zaman tüneli

sevdiğimiz burcun erkeği.

efendim?

yerinde kullanılan zekayı severim. ama zekaya hayran olacak kadar aptal değilim.

asırı seviyorum ikizler erkegini.
acaba diyorum kendimi asırı sevdigim icin mi?
benim erkek versiyonumlar cunku.
ben de ikizler kadınıyım.

esenler erokspor mağlubiyeti sonrası resmen 2.lige düşmüştür. geçmiş olsun.

insan olması.. gerçek anlamda..

tıpkı diğer günlerde olduğu gibi bugün de almadığım şeydir. güzel sözler duymayalı ve nezaket görmeyeli çok uzun zaman oldu.
bu sebepten ben de kimseye iltifat etmez oldum.

bugün iltifat aldım, ama kayda değer bişey değil. daha çok alışıldık nezaket cümleleri, kadınlar arasında dolaşan o rutin yağlama yıkama halleri. kulağa hoş geliyor elbette ama iz bırakmıyor. çünkü gerçek iltifatın bir ağırlığı oluyor ezber değil, gözlem içeriyor. biri seni gerçekten okuyup, tam da sakladığını sandığın yerden yakaladığında anlıyorsun farkı.

"benim yumruklarımın içi boş korkma yakmaz canını." zor anlarımda hep dinlediğim muhteşem bir sagopa kajmer şaheseri.

tekel bayiinde asla sorulmaması gereken soru

müşteri ziyareti kapsamında ticari bir müşterimizin yanına gittim. kadını sıradan bir tekel bayii işletmecisi sanıyorum; meğer tefecilik ve kadın ticaretiyle uğraşıyormuş. tabii ben bunları bilmiyorum. ben oradayken dükkana sürekli bir kız geliyor, biri gidiyor; hepsi kadına "anne" diye hitap ediyor.
ben de:
— "maşallah, ne kadar çok kızınız var! hepsi de çok güzel ama pek size benzemiyorlar," dedim.

​kadın gayet ciddi:
— "ben hacı anne’yim," dedi.

ben de dualarımı esirgemeyerek:
— "allah kabul etsin, rabbim isteyen herkese nasip etsin," diye karşılık verdim.

kadın da yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle, "amin annem, amin," dedi.

​şubeye dönüp yaşadıklarımı anlatınca bizimkiler gülmekten yerlere yattı. meğer o camiada "hacı anne", bu işlerin başındaki kadına verilen isimmiş.

saftiriklikte zirveyi kimseye bırakmam. * beni oraya gönderen müdürün kulakları çınlasın. *

yalnızca suriyelilerde değil, şahsımda da bulunan izdir. ama sebebi namaz değil, çocukluğumdan beri manasızca orada duruyor.

birkaç yıl önce suriyeli bir cildiye doktoruna gösterdiğimde neden hoşuna gittiğini şimdi anladım ve aydınlandım.

şu cümleyi kurup da köylü olmayan birine denk gelmedim hayatımda.

bugün sadece bir tanecik iltifat aldım…
kirpiklerin çok güzelmiş dedi biri özgüvenimi yükseltti teşekkür ettim

yaprak kafalı, devlet olmadan ayakta duramayacak, kalantor iş insanları olduğu sürece bu böyle gider
kimse elimi taşın altına sokayım da bi marka bi katma değer oluşturayım demiyor
bizim millette de marka takıntısı da var tabi nutellaya bayılır, başka marka kabul etmez
fiskobirlik nuga da tutmadı sanırım
tüccar çiftçiden 3-5 büyük alıcılar tüccardan büyük alıcılar da daha büyük alıcılara gibi bi döngüsü var
geçen senelerde oltan gıda ferrero'ya satıldı mesela, o sıralar en büyük ihracatçıydı sanırım
adamlar iyi tarım ayağına fındığımızda ellenmedik yer bırakmadı
gürcistan dalga dalga geliyor, yakında ilaçtan gübreden zehirlenen toprak bize fındık vermeyecek
miras sistemi ile bölünen bahçeler de çabası 1 dönüm yeri kalmış adamın masraf edeceğime yerde kalsın diyor
ek olarak devlet desteği dekar başına veriliyor
bu ne demek, toprak ağası kazanır demek
sen dönüm başı en çok fındık alana daha çok ver parayı da bak millet nasıl harıl harıl çalışıyor
tarım sektöründe çalışmak isteyenlerin sigorta primleri karşılanıp emeklilikleri kolaylaştırılmadıkça bi gıdım ileri gidemeyiz
gidemiyoruz da zaten

"konuşabilme yeteneği seni zeki yapmıyor."

"odaklandığın şey senin gerçekliğini belirler."

"geleceği düşün, ama içinde bulunduğun anı harcama pahasına olmasın."


öğrencisi olmak isteyebileceğim tek tarikat üyesi qui-gon jinn olabilir.

sokaktaki rastgele bir kediyi severken yoldan geçen yaşlı amca kedinin bana benzediğini söyledi.
benim için çok tatlış bir iltifat.

yüksek ihtimalle kahküllerimizi ve yüzümüzdeki benleri benzetti..

metallica - until it sleeps

zekaya duyulan hayranlık çoğu zaman abartılı ve seçici bir refleks. herkes kendince zekidir. kim kendi aklını yetersiz görüp de bundan rahatsız olur ki..? üstelik zeka, tek başına hayranlık duyulası bir erdem de değildir. tarih, yüksek zekanın hem yıkım hem de ilerleme ürettiğini defalarca gösterdi. demek ki mesele sadece ne kadar zeki olduğu değil, o zekanın hangi değerlerle birleştiği. gerçekte insanlar, salt zekaya değil zekayı ahlakla, dürüstlükle ve biraz da estetikle tamamlayan bütünlüğe hayranlık duyar. çünkü çıplak zihin çoğu zaman soğuktur. anlam kazandıran, onu insan yapan şey karakterdir.