zaman tüneli

yaşamın anlamının kaynağı sonlu olması.

yaza girerken bayılıyorum buna. kalın kalın şeyler hop vakumlanıp, çantalanıp ortadan kalkıyor, tiril tiril kıyafetler geliyor.

botlar, çizmeleri kutulayıp yok ediyorsun, yerine ince ayakkabılar, sandaletler. bere, eldiven atkı hepten gidiyor, yerlerine şapka.

ortalık hafifliyor. harika.

arzum onan'ın dillere destan güzelliğiyle podyumlarda fırtına gibi estiği yıllara haksızlık ve ayıp eden gerçeklik.

(bkz: şikeller kamil hepimizi şikeller)

en nefretlik ev işlerinden biri ne zaman heves edip başlasam tüm dolabı boşattıktan sonra bir isteksizlik geliyor. her şeyi bırakıp gitmek istiyorum ama olmuyor.

kemal kılıçdaroğlu'nu sattıktan sonra chp genel başkanı oldu. imamoğlu'nu sattıktan sonrada cumhurbaşkanı adayı olur.
ben güveniyorum elaman da o potansiyel var.

bu aralar özgür özel'e rüşvet verdim diyen chp'li belediye başkanları (özkan yalım, muhittin böcek) yüzünden başı belada.

deniz baykal evli milletvekilleriyle otel odalarında yakalanıyordu.
şimdiki chp genel başkanı kadın belediye başkanlarına kocalarını boşamaları gerektiğini söylüyomuş.
ne kadar utanç verici.

boşluk, yokluğun içimizde yer açmış halidir, yokluk ise o yerin bile ortadan kalktığı sessizliktir.

abi başın sağ olsun…
yattığı yer incitmesin. sabır diliyorum…

meraklı ve oyunbaz oğluşumun bir fotosunu bırakıyorum.

viva zapata, başın sağolsun sana ve ailene sabırlar diliyorum.

pişmeden önce şekilleri çok güzeldi ama pişince şişman bir kapkeke döndüler. aynı bana benziyorlar. şekilsiz ama çok tatlı. *

çiğ halleri daha estetik. ama estetiklik aramıyoruz. karnımız doysun yeter.

yemin ederim nefretlik bir iş bu ya. nevresim değiştirmek bile bundan daha az kötüdür, o kadar diyeyim.
buraya yaz geldi ama benim o kadar çok yazlık ve yine o kadar çok kışlık kıyafetim, daha da doğrusu elbiselerim var ki asla bu devir daim bitmiyor. geçen bir hafta sonu uğraştım, yatağın altındaki tüm yazlıkları boşalttım, tam demiştim ki rahat ettim ama yok, 2 valiz de dolabımın üstünde yazlık kıyafetler varmış. onları unutmuşum. bu hafta sonu da onları değiştirmem lazım.
bir de nedense asla ama asla uzun elbise ve etek giyememe sorunuma çare bulamadım, geçen sene "uzun" olduğu için işte ve adliyede rahatça giyerim diye aldığım tüm elbise ve etekleri de kestirmişim. geçen bunu fark edince ayrıca delirdim, işin kötüsü uzun şeyleri de boyum çok kaldırmıyor, kendimi bodur hissediyorum*. evet, ben de kendim yüzünden kendime sabır diliyorum.
delirmeme ramak kaldı bu konuda.

kendimden yola çıkacak olursam, mesela boşlukta hiçbir ederim yoktur benim. fakat yoklukta elhamdülillah, her türlü giderim vardır.

''boşluk dehşeti''

aristo'nun zamanında ''boşluk'' bahsini felsefik açıdan irdelerken sözünü ettiği kavram. evrenin, boşluktan kaçınmasını vurgular.

insan duygusuyla bunu açıklamak için ''horor'' sözcüğünü kullanmış. insan boşluğa katlanamaz. aslında beyin nöral ağları için sorundur bu. maddenin böyle bir konusu yok elbet.

daha çok travestiye benziyor ama yinede siz bilirsiniz.

cüzdan fenomenolojisiyle ifade edilebilir:

cüzdanda para yoksa bu ''yokluk''tur. yani mekan varken ''şeyin'' orada olmama hali.

boşluk ta ne mekan ne içeriği olamaz. tam bir aymazlıktır ''boşluk'', hiçe öykünen haldir. umut da yoktur olasılıkta...

yokluk bir umudu besler, herseye rağmen. boşluk boştur. dolması da beklenmez.

horor voculi diye vurgulayan aristo olmuş; ''boşluk dehşeti!. allah boşluktan korusun, yokluğu aratmasın. amin.

benim için, ustura, metal sakal tası, kaynar su ve tıraş sabunudur.
sonra da tıraş kolonyasını bastın mı oooh saatler olsun.*