zaman tüneli

bir gezo ukdesi.

cüzdanda taşınan, varlığı bir şekilde ifşa olduğunda sahibinden daha çok açıklama talep eden nesne.
"ne zamandır sende bu?" sorusuna verilecek dürüst bir cevap bulunamadığı için genellikle panikle geçiştirilen küçük bir kriz kaynağı.

ilk alındığı gün plan son derece nettir: bu akşam bi' curcuna olabilir. akşam olur, beklentiler boşa düşer; gün döner, paket cüzdanda kalmaya devam eder. sahibi de her dışarı çıkışında onu sosyal hayata dahil etmeyi sürdürür. markete gider, otobüse biner, işe gider, banka sırasında bekler. sahibi karşı cinsle herhangi bir münasebet yaşayamaz, paket ise bütün şehri cebin içinden gezer. bir süre sonra nesne çocuk kilidinden çok cüzdanın emektar personeline dönüşür. kimlik kartının yanında kıdemli, bozuk paraların arasında saygın, market fişlerinin altında hafifçe ezilmiş bankamatik memuru. görev tanımı vardır, iş günü sıfırdır. biri yanlışlıkla görse izahı ayrı bir dert. "lazım olur diye aldım" desen yersiz bir özgüven, "bir arkadaşta kalmıştı" desen daha fena. en güvenli refleks konuyu hemen kapatıp paraya dönmektir.

aslında ortada büyük bir trajedi de yoktur. son kullanma tarihi yaklaşırken bile görev bilincini kaybetmeyen, cüzdanın en cefakar ama en kaderine terkedilmiş nesnesi bu. (bkz: mutsuz son)

davşanoglu'nun neyini yanlış yazabilir ki.

hâlâ olması üzücü. babasının bile eldivenle sevdiği kızı savunuyorlar.
bu çocuk olmamış diye ardından 3 çocuk daha yapmış aile.

mahpeyker isim kösem soyadım. yanlış söyleyenin tiz kellesi vurula.

sezgilerim kalp ben.

bi mesele var.. çözemediğim.. kapındayım yinr

şansa stark olmuş. emine de olabilirdi. allah korumuş.

galatasaray-metallica : g. saray'ın başlangıç düsturundan ve liseli kimliğinden sıyrılarak yeniliklere kendisi açması ve başarı elde etmesi, bu başarıyı elde ederken ayak oyunlarına girmesi ve etik değerlere aldırmaması ile metallica'nın müziğin sadık dinleyicilerince çok eleştirilmelerine rağmen yine de hakkını temsil ettikleri bir grup olması arasında benzerlik var. türle ilgisi olmayanların bile neredeyse tek bildiği grup olması g. saray'ın, kimsenin izlemediği ve önemsemediği türk futbolunun tek bilinen temsilcisi olması örtüşüyor ama tür için ve futbol camiası içinde bu temsiliyetinin hakkının verilip verilmediğine dair ihtilaflar var.

fenerbahçe-iron maiden: büyüklük, gösteriş ve gösterinin ortaklığında kulübün bir parçası olma hissiyatı ile iron maiden fanları arasında bir benzerlik var. senelerce başarılı sahne şovları, görkemli konserler, yüz binleri bulan stadyum konserleri ile iron maiden ve fenerbahçe kulübü arasında bir ruh birliği mevcut. metallica ile birbirlerinin alanına girmeden saygılı ve gizli bir rekabet var. birbirlerine asla kayıtsız kalamıyorlar.

beşiktaş- motörhead : sokaktan gelen bir isyanın detone, kirli ama içten bir sesi. merkezde olmayan ama merkeze de göz kırpmayı seven bir yapısı var. kabadayılık ve erillik üzerinden bir rock grubu- taraftarlık birliği yaratıldı. biz buyuz ve kendimizi beğendirmek zorunda değiliz tavrının anarşistliği beşiktaşla benzeşiyor.

yine gözlerimizi yaşarttın arşi kardeş, alacağın olsun.

olmaz. o la maz. her an çok önemli bir telefon görüşmesi yapmam gerekebilir. beyaz saray bana ulaşmak isteyebilir. engin ve dingin görüşlerime ne zaman ihtiyaçları olacağı belli olmaz. her an hazır ve nazır olmalıyım. geçen sabah uyuyorum ve telefon çalıyor acı acı. oysa ben tuzlu severim. açtım. emine hanımla mı görüşüyorum diye bir soru. insanın içinden sen kim olmasını isterdin diyesi geliyor. ama biz çok klas bir insanız. arayacaklarını bilsem takım elbisemle uyurdum. neyse ki saygımdan anında ayıldım ve büyük bir kendinde oluş haliyle konuştum. bir sonraki arama için parmaklarını çıtırdatıp hazırlanan bir müşteri hizmetleri danışmanından daha resmiydim. yine kendimi övdüm. olmuyor böyle. tam bir mal olmak başlığına uğrama zamanı yaklaştı.

burada film adı falan verilmeyecek. böyle bir beklentin varsa okuma. derin bir kişilik olduğumu anlatmaya geldim. kendimle övüneceğim. bayadır kendimi övmüyorum. * geçen bir film izledim. birileri kaydetmiş. şaşırdım. tamam izleyin çok güzel dedik de, siz bana niye güveniyorsunuz kardeşim? belki ben evde gizlice recep ivedik'e gülüyorum. benim letterboxd hesabım bile yok. ben daha önce izlediği filmi tekrar izlemeye başlayıp yarısına* gelince izlediğini hatırlayan insanım. durun daha bitmedi. sonra bir baktım ertesi gün birileri filmi izlemiş. artık biz de birileriyiz.

kendime dekoratif klaket alacağım en yakın zamanda. emine bilge reyhan diyeceksiniz bundan sonra.

yaklaşık bir haftadır veya 10 12 gündür asansör bozuktu. bu heyecanı yaşamamak da büyük eksiklikmiş. merdivenlerden iniyorum ve biri beliriyor karşımda. burası benim mekanım demek istiyorum hepsine. asansörlüler ve merdiven kullananlar, sizinle benim aramda fark var. diyemiyorsun ama. günaydın diyorum, iyi akşamlar, merhaba falan. bir de saate göre söylediğimiz şeyleri ayarlama zorunluluğu da var. oysa asansör vızır vızır çalışırken öyle miydi? sessiz sedasız merdivenleri çıkardım. nefesim kesilince yeni katın ilk basamağına bir ayağımı koyar ve uzun uzun düşünürdüm. 5 saniyelik varlığımı sorgulamam sonrasında dolan gözlerimle merdiveni çıkmaya devam ederdim. neyse ki artık nefesim kesilmiyor. zemin kattan aynı anda yarışa başladığımız bir komşu ikinci kata çıkana kadar ben eve varmış oluyorum. işleyen emine ışıldar yavrum, naber? hepiniz asansöre bindiğiniz için erken öleceksiniz. en çok ben yaşayacağım. en çok bennn. *

bi süredir yakın mesafelerde işim varsa bazen hiç almıyorum yanıma. evde yalnızsam lazım olduğunda bulamam diye şarkı açıp bıraktığım oluyor. işte mecburen cebimde taşıyorum ama bazen şarjda bırakıp işlerimi dectle hallettiğim de oluyor. telefonu artık çok da umursamıyorum açıkcası.

bu sene bazı nedenlerden dolayı bir tık daha sık uğradığım havalimanı. bir türlü sevemedim, çok saçma bir yapısı var. bir de, bende ne görüyorsunuz acaba güvenlik çalışanları bana bir anlatsanız? neden tek seferde geçemiyorum ben yahu. hep bir canlı bomba muamelesi...

prensipli biri olmak.

evet bu devirde süper güç.

müslüman uyuma!

mahallede maç oynayan ocukların yanına gittim, maç oynamak istediğimi söyledim, kaleye bile geçirtmediler beni... almadılar kız olduğum için... ben de elime taşı aldığım gibi fıtlattım üstlerine, alper diye hiç sevmediğim bi çocuk vardı ona geldi, baya da yavaş attım taşı ama dramaqueen alper direkt ağlamaya başladı, annesini alıp geldi şikayet etti beni babanneme...

çekti rahmetli beni karşısına, ''bak halanı görüyorsun, kendisi 3.kez evlendi ve yine boşanacak galiba, eğer böyle devam edersen aynı halan gibi kimse almaz seni, alsa da kovalar kafasından...'' demişti rahmetli... yıllarca halam gelecek travmam olarak kaldı onun yüzünden, bu arada alper'i iki kere daha hırpalamışlığım var.

boş iş.

biz çok paramız olsun da çalışmayalım diye uğraşıyoz, bunlar da biz de çalışalım diyo.
olm otur evde yemek yap çocuk bak. benim 100 150k ikimize de yeter.

bi de şey var ben de çalışayım diyo 30 k ya. ama ev işlerini ikiye bölelim diyo.
yok öyle iş. ev işine elimi sürmem. ister çalış ister çalışma, yapacaksın güzel kardeşim.

eve bakma derdiyle bir erkek olarak haftada 7 gün çalışıyorsam o evi sen yuva yapacaksın.
senin götü boklu 30 40 50 k na kalmadık.

evet.

george martin’in lyanna hakkında “sansa’ya baktım ve tam tersini yazdım” dediği rivayet edilir ya da ben uydurdum.

söylenecek çok şey var, söyleyecek hiçbir şeyim yok.