zaman tüneli

"âdemi bul âdem ol âlemde âdem gizlidir
etme tahkîr âdemi âdemde âlem gizlidir."

aklıma yozgatlı fennî'nin beytini getirmiş ayettir.
tüm mahlukatın aslında birer küçük evren olduğu evrensel bir öğretidir. o yüzden kuran'da da olması şaşırtmadı.

harambahçe son dakikada gol yemiş 2-2 bitmiş maç allah dan sahaya inip şampiyonuz demediler enayiler.

istemiyorum diyerek savusturulabilir.
sen bana bi tavuk durum ayran ısmarla.
sonra da chai tea latte iceriz.
gulusuruz. konusuruz.
olur bence:)

anladım. gerizekalı degilim. istemiyorum hediyeni.
bak ben sıkıntılı bir kadınım. kendimden nefret edersem olmek isterim. basına is alırsın. ama bana dogumgunu hediyesi para vermezsen sıkıntımız olmaz.
bir tavuk doner ayran
bir chai tea latte
ve biraz muhabbet.

çayın rengini açar..

bu hafta içimde ağır bir yorgunlukla gezindim.. sadece bedenimde değil, zihnimin en kuytu yerlerinde de hissedilen bir ağırlık bu. günler birbirine eklenirken, haberlerde karşıma çıkan o sahneler, o kelimeler… bir annenin kalbinde yankılanınca bambaşka bir şeye dönüşüyor. okul dediğimiz, güvenle emanet ettiğimiz yerlerin bir anda tehditkar bir yüz kazanması insanın içini ürpertiyor. şiddetin en uzağında olmasını dilediğimiz çocukların, tam da ortasında kalabileceği gerçeğiyle yüzleşmek çok sarsıcı.

sonrasında okuduğum analizler… o çocuğun kim olduğuna, nasıl büyüdüğüne, neler yaşadığına dair yapılan yorumlar… ailesi, geçmişi, hatta en mahremine kadar uzanan o didikleyici merak… hepsi ayrı bir dehşet bıraktı içimde. bir yandan anlamaya çalışmak, bir yandan da nasıl bu noktaya gelinir sorusunun cevapsızlığıyla kalakalmak.. anne baba olmanın sorumluluğu işte tam da burada tüm ağırlığıyla çöküyor insanın omuzlarına. bir çocuğu büyütmek sadece fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değil ruhuna dokunmak, onu görmek, anlamak, ihmal etmemek… çünkü eksik bırakılan her şey, bir gün beklenmedik bir yerden kendini gösterebiliyor.

şimdi dışarıda gök gürüyor. nisan yağmuru ağır ağır düşerken, sanki içimdeki karmaşayı da yıkayıp götürmek ister gibi. salonun sessizliğinde oturmuş bunları yazarken, çocuklarımın güvende olduğunu bilmek tarifsiz bir şükür duygusu bırakıyor içimde. belki de bu hafta onları biraz daha fazla sarıp sarmaladım, sevgimi daha görünür kılmaya çalıştım. çünkü anlıyorum ki, sevgi ertelenecek bir şey değil. geri dönüşü olmayan günler gelip çatmadan, içimizde ne varsa açıkça, korkmadan vermek gerekiyor.

belki de hayatın bütün karmaşası içinde en sahici tutunacak yer budur. sevgiyi esirgememek... çünkü bazen bir çocuğun kaderi, tam da o eksik bırakılmış sevgide saklı oluyor.

iri ve diri memeli olsun. meme önemli.

tam olarak kimi kimden korudugumuzu anlamasam da hayati tehlikem varmıs.
korunmalıymısım.
hayırlısı:)

yağrin galata'nın da başına gelirse şaşmayın. bu ara avrupa takımları, anadolu takımlarına yeniliyor.

yarım kilo tatlı/kahvaltılık vb alırken "600 gram oldu beyfendi, verem mi?" diye çakallık yapan tezgahtarları "yok verme üstat 500 gram bile fazla" diyerek savuşturuyorum.

kim bilir arkamdan ne fakirlik aforizmaları kasılmıştır*

evet iki uc defa yasadık bitti.
kapatalım artık konuyu.
ben huzunle seylerden konusmak istemiyorum.
enerjim dusuyor.

eline para geçince ne yapacağını bilememek.

özellikle boğazım ağrıyorken yaptığım uygulamadır

fatih sultan mehmet han tarafından 1453 yılında yıkılmıştır.

şampiyonluk maçına çıkmışsın pozisyona giremiyosun sene başından beri 2 tane iyi maçın yok hoca kere senin de allah belanı versin. saran tedesco devin hepiniz defolup gideceksiniz rezil oğlu reziller sizi

yolumun üstünde küçük tahta parçaları gördüğüm zaman alıp eve götürüyorum. eğer bir yere giderken görürsem, kimsenin almaması için bir yere sokup soruşturuyorum ve dönüşte o yoldan geri eve dönmeye özen gösteriyorum. o tahta parçası hep aklımda. kışın sobada yakarız diye bütün mücadelem, savaşım.

yol, su kemeri, kale inşası, ev, devlet binası gibi gittikleri yere medeniyet götüren binaları gerçekten etkileyici. kullanışlı, dayanıklı ve kaliteli yapılarla imparatorluğun şanına yakışır işler çıkarmışlar. yiğidi öldür hakkını yeme.

örneğin kale duvarı inşasını nasıl yaptıklarını kısaca anlatan bir youtube shorts videosu gördüm. buradan

okan buruk sayesinde umutlular.

nabıyonuz la


lider olacaklarmış

anneler eskiden bu şekil kızartırdı patatesleri. o nedenle anne usulü de denebilir. kızarmış parmak patates yaygınlaşınca papucu dama atıldı biraz.

hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha

2-2 mi oldu lan? penaltı kararından sonra izlemeyi bırakmıştım çok tatlı sürpriz oldu bak hahahahahaha. metresiniz rizeden bile 3 puan alamıyorsanız kapatın gidin olm hahahahahahahahaha

dur bir daha güleyim
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha