zaman tüneli

bu oyunu oynarken anksyetem tutardı.
örnek veriyorum kırmızı derlerdi
üstümde kırmızı olurdu
insanlar üstüme dokunurdu
aşırı rahatsız olurdum.

bir çok şey var ama şu sıralar tiktok denilen uygulamayı hiç indirmemiş ve kullanmamış olmak.

insanda bir halay çekme isteği uyandırmıyor da değil... üzgün üzgün bira içiyordum ne güzel istemsiz omuz başısılarım oynadı. kötü de çalıyor, ritim tempo hak getire. biri mi evleniyor nedir, pek mana veremedim bu saatte.

davulcuyla zurnacı kavga etmiş galiba, zurnacı yok, zurnasız davul mu olur, üstelik bu saatte.

nikon small world mikroskobik fotoğraf yarışmasında seçkin görüntü ödülü alan fotoğraf..
karınca yüzü...

b*k attığım hiçbir tv kanalını, diziyi, filmi izlemedim.

gıcık oluyorum vır vır vır beğenmediğini anlatıp sonra yine ekrana açanlara.

çocukken oynamayı sevdiğim oyunlardan biriydi.

google gemini:

mayıs gelip çattı mı baş gösterecek, haziran'da yükseliş trendi yakalayan, temmuz ve ağustos'ta zirveyi gören eylemdir. kapının içinde barındırdığı metal sistem hava ısındı mı genleşir, büyür ve kendisini kapsayan tahta malzemeye sığmaz olur. orası dar gelir ona. boğar, sıkboğaz eder. bizi de paranoyak eder yaşadıkça. özellikle de beni. ne vakit banyoya girmek saikiyle banyo kapısını yumuşakça açmaya yeltensem, sonra kapı açılmasa ve ben de tüm gücümle zorlayıp hem gürültü kirliliğine hem de kontrolsüz güç sarfına sebebiyet versem vicdan azabı duyarım. kendimi sanki birine hesap soruyormuşum da kapıyı açmasını istiyormuşum, kapı açılınca tüm kirli çamaşırları açıkça, mertçe, türkçe ortaya dökecekmişim gibi hissederim.

hayır, aslen tek emelim kapıyı sakince açıp ihtiyaç gidermekti lâkin o aksi, o lânet, o gıcık kapı ilk seferde açılmaz. üstüne üstlük apartman sakinlerini sakinlikten çıkaracak şiddette ses çıkarır. korkutur, ürkütür adamı. ev kapısı mıdır, viyana kapısı mıdır belli değildir. ben de dümdüz adam mıyım yoksa savaşa gidecek ve milletimi koruyacak tam bir yiğit miyim o da bilinmez. bilinecek bir şey varsa o da genleşme denen fizik kavramının esaslı bir sitemi hak ettiğidir. savaş-savaşçı benzetmem yalnızca benim hayal gücümden değil, çoğu evde gerçekleşmiş olası diyaloglardan gelmektedir:

- cemil biraz yavaş ol oğlum. el mi yıkayacaksın ev mi yıkacaksın? savaşa mı gidiyorsun lan?

-- sorma sinan abi. genleşmeden kaynaklanan bir kapı açmazlığı, kapı açmazlığından kaynaklı sinir stres ve agresif hareketler sergiliyorum. yardım et.

daha sonrasında yardım istenen kişi genleşmiş kapılara dair engin tecrübelerini kullanıp doğru yerden bastırarak, çok da sert hareketler sergilemeyerek kapıyı açar. teşekkür edilir o kişiye ve ''allah allah, bu kadar basit miydi?'' diyen gözlerle şaşırılarak banyoya girilir. hikâye de burada biter. iyi 20.47'ler efendim :)

mahallenin yaşayan platosu.. çocuklarım küçükken en sevdiğim mekanlardı. birlikte saatlerce zaman geçirirdik orada. ben ve mahallenin kadınları için sosyalleşme mekanıydı. bir dedikodu grubum dahi olmuştu. hey gidi günler. artık tabiat parklarını tercih ediyorum.

çimlere basıyorum bazen işte çeşmeye ağız dayayıp su içiyorum filan. serseriyimdir zaten hep. böyle şeyler yaparım yazları.

meyveden alacağın iki dirhem vitaminin 10 katı böcek ilacı kalıntısı almaktır.

gerçi artık çoğu yıkayınca da gitmiyor. fırçayla taş ovar gibi ovmak lazım. şu çok fena olanları hiç yememek daha kolay ve faydalı:

yazarların yaz aylarında yaptığı arsızlıklardır.
. yaz aşkı falan geçti artık.

aslında "oto-stop" diye vurgulanması gerekirken "otos-top" diye vurgulanan kelime.

(bkz: renkli istop)

bu benim için 10 dakikalık yemek. üstüne karides falan da ekledim.. bunlar pişerken yanında avokado sosu ve bir kaşık makarna yaptım. total 20 dakika falan.

hayatın sonunda geriye kalan şey, gidilen mekanlar, yapılan muhabbetler değil, en karanlık zamanında yanında duran birkaç sahici dosttur.
insan yaşadığı ömürde en azından olmazsa olmaz diyebileceği bir iki dost biriktirebilmeli. herkes dağılırken kalanı, sustuğunda anlayanı, düştüğünde kaldıranı olmalı. yoksa yıllar geçer, bir sürü isim hatırlanır ama insan dönüp baktığında koskoca bir yalnızlığın muhasebesini görür. gerçek dost ise hayatın israf edilmediğinin kanıtıdır.

(bkz: my dinner with herve) filminde 70'ler tv ve sinema dünyasının cüce yıldızı herve villechaise'in trajik yaşantısını başarıyla oynamıştır.

gelişine vurmak...

ya katil olmak ya da camdan atlamak gibi gözüküyor.

ses varsa harfi de olmalı.. hem jara var... onun hatrına olmalı..

herkes showcu olmuş nolmuş buraya.
ilginç, durduk yere insanlar mesj atıp para istiyor.