zaman tüneli

bu aralar ciddi anlamda hayattan keyif almıyorum sevgili yazarlar. sırf ayıp olmasın diye yaşıyorum gibi.
yani elbette bu his kalıcı değil ve bir dönemden geçiyorumdur ama vallaha şurama kadar geldi.
somut hiçbir şey de yok aslında ama her şey batıyor bana. bir iç huzursuzluğa sahibim. anneanneme söylesem "kızım kalk bi abdest al kalk namaz kıl ferahlarsın" der, o derece.
çevremde de benzer durumlar olduğunu gözlemliyorum. kimse mutlu değil. mars venüs birbirine bıçak falan mı çekti naptı, astrolojik skertmeler mi ne varsa artık yeterli ha.

hiç iyi dileklerde bulunacak dinginlikte de hissetmiyorum kendimi.
herhangi bir olumsuzluğa gram tahammülüm de kalmadı.
olduğum yerden biraz uzaklaşmaya, biraz yolculuğa ve boşluğa ihtiyacım var sanırım. ay neyse ne elzem ne konuştun bır bır, öf.
iyi geceler sözlük..

bugün ama artık kutlamayı düşünmüyorum. ben hep 4 yaşımda kaldım.

çok şey olur aslında. benliğin savaşı kazanır, kalabalıklara karşı...

sağ alttaki 0 tuşu. nedenini sormayın.

hani diyorlar ya cezalar çok ağır değil daha fazla olmalı
twitter.com/i/status/204269...

(bkz: bir şey olmaz)

herkesin gizli saklısı vardır diye düşünüyorum.

jetonla çalışıyor bence... bilin neresine..
(bkz: kumbara)
(bkz: eski para kabul edilir ama ne kadar büyük o kadar iyi tabii o da var)

(bkz: fok kuşu)
bir deniz memelisidir. balık değildir, kuş hiç değildir.

yutubun bana sürekli olarak önerdiği ve her önerdiğinde dinlediğim bir feyyaz yiğit çakmak şarkısı. tahmin edersiniz ki sözleri oldukça derin ve anlamlıdır.. sizin için sözlerini bırakıyorum.

hiç kimsenin böyle bir lüksü olacağına ihtimal vermiyorum. allah bu zevki kimseye tattırmaz zira. ben "hayatta yalnızım" diyebilen varsa da bunu tartışırım ve eminim haklı çıkarım. çünkü benimle tartışabiliyorsa, ben de tartışacağı bir birey olduğumdan ötürü muhatabım yalnız değildir haliyle. bu yalnızlıktan ne anladığı ile ilgili bir mesele. doğal olarak öznel bir yaklaşım. nitekim etrafında kalabalık olan insan da kendisini yalnız hissedebilirken, hiçliğin ortasındaki bir birey de yalnız hissetmeyebilir. yalnızlık allaha mahsus derler. allah kendine has bir özelliği ademe bahşetmemiş sana mı bahşedecek. sen yalnız değilsin, ilgi istiyorsun sadece.

yine kimleri kandırıyor acaba boyu devrilesice katil.

hayatta yalnız olmak çok zor; her şeyi yalnız başına yapmak, yalnız başına mücadele etmek hakikaten çok zor. hakiki manada yalnızım.
önüme çıkan engellerden de bazen çok yoruluyorum. başka bir şehirde okul okuyorum. aynı zamanda mesleğimi icra etmeye çalışıyorum. aşçıyım, sezonluk çalışıyorum.
tek başına bir iş yerine gitmek, yüzlerce, binlerce otel içerisinde seçim yapmaya çalışmak, bezen tuhaf insanların arasına düşmek... gerçekten çok yorucu. aslında ilk senemde bu stresin çoğunu atlatmıştım ama yine geldi çattı. yine deneyeceğim. bazen ne kadar güçlü olmaya çalışsam da tek başına okumak, masraflarını tek başına karşılamaya çalışmak, bir sürü insanla beraber çalışmak ve anlaşmaya çalışmak, neden bilmiyorum ama strese sebep oluyor. bir de işimi sallamasyon yapmayı sevmiyorum. hata yapmaktan korkuyorum dürüst olmak gerekirse.
yanlış yapmak, kötü bir şeye sebep olmak, bilmiyorum ürkütüyor.
yine korkunç bir sezonun içindeyiz. bakalım beni neler bekliyor?
hayatımda bu kadar boş yapan birini görmedim. söz ettiğim şu:
#3952110
bundan söz ediyorum.

insanlarla neden araya zaman geçince sanki hiç tanışılmamış gibi geliyor ? yani düşünsene birlikte geçirilen güzel günler, kavga edilen ya da birbirinizi çok sevdiğiniz an’ılar bi anda yitip gidiyor gibi. asla öyle biri olamadım, arkamda biri kaldıysa dönüp hep baktım ama fark ediyorum ki kimse bana bakmıyor. bi el sallayanı geç nefesimi merak eden bile yok. değersiz hissetmek için mi insanlara değer veriyoruz? hayat bencillerden ibaret, biz mutsuzluğa yaşıyoruz. // içdökmeseansı1

daha dünün çaylağı, bugünse kanki
hatasız link veriyor iki gözümün feyki
bir değil iki değil laykları say ki
uçarsa senindir uçmazsa da bana ne

vertigo albümüne dahil olan bir ados şarkısıdır. sözleri mükemmeldir.

bu seshayvanı var ya! konserlerde karaborsa bilet satıyor. bunların alayı yaramaz. *

emile durkheim bunu toplumun çözülme hali olarak anlatır. normlar zayıflar, yön duygusu kaybolur. insan neye tutunacağını bilemez. özellikle hızlı değişim dönemlerinde ortaya çıkar. her şey değişir ama insanın içi o hıza yetişemez.

günlük hayatta daha basit bir karşılığı var aslında;
yapman gerekenleri biliyorsun ama hiçbirinin içinden gelmemesi. ne tam kopabiliyorsun ne de gerçekten bağlanabiliyorsun. arada kalmış bir boşluk gibi.

ruslar güzel müzik yapıyor valla.