zaman tüneli

adını ne zaman görsem aklıma sihirli hortumu getiren park

önce bir saniyelik sessizlik. beyin "dur" diyor, gözler "hayır" diyor.
sonra fark ediyorsun, güzellik tek başına hiçbir şey ifade etmiyor. asıl çekici olan güzelliğin arkası, yani işin mutfak kısmı, madalyonun arka tarafı. nasıl konuştuğu, neye güldüğü, sıkıldığında ne yaptığı.
güzel yüz kapıdır. içeri girince ev başka çıkar.

bazı şeyleri fazla düşündüğümüz -daha doğrusu düşünmek zorunda kaldığımız- için sevmiyoruz bence. en azından artık sevmiyoruz ya da sevmek istemiyoruz diye düşünüyorum.

"futbol hatalar oyunudur
en az hata yapan kazanır"
buyurmuş

zannederim epeyce önemli bir havas mı desem, büyü mü desem, yorumcusuydu..

bir de sadrettin konevi’nin üvey babasıdır.

saçlarındaki beyazlar çok seksi duruyor.

ben dedim ve ağzımın payını aldım.

sonra utanmadan geri dönüyorlar ama.

düşünmek yanlış bir ifade. masadan çayı almak da bir düşüncedir. analitik düşünce konusunda sıkıntılı olduğumuz doğrudur.

temel ihtiyaçlar için gereken düşünme biçimi daha doğrudan olduğu için analitik düşünme bir gereksinim olarak ortaya çıkmaz.

belli kalıplara göre düşünmeden yaşamak çok daha pratiktir.

sen bunu yapamazsın, beceremezsin diye kelimeler saf edin; sonra oturup izleyin…

ben de zamanında çok müracaat ettim madalyalara . devlet kapısında evrak beklemek gibi bir şeydi. hak etmişsin, belgelemişsin, yine de bekliyorsun. kahve bile içemezsin çünkü sıra gelir diye korkuyorsun.

(bkz: kaşgarlı mahmud)

yeniden doğmayı öğrenen dolunay gibiyim aslında.

tam değil,
eksik de değil.

sanki gökyüzü bir süreliğine beni unutmuş da,
sonra hatırlayıp
ışığını parça parça bana geri vermiş gibi.

deniz bunu çok derinden biliyor.

bu yüzden her gece,
kimse fark etmezken,
yüzeyine düşen gümüş izlerini saklıyor benim için.

bir kıyıda oturuyorum.

elimdeki kadehte kırmızı bir şarap,
içimde yıllardır kimseye tam anlatamadığım
birkaç deprem,
birkaç veda,
birkaç yarım kalmış şehir.

kadehimi dudaklarıma götürdüğümde
şarap değil de
zamanın kendisi eksiliyor sanki.

ve sonra sigaramı yakıyorum.

çakmağın alevi,
bir anlığına gözlerimde beliriyor.

küllerimden çıkmaya çalışan biri değilim ki ben, çok gereksiz bu hüzün.

ben,
yanmış olmasına rağmen
içimdeki koru kimseye vermemiş, o alevi saklamış biriyim.

o yüzden bazı insanlar beni güçlü sanıyor.

oysa güç değil bu.

bu,
bütün kayıplara rağmen
bir köpeğin başını okşayabilmek.

bir ağacın gölgesinde kahve içmek isteyebilmek.

hâlâ dünyayı görmek istemek.

hâlâ inanmak.

dolunay denize vurdukça
suyun üzerinde ikinci bir gökyüzü oluşuyor.

ben de biraz öyleyim aslında.

insanların gördüğü ben var.

bir de geceleri ortaya çıkan,
kimsenin tam ulaşamadığı benliğim.

biri konuşuyor.

diğeri düşünüyor.

biri gülümsüyor.

diğeri çok uzaklara bakıyor.

ve bazen,
denize yansıyan ayla
bana benzeyen o ikinci benliğimin
aynı şey olduğunu düşünüyorum:

ikisi de aslında gökyüzüne ait.

sadece bir süreliğine
suya düşmüşler.

ve gece ilerledikçe,
şarabın son yudumu da bittiğinde,
sigaramdan ince bir duman yükseliyor.

ay biraz daha tamamlanıyor.

deniz biraz daha sakinleşiyor.

ben biraz daha kendime dönüyorum.

-ikati

ilginc gercekten

kedi değil, sahibi utanmalı aslında. ama kedi zaten biliyor bunu, o yüzden gidiyor.

güvercin denilen kanatlı fareler değildir. ancak şehirde serçe ya da saksağan görmek, özellikle kargalar, hep güzeldir.

şehirde değil de, doğada dersek, diğer bütün kuşlar, peregrin şahininin getir götürünü yapar, o ayrı.

"ne kadar yorgun görünüyorsun." cümlesinin tek başına bu başlığa entari olması yeter.

ne de olsa bana bakmaz diye umrumda olmuyor.

"bir erkek saatte 10 dolar kazanan bir mcdonald's çalışanına aşık olabilir. iltifatlar edebilir, onu delicesine sevip evlenebilir. ama bir kadın mcdonald's'da 10 dolara çalışan bir erkeğe aşık olmaz. işte bu yüzden asla eşit olamayacağız."
kai havertz

bu saatte sadece kuşkaş.

mallık oluyor biraz.