zaman tüneli

sözlük yazarlarının birer mısra ekleyerek oluşturacakları ama hiç bitmeyecek sonsuza dek devam edecek şiir

baciko seni okumayı çok özledim. kalite özledim. eylülde dönmen mümkün müdür? bi kıpırtı olur kalbimde. dönsen, yazsan şöyle paragraf, paragraf. sindirerek okusam yeniden? başından geçeni anlatsan, masaldır benim için. hele bi döööööön. güzel günler bizi bulur, sen hele bi dööööön.

kişisel algılanmasını doğru bulmadığım durumdur. herkes sizi sevmek, size gülmek ve sosyal sosyal toplumun beklentisini karşılayacak şekilde duygu gösterimi yapmak durumunda değil. zaman verip nedenini anlamayı ve buna yönelik davranış değişikliğini biraz tartarak yapmayı uygun buluyorum.
elbette sonsuz kabul sunmak, somurtkan birini güldürmek ve neşelendirmek veya bu somurtkan huysuzluğu üzerinizde bir kontrol aracı olarak kabul etmek durumlarında da bulunmak kendi sınırımız için doğru değil. maksat kendi sınırımız ve diğerlerinin sınırını ezmeden sevmek, sevilmek, sevişmek.

ben korkuyorum neler oluyor, eski yazarlar neden birden bire gelmeye başladı hehe...

ofiste 55 yaşında bir amcamız var. 30 yıldır aynı yerde çalışıyor, memur. dünyanın en rahat insanı yani. bütün gün konuşuyor. hareketli falan. her konuştuğunda keşke çenesini kapatsa diye gözlerimi bir yere dikip bekliyorum. ofiste ne misafiri eksik oluyor, ne ağzından laf eksik oluyor. karısı öğlen dışarı çıkmış ''niye çıkıyoorr'' diye bana laflanıyor. neredeyse hiç dinlemediğim için yüzüne bakıp mal mal gülümsüyorum çoğu sefer cevap olarak. down sendromlu falan sanıyor olabilir beni o yüzden.

2-3 ay önce antidepresanlara alışma sürecimdeyken işte 1-2 kere bana ''çok uykulu görünüyorsun uyu öğle arasında'' demişti. sonra ben 2-3 kere uyuyakalınca da müdüre şikayet etmişti. gerek ilaçların mayıştırması gerek daha bir yılımı doldurmamış olmam neticesinde saatlerce kafamda vır vır etmesine göz yummak zorunda kalmıştım. asilliği aldığımda ilk işim bunu dövmek olacak.

ben bu başlığı açalı 5 yıl olmuş. dediğim gibi, filmde jason canını okuyordu krueger'ın.

ben bu başlığı açalı 5 yıl olmuş. tabii ki bond yener diye hatırlatalım tekrar.

(bkz: ruh çağırma)

köyümüz bizi öldürdü. aslında köyümüz değil. modlar öldürdü.
yoldaş ise canlandırdı.
ben bu köyü her şeye rağmen seviyorum ama.

ruh halimin karakteri.

kişisel agılamayın, değiştirmeye çalışmayın.. canımız sıkılıyor.. muhabbetinizi çekemiyoruzdur hani o anlık.. ya da benimle konuşmayın mesajı veriyoruzdur belki.. biraz empati ve sempati pls.

ben sabırla her karşılaştığımda gülümseyerek merhaba veya günaydın diyorum. bir süre sonra bu somurtkan insanlar da bana tebessüm etmeye başlıyor ister istemez...

hoşgeldin ölme bir daha qrqrqfqa

2026 yılıdır efenim. akışta bir başıbozuk gördüm beni arıyor. bulabilecek mi bakalım ahahahh.

somurtkan olup yani size soğuk davranan birisi aynı zamanda size karşı özellikle bir saygısızlıkta bulunmuyorsa ona karşı nazik davranarak onu da kendi safınıza çekmeye çalışın. birçok somurtkan duygularını yönetemediği için yalnızca size özel olarak değil neredeyse herkese aynı şekilde soğuk ve somurtuk davranıyor. fakat siz böyle kişilere sakin, pozitif ve yapıcı olursanız, tabi ki size kaba ve saygısız bir şey söylemediğini veya böyle bir tavır takınmadığını, hakkınızı gaspetmediğini vs. varsayıyorum, o da daha fazla iletişim canlısı olacaktır size karşı.

tabi lan bi de burada ablalar beni beğendi hazzı başka veya abiler ablalar benim fikrime katılmış hazzı. aslında baya pseudo bir haz ama haz hazdır. üzümü yicen, bağını ——> sormayacan

neredeyse senede bir sezonunu izlediğim için yaklaşık 8 yılın sonunda bitirmek üzere olduğum dizi.

ne zaman kendimi çok kötü hissetsem, çok kötü kararlar aldığımı ve bunların altında ezildiğimi düşünsem açarım bir bölüm. tony'nin o mafya hayatında olmak istemeyen bilinçaltının diplere kadar mafyaya batmış kişiliği ile çatışması bana hep ''daha kötüleri de var'' rahatlaması verir. zaten dizinin aksiyondan bu kadar uzak olup da bu kadar tutmuş bir mafya dizisi olmasının sebebi mafyayı elde silahlar havalı konuşmalar olarak yansıtması değil içerisindeyken annenin bile nemrut kesilip canına kastettiği için dağ gibi görünen mafya liderini ağlatan bir musibet olduğunu gösterebilmeleri. carmela'nın her şeyi bilip nasıl da bilmezden geldiğini izlerken yahut christopher'ın mafya yüzünden asla mutlu olamayacağını bilip yine de ayrılmadan nasıl 'can çekiştiğini' izlerken sanki bir dizi izlemiyormuşsunuz da komşunuzun hayatına tanık oluyormuşsunuz gibi.

günümüzdeki mafya dizileri yerine bu dizi ünlü olsaydı belki de bir kuşağı suç makinasına dönüştürmezdik.

iso, valide hanım iyidir umarım.

o beni sevmese
ben onu sevdiğim yeter...

sevişmeye kadar gittiler, eylül gibi dönecekler*