zaman tüneli

nazım hikmet rusların kucağında öldü
cüneyt arkın içki problemi vardı eşi illallah etti.
eğer türkiye'de karınıza birisi yanınızda hakaret ederse sessizce sokulup işini sorun savcı hakimse siz özür dileyin.
yılmaz güney gibi yapmayın.
sonra ite köpeğe maskara olursunuz. londra'daki sinema müzesi'nde adı yazılan ilk türk yönetmen olsanız bile.

(bkz: hey corç versene borç)

bunu bana defne öğretti diyebilirim çünkü defne'yle büyüdüm abi ben.
insan yaşadığı şeylerin değerini pek anlamıyor. o zamanlar normal geliyor tabi. mahallede gizlice sarılmalarımız, sadece bayram günleri birbirimizi (yanaktan) öpebilme kuralımız, birbirimizin ayakkabısının kenarlarını boyamamız... ailelerimiz birbirini tanıdığı ve yakın olduğumuz için de hep bir aradaydık ve hiç ayrılmayız sanıyorduk. ulan bunlar hayatımın başlangıç ödülleri gibi bi şeymiş, şükrediyorum.

defne benim için hep böyle kaldı. çocukluğumdan genç delikanlılığımın başlarına kadar hayatımda önemli bir yerde duran biri. ne kadar zaman geçerse geçsin hiç unutmayacağım.

bugün yaşasa maksimum skindirik barzo bir apocu olabilecek, o da dağda geberip sarı torbayla adresine postalanacak kadar beyni olan bir adamdan benim alabileceğim bir söz yoktur.

ali ekber diribaş tarafından seslendirilen ki sesi uymuş yakışmış. crysis 1 in ağırbaşlı ana karakteridir görev adamıdır 2.oyunda olmaması can sıkmış 3.oyunda sürekli adı geçmiş ama bir türlü belli olmamıştı öldü kaldı mı çizgi romanda öldüğü söyleniyor keşke karşımıza çıksa crysis 4’te

knock out feat. jbx, rasheed & adrı - gel etme başa sarıp sarıp dinlediğim şarkılardandı*.
...bir ömür geçiyor gözümün önünden, el sallayamam göçüp giderken, hatrına yazdım bak bu satırları, anlamasan da sen yine boşver...

bu konu hakkında şu an yorum yapmayacağım * ama daha evvel paylaştığım bu ekşi sözlük entrysini tekrardan paylaşıyorum bütün duygu ve düşüncelerimi bu arkadaş yazmış zaten.



coup baba nefret tarikatı ve 18 haramiler sdjıfdsıfjds *

yalnız değilsiniz, yönetmenliğini mesut uçakan'ın yaptığı 1990 çıkışlı türk yapımı sinema filmi.

ara sıra karşımdakinin sinirlerine oynamak için kullandığım kelime.
sorulan soruya "havet" deyin ve karşınızdakinin suratını izleyerek trollüğün tadına varın.

(bkz: yalnız değilsiniz)

şimdi ben bundan ne anlamalıyım sorusuna cevap bulma inadından kaynaklanan bir durum benimki.
bendeki hali: tamam süper bir insan, fazla iyi. üzerimdeki etkisi gereğinden fazla. her defasında aynı tuzağa düşüyorum, düşerim de muhtemelen. ama sonuçta bir insan yahu… allah’ın bir kulu. kutsal emanet muamelesi yapmaya gerek yok :)
“yarım kalmışlık” falan da biraz hikaye gibi geliyor artık. yarım bıraktığımız her elmanın da peşine düşelim o zaman manavdan çıkamayız bu mantıkla.
hayatım da öyle boşlukta dönmüyor ki… monoton desen değil. aile, iş, sorumluluklar, her gün ayrı bir olay, derdine sevincine yetişmeye çalıştığım bir sürü eş dost akraba…
ama işte insan bazen bir bağın kendi hayatındaki anlamını merak ediyor. bu bağ şu an bende neyi temsil ediyor, onu çözmeye çalışıyorum.
neyse… bu konuyu bu yaz çözeceğim.

(inşallah :)

jenerikleri değişse de renkleri ve sesi kolay kolay değişmeyen kanaldır

korkmadığı için fransalıların kucağında ölen ve mezarı da fransalıların ülkesinde olan sinemacının sözü mü?
ama hayatı sinema ama öyle böyle değil.
bu katil, cani, kadın düşmanını benimseyen iki kesim kaldı.
dünya üzerinde hiçbir siyasi görüş yoktur ki zevk için adam öldürüp, kadına işkence eden bir caniyi, bir katili sırf kendilerine yakın gördükleri için savunsun.
bizde iki ayrı kesim var, bolluğa bak.
yazacaktım unuttum editi:
bir daha bu heriften söz bırakacak olan varsa köşeye bıraksın.

yokluğunu bilmediğin bir insanı tanıyor sayılmazsın.

herşey olabilir ya belli nedeni yok

ben fransa dan turkiye ye kesin donus yaptıgımda 25 yasındaydım. 32 yasına kadar -bosanana kadar- sistem cok uyaran yollayıp beni delirtiyordu. cok hastaydım. turkiye de yasamaktan nefret ediyordum. beynim ambale oldugu icin geceleri uyuyamıyordum. gece iki uc gibi arabaya atlayıp cok sık havalimanı dıs hatlara gittigimi hatırlıyorum. orası turkiye den gitme hayaline yakın hissettiriyordu. starbuckstan kahve alıp yurtdısından gelen cesit cesit milletten insanları izliyordum sabaha kadar. o kadar caresizdim ki turkiye de.

32 den sonra her sey degişti. sistem beni yormaktan vazgecti. ben de vatanımı sevmeye basladım. geceleri uyuyordum. huzurluydum. saglıgım geri geldi. saglıklıydım. 30 ila 40 arası boyle gecti. tesekkur etmezsem sisteme nankorluk olur. tabi cok kotu seyler de oldu. aclık donemleri. tacizler. sevgilimin dovup hastanelik etmesi gibi.
ama hani bir karikatur var ya. adam cehenneme gidiyor. zebaniye cennete mi geldim diyor. zebani soruyor: -sana dunyada ne yasattılar?
benimki de o hesap.

ben kendi tarafımda son 10 senede geldigim yerden gorece memnunum. tabi ki bana kalsa bambaska seyler de yapardım sistemde. o ayrı. ama bana kalmıyor tabi;)

podolski vs fener olacak maç

%50 dindar %50 serbest takılan kişidir ama önemli olan günah işlese de o günahı sevap bilmesin yoksa mürted olur

illa da yapacam yapacam demektir

atatürk siyasetçinin çok ötesinde bir ünvandadır o yüzden ismail cem sanırım.