarafına kayıyorum.

ve daha da garibi isteyerek yapıyorum.

sabaha kahvaltıdan akşama kadar yine var bi şeyler mesela.

çoğu kişinin sandığı gibi “metni yıkmak” değil, metnin zaten kendi içinde çelişkiler barındırdığını göstermek. jacques derrida özellikle şu noktaya dikkat çeker; bir metin neyi söylemek istiyorsa, aslında onu ancak söyleyemedikleri üzerinden kurar.

yani mesele sadece yeni anlam üretmek değil, metnin kendi kendini nasıl sabote ettiğini görmek. mesela klasik düşüncede hep bir “merkez” vardır; doğru/yanlış, akıl/duygu, öz/yan…

derrida bu ikiliklerin tarafsız olmadığını söyler. biri hep diğerine üstün tutulur. dekonstrüksiyon biraz da bu hiyerarşiyi bozmak. o yüzden sadece edebiyatta değil, mimarlıkta bile karşılığı var. düz, düzenli, simetrik olanın yerine parçalı, kırık, beklenmedik formlar gelir. çünkü “tek doğru yapı” fikrine zaten şüpheyle bakılır.

kısacası, dekonstrüksiyon yeni bir anlam kurmaktan çok, zaten var olan anlamın ne kadar kaygan olduğunu göstermek.

eski benimin.
o da beni tanımıyor artık. anlaşmalı ayrıldık.

öncelikle, biz doğru yoldan gidenleri desteklemeye devam kardeşim : hakiki ve gerçek türk kadınları hareketi

nerede bir jin jiyan azadi'ci görsem, nerede mor renkli bir kadın derneği savunucusu görsem koşarak uzaklaşırım o ortamdan. zira cahille yaptığım hiçbir savaşı kazanamadım.

ulan yapay zeka çağında insanların cahilce savunduğu şeylere bak. sırf jin jiyan azadi diyenlerin kimleri anıp kimleri görmezden geldiğine bakarak bile ne b*k oldukları anlaşılabilir. maalesef itin huyudur yediği kaba pislemek, daha ne diyelim.

sapyoseksüel'in ''sap'' kısmının sabit/değişmez olması...

#3952084
enfes bir fotoğraf güzel lennie...

grafomani albümüne ait bir sokrat st şarkısıdır.
(bkz: elzem (yazar)) ukdesidir.

fırtınalar kopar içimde, unuttur bana kendini..

#3952066
ben feyk değilim devotus.
bu yüzden bana balık pişirmek istersen hiç çekinme.

foucault’nun, gerçek dünyanın içinde olup kendi kurallarıyla işleyen “başka mekânlar” için kullandığı terim. mezarlık mesela. şehirde ama şehir gibi değil. hastane, hapishane, otel odası… aynı mantık. içindesin ama tam ait değilsin.

mesele sadece his de değil. bu yerler kendi zamanını, düzenini ve anlamını kurar. çünkü orası senin değil, sen oranın geçici bir detayısın.