ne söylemek istersin

siyasi,dini,kisisel an itibari ile soylenilmek istenilen şey..
diyet yapiyorum ve lahmacun soylemek istiyorum..;))

canım gece gece balık istedi arkadaş bunu söylemek istiyorum.

çok güzel oda yaptım, klimam da takıldı. çok mutluyum, bunu söylemek geldi içimden.

bu gece boğuyor içimi,zihnimi, kurtulamıyorum.

ca ceyli cala cula da cumburceyli cap cup.

ınsan birisine ne söylemek istiyosa söyleyebilmeli. böyle içine atınca olmuyo.

canım!..

yıllarca çok iyi tandığım dediğin, canından kanından olan birini aslında tanımıyor olman… normalde insan silmem, küsmem kırılmam darılmam, konuşsa yine konuşurum çünkü ne olacağımızı bilmiyoruz belki o hatayı bizde günün birinde yaparız derim. fakat şu bir haftadır teyzemle yaşadığım olaydan sonra tövbe haşa galipten sesler gelip affet konuş dese günah yaz bana istersen cehennemin yedi katına at yine de konuşmam derim, onun için kendi babama karşı geldiğim zamanlar oldu, babamdan çok özür diliyorum, gözlerinin içine bakıp konuşamıyorum şuan, haklıymış… teyzemin elinde büyüdüm, ikinci evim derdim, çocukken teyzen mi? halan mı sorusuna hep teyzem derdim, halam daha fazla destek olmasına rağmen, kısacası herkese her şeye rağmen teyzem ve kuzenim dememe rağmen, benim şuan çekirdek ailemin huzurunu kaçırıyor ve yapacağı şeyin sonucunda bizi yerimizden yurdumuzdan edecek… aklınıza ilişkisel gelmesin, ailevi kavgaların yarattığı şey bu.

uyuyamıyorum ve evde sigara yok. dram filmi yükleniyor. biraz da sayıns fikşın.

"bugün, doğum günün ; sana bir sözüm vardı, bilmiyorum hatırlıyor musun? sana mektup yazacaktım. bir gün konuşmamız esnasında, 'kimseye mektup yazmadım, yazmayı çok istiyorum,' dediğim zaman bana, 'bana yaz,' demiştin.
bunu doğum gününde yazmayı çok istiyordum ama cesaretim olmadı. birgün cesaret edip o mektubu yazarım inşallah . hayatımda birçok şeyi değiştirmeme sebep olan, bana yol gösteren mükemmel bir insandın.tanidigim için asla pişman da olmadım. ben eminim ki yolun hep aydınlık ve güzel olacak. daima mutlu ol, doğum günün kutlu olsun!" lúthien'in beren'ine...

sadece çok sıkıldığımı söylemek istiyorum

bu hafta içimde ağır bir yorgunlukla gezindim.. sadece bedenimde değil, zihnimin en kuytu yerlerinde de hissedilen bir ağırlık bu. günler birbirine eklenirken, haberlerde karşıma çıkan o sahneler, o kelimeler… bir annenin kalbinde yankılanınca bambaşka bir şeye dönüşüyor. okul dediğimiz, güvenle emanet ettiğimiz yerlerin bir anda tehditkar bir yüz kazanması insanın içini ürpertiyor. şiddetin en uzağında olmasını dilediğimiz çocukların, tam da ortasında kalabileceği gerçeğiyle yüzleşmek çok sarsıcı.

sonrasında okuduğum analizler… o çocuğun kim olduğuna, nasıl büyüdüğüne, neler yaşadığına dair yapılan yorumlar… ailesi, geçmişi, hatta en mahremine kadar uzanan o didikleyici merak… hepsi ayrı bir dehşet bıraktı içimde. bir yandan anlamaya çalışmak, bir yandan da nasıl bu noktaya gelinir sorusunun cevapsızlığıyla kalakalmak.. anne baba olmanın sorumluluğu işte tam da burada tüm ağırlığıyla çöküyor insanın omuzlarına. bir çocuğu büyütmek sadece fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değil ruhuna dokunmak, onu görmek, anlamak, ihmal etmemek… çünkü eksik bırakılan her şey, bir gün beklenmedik bir yerden kendini gösterebiliyor.

şimdi dışarıda gök gürüyor. nisan yağmuru ağır ağır düşerken, sanki içimdeki karmaşayı da yıkayıp götürmek ister gibi. salonun sessizliğinde oturmuş bunları yazarken, çocuklarımın güvende olduğunu bilmek tarifsiz bir şükür duygusu bırakıyor içimde. belki de bu hafta onları biraz daha fazla sarıp sarmaladım, sevgimi daha görünür kılmaya çalıştım. çünkü anlıyorum ki, sevgi ertelenecek bir şey değil. geri dönüşü olmayan günler gelip çatmadan, içimizde ne varsa açıkça, korkmadan vermek gerekiyor.

belki de hayatın bütün karmaşası içinde en sahici tutunacak yer budur. sevgiyi esirgememek... çünkü bazen bir çocuğun kaderi, tam da o eksik bırakılmış sevgide saklı oluyor.

insanlar harbiden davrandıkları gibi davranıldığında neye uğradığını şaşırıyor sözlük. tamam da bu duruma bi günde gelmedik.

bir soru.
hemen cevaplayalım.
zub zubu zubu zub zubuuuu zubu zub zuubooohaaaa.

karı gibi erkeklerle evlenmeyin.

ben salağım çok salak.

akışta gördüğüm tüm öğretmene saygı içerikli videoları gözlerim buğulu bir şekilde izliyorum.

insan her şeye her şeyi konduruyor ama çocuklara ne ölmeyi ne öldürmeyi konduramıyor. saygı ve sevgiden yoksun kalamayız, kalmamalıyız. olaylar mı dengemi bozdu, yoksa dengemin bozukluğuna bu felaketler mi denk geldi bilmiyorum. allah gençlerimizi çocuklarımızı insanlıktan nasibini almamış her şeyden herkesten korusun.

güzel şeyler de olsa artık. sıkıntısı olanların sıkıntısı hafiflesin, kalbine ferahlık gelsin.

az önce geceye bir şarkı bırak başlığına sevdiğim bir şarkıyı bırakacaktım. sonra linkini youtube’dan arattım link almak için ama o sırada gözüm şarkının yorumlarına takıldı. solistin sesinin yapay zeka olduğunu öğrendim ve kahroldum. nasıl olur da böylesine güzel sözler için yapay zeka bir solist kullanır ki bi grup??
neyse ben tam hayal kırıklığının ortasında iken aklıma şu düşünce geldi; yapay zeka olduğunu bilmeden önce kulağa ne çok güzel geldiğini nasıl unuturum? daha sonra ise “madem kulağa güzel geliyor, yapay zeka olmasının önemi var mı ki?” diye bir düşünce aldı beni. zamandan ve mekandan azat oldum. gandalf gibi, bir saniyem bir ömür boyu sürdü. zira önemli bir soruydu bu. sonra hiçliğin ortasında bir fikir belirdi; ya özgür irade??? işte o fikir yüzünden şu an o linki atmak yerine bu girdiyi giriyorum. ben özgür irademle, kulağa daha iyi geldiğini bildiğim halde o şarkıyı sildim. çünkü yaşasın insan emeği, yaşasın sendikalar.

" çok büyük bir hata yapıyorsunuz! "