zaman tüneli

uzatmaları oynamaktadır.

paragraf paragraf sosyolojik analizleri ve bizzat gözlemlerimi yazmak isterdim ama henüz kahvaltı etmedim.

film iyi mi izlemeye değer mi? üstteki tanımı spoiler yicem korkusuyla okuyamadım. spoiler vermeden güzel ya da değil diye geri dönüt verebilecek var mı

tahammül seviyesi çok düşüktür.

stres bütün ayarları bozmuştur…

günaydın sözlük!
yeni bir gün başladı, rast gitsin her şey…

kopuktu mopuktu sözlük olduramadığaammm
ne yaptım ne ettimse olduramadığammm


hammaneney hammaneyoğğğğğ.

ben yine korkunçlu şeyler izledim köşemden..

iskandinav mitolojisinden bir yaratığın başrolde olduğu bir korku filmi.
film boyunca yaratığın nasıl bir şey olduğunu merak ederek geçiriyorsun. sonuçta bir korku filminden ne beklenir ki..
ormanda bu yaratık var, her gün dört kişilik arkadaş grubundan birini kurban alıyor, ağaçlara asıyor.. birini de işaretliyor, o da sona kalıyor. böyle izledim filmi sinir oldum ben de..
sonunda anladık ama, hey şey bu sona kalan adamın filmin en başında yaşadığı olayla ilgili hissettiği vicdani azap ve suçluluk duygusuymuş.
bilinçaltının ürkütücü bir yer olduğunu, insanın korkularının esiri olduğunda zihninde bir canavar yaratabileceği fikrine odaklanmışlar. bu pencereden baktığında film aslında fena değil.. korkunç bir zihin canlandırmasına ikna olursan izlersin..

bozuktur.

ya tabi ki anlıyorum. şair diyor ya seytanın en sevdigim yanı kibirli olması ve itaat etmemesidir.

mesela serseri adamları severiz. o vurdumduymazlıkları, o bıckınlıkları bizi garip bir sekilde kendine ceker.
ya da evlenilecek kızlar hakkında briefing verip en icimizi gıcıklayan, en muzurunda alırız solugu.
bunların hepsini anlıyorum.
o muzurluk, o kural tanımızlık cok eglenceli.

ama hayatta her seyi aynı anda olamıyorsun.
bana gorece prensipli olmak, gorece daha duzgun davranmak, gorece cici hanım hanımcık kısmını beslemek daha iyi geliyor.
secimi bu tarafta yapacagım.
muzur taraflarım da var. onu bu kız da fazla duzgun ve sıkıcı deyip basıp gitmeyen, kalan adama sakladım;)

sözlük bitti. herkes çıksın.

biz ikna edilmişlerle d2ğil
inanmışlarla yürüyexeğiz

25 yaş altını şutlayın
gerçi çoğu gitti galiba

memleketsiz, unutulacak dünler gibi efsane bir şarkı.

(bkz: trip atmak için yazar olmak.)
tiktokta twitterda top liste girdiniz de mi buraya çamur atıyorsunuz. ağlama duvarı gibi gelip gelip tükürüp gidiyorlar.

bilgi alışverişi olmayacak.
onu teselli edemezsin.
ona söyleyecek hiç bir şeyin yok.
sadece o konuşabilir ama hangi motivasyonla?

sasirtici olmayan bir hal.

matrix'teki gerceklik algilari bozulmus ve icleri bosaltilmis bot'larin hayattan kopuslariyla paralellik gosterir. kovan beyin bu emri coktan verdi, ne de olsa.

barajlar yikildi; sel yolda.

hayır.

bunu özellikle atacağım.


insanımızın ne kadar değişik olduğunu göstermek için...
şimdi burası trafiğe kapalı bir alan.
09:00 gibi sokağın girişindeki bariyerler kalkıyor.
arkada da (kameranın ters açısında) var 5-10 araç.

bunlar her sabah son dakikaya kadar burada kalıp, sonra koştur koştur gidip alsancak gibi yerde park yeri arıyorlar yarım saat.
çantalarını falan yan masalara emanet ediyorlar vs...
bu arada oturduğumuz mekanda kahve sallıyorum 150 tl.

yahu 100 metre ileride tam otomatik otopark var zaten bebeğim. kahveden ucuz fiyatı.

sabah git koy oraya arabanı, böyle fakir kafalara gerek var mı?
kahveye verdiğin parayı otoparka veremiyorsan o kahveyi de içme mesela.
yok abi yok, millet kafayı yemiş.

bu konuyu asla bilemeyecegimiz.
cunku ilişkilerde hep aynı duygu yogunlugu olmuyor.
bazen iki taraf icin de yogunluk oluyor. bir omur ara ara birbirinin aklına geliyorsun.
ama bazen bir taraf icin yogunluk oluyor. sen onu ara ara dusunurken onun aklına bile gelmiyorsun.
alınacak bi sey yok. hepimiz icin gecerli.

bi de tabi hayatın ne getirdigi de onemli. yeniden asık olmussan eskideki biri o kadar canını yakmıyor. yeniden asık olmamıssan eskideki biri daha cok iz birakarak bugununde yer alıyor.

dut a daldım valla yaşıyorum bu hayatı. renk renk dutlar var.