zaman tüneli

uçmağ, bizim öldükten sonra varmayı umduğumuz o kutlu yerdir. uçmağa varanlar, insani dertlerinden ve bedenin kaygılarından azat edilerek özgürlüğe kavuşurlar. uçmağda hayat durmaz, yan gelip yatmak ve gönül eğlendirmek yoktur. uçmağa varanların yeni, farklı bir hayatı başlamıştır. kimileri, dünyada işledikleri telafisi olan günahlarını telafi etmek için vazife alırlar. kimileri de gönüllüce dünyadakilere yardım ederler. çünkü uçmağa varanlar artık tamamıyla özgürdür ve evrenin diledikleri yerinde bulunabilirler, dünyada da. bunlardan bir tanesi, umay anamızdır. o, yüce gönlünden dolup taşan şefkatle bizim yavrularımızın doğumlarına yardım eder, hanımlarımızı ve miniklerimizi korur kollar, yürümeyi öğrenip konuşmaya başlarken o hep bizim yanımızdadır. uçmağın katmanları ve dereceleri vardır. telafisi olmayan kötülükleri işlememiş lakin gene de ardımızda çokça kötülük bıraktıysak evvela o uluğ mertebeye erişmek için yaptıklarımızı telafi etmemiz beklenir. her halükarda uçmağa varmak, tamağa düşmekten bin kere yeğdir.

belirtmek gerek. her ne kadar uçmağ olarak yazılsa da uçmaq olarak okunur. iç anadolu ağzındaki g-k karışımı telaffuz esas alınır.

harika bir isme sahip olan kuzey irlandalı müzik grubu.



(bkz: dante alighieri)

ortanca diye çiçeği bile vardır. kadınlar çiçektir. çiçek anamdır. evt

"otel odaları veya akrabalarda kalındığında hissedilen hededir, mukadderatımız değişecek sanırız ve uyuyamayız"

demişti rahmetli muşlettin amca tahta kahvede cahil ahaliye.

çubuk da 500t körüklü iett mübarek bekle ki gelsin.

her şey zamanında güzeldir.

"nedense bazı kimseler böyle hisseder evlat" demişti rahmetli muşlettin amca kahvede

biz çocukken annemin arasında para sakladığı nesne. yüklüğe ellerimizi daldırınca kadının hazinesine erişirdik. oysa sakladığı yerin gizli olduğunu kimsenin bulamayacağını düşünürdü muhtemelen.

birleşmediğin sürece yükselir, birleştiğinde yok olursun.

gereğinden fazla beklemek öldürür. bazen en iyi ikinci ya da üçüncü seçimi kullanmak hayatta kalma süreni arttırır. mükemmel uyum diye bir şey oyunlarda bile mevcut değil. o yüzden, çok da şaapmamak lazım.

intihar

kara delik, genellikle kütleyi yuttuğu varsayılan bir geniş uzay olgusudur. lakin termodinamik yasalarından biliyoruz ki kütle hiçbir zaman yok olmaz, madde hiçbir zaman yok olmaz. büyük olasılıkla kara deliklerin yaptığı, maddenin formunu değiştirmek veya onu başka bir yere göndermektir. bu da bizim ona baktığımızda "yutuyor" olarak algılamamıza sebep olur.

"osmanlıda yorgan yüzleri genellikle kadife, atlas, ipek ve kerenden yapılırdı. değerli taşlar, altın, gümüş tellerle bezeli olanlar sarayda ve zenginlerin evlerinde bulunurdu"

demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

pirleri, kamil hindi'dir. yanlış yazılmış dün.

bilgisayarımı ve e imzamı evde bırakıp tatile giderim.

sanki birilerinin ödü kopuyor ben iki gün herhangi bir şeyin sorumluluğunu almadan vakit geçireceğim diye.
evde olduğumu ve uyuduğumu nereden hissediyor bu insanlar aklım almıyor.

evrendeki varlıkların, yoktan var edildiğini savunan teoridir. savunucularına yaradılışçı denir.
oysaki yoktan var olmak diye bir şey, termodinamik yasalarınca imkansızdır zira var olan şey vardır ve o hiçbir zaman yok olmamıştır.
kütle, hiçbir zaman yok olmaz. enerji daima korunur. varlık, başka bir forma dönüşebilir ama hiçbir şey yoktan var olmaz ve vardan yok olmaz.

aşırı orta yaş dediğimiz şey galiba: kendini kandırmayı bırakıp, konforu ciddiye almak... topuklu ayakkabı giymek yerine düz tabanı seçmek gibi.. ne yapalım hayat kısa, ortalar aşırı hızla geliyor..

18 yaşındaki ben'i incitmiş bir zattı.
allah rahmet eylesin, elbette ülkemiz için önemli bir değerdi lakin söylediğini unutmadım.

okulumuza konuşmaya gelmişti. istanbul hakkında.
tabii kendisi daldan dala atlayarak konuştuğu için koca konferans salonundaki biz sümüklü birinci sınıf talebeleri bir ara "erasmus" hakkında sorguya çekildik.
değişim programı olan değil he, düşünür olan.
bir erkek arkadaşımız deliliğe övgü'yü söyledi.
ve sonrası şöyle gelişti:
bakın yine erkek öğrenci biliyor, kız çocuklarından ses yok. bunların yetiştireceği çocuklar da anca şöyle böyle olur...
evet bunu dedi.
oraya gelen herhangi bir kız çocuğunun hikayesini bilmeden çat diye bunu dedi.
zaten vardı mayamda ama o günden sonra entelektüel kompleksim iyice belirginleşti.
halen daha kendimi sorgularım, bu öğrendiğin şeyi gerçekten meraktan mı öğreniyorsun yoksa günün birinde seni eziklemesinler diye mi.
yine de mekanı cennet olsun.

tüm bilgisini, akademik önemini ve hocalığını bir kenara bırakarak söylüyorum söylediklerimi.

ilber ortaylı ölmeden birkaç gün önce bir arkadaşıma, ona ve onun gibi insanlara ne kadar kızdığımı anlatmıştım. ne söylese herkesin pür dikkat dinleyeceği, “bu adamın da bildiği bir şey var” diyeceği, hiçbir şekilde bedel ödemek zorunda kalmayacak bir insanın; ülkemizde bu denli bir erozyon yaşanıyorken, cumhuriyet bu kadar hırpalanıyorken, insanlar hukuksuz uygulamalar karşısında hayatlarından oluyorken; bir kısım karun gibi zenginleşiyor, diğer tarafta bir lokma ekmeğe muhtaç kitleler yaratılıyorken susmasını kabul edemiyordum. ve “umarım ölmeden bir şeyler söyler” demiştim.

o sırada da ölüm döşeğindeymiş zaten ve hiçbir şey söylemeden gitti. geriye, binali yıldırım ile sultanahmet meydanı’nda gevrek gevrek gülerek seçim propagandası yapması ve 19 mart’ta başlayan süreçte hapse giren arkadaşlarının hakkını savunan öğrencileri azarlaması kaldı.

büyük hocadır, âlimdir belki; ama her şeyini borçlu olduğu cumhuriyeti savunmaya yüreği yetmemiş bir düzen adamıdır.