zaman tüneli

kimsenin başka bir insanı aşkından yataklara düşerek beklediğini düşünmüyorum. birine hayır diyorsun, arada bir seni yokluyor ama bu arada başka seçenekleri de kovalamaya devam ediyor. onlardan biri olursa seni unutuyor. kimse vazgeçilmez değil. beklemek aslında fikrini değiştirirsen haberim olsun demek. edilgen bir durum. çabalamayı, umut etmeyi içermiyor.

günaydın sözlük ahalisi ve sevgili ülkem.
güne esenler otogar ve tuvalet kokusu ile başlamak diyorum allahtan devamının güzel olacağıma dair bir umudum var.

trump hezimete uğradı. buna en çok akp üzüldü...günahlarını örten örtü düştü...

lan herifler teksas ta bile kaybetmişler.

kafa iznine çıkmıştır. şimdi o, avusturya'nın kartpostallik yollarında belki bisiklet sürüyordur. belki birazdan kahvesini yudumlayacak ve bir adet gipfeliye çilek reçeli sürecektir... ve tanık olduğu sıradan şeylere eo eo diyerek tepki verecektir...

sözlükteki kan kaybı durdurulamıyor...

giden gidene.

bir sonraki hamle erol bulut galiba. o kadar hızlı t.direktör değişiyorki hızına yetişilmiyor.

hakan safi başkanlık seçimlerinde , “fenerbahçe camiası eskiden yana, eskiyle yaşamayı seviyor. ciddi yatırımlar ve transferler sözü verdim, kontratlarını yaptığımı söyledim ama camia başka türlü anladı” demişti. adam gerçekten haklıymış. asıl camiayı bilen adam bu. fb tarihte geriye doğru gidiyor.

bir kızın ingilizce final sınavına girmiştim. gençlik hatası diyelim. şimdiki aklıma olsa yapmazdım, bu ne cesaret. sonra yakın arkadaşım “eve çağırıp ingilizce çalıştırsaydın, sen ne kadar salaksın noir ya” demişti. içi fesat olmasın insanın.

hava nasıl olursa olsun, sizin havanız güzel olsun. herkese günaydın..

gelirim ben birazdan.

emre belözoğlu mu, sergio conceiçao mu?
biri allah rızası için söylesin…
edit: emre belözoğlu kap’a bildirilmiş.

fransa’da zenginlik göstergesidir, bizde ise tam tersi. eskiden aristokrat ve zengin aileler, çok merdiven çıkmamak adına en alt katlarda otururmuş. hizmetliler, personeller, açıkçası daha alt kesim ise o kadar katı çıkmak zorunda kalarak en üstte otururlarmış. zaten fransa’da çoğu binada asansör de yoktur.

çok özledim lan keşke dönebilsem.

hayatımın en güzel yıllarının geçtiği şehir.
bayılazaaam.

panço çadırlar vardı askerde. arazide bir gece yattım panço çadırında. top atışına gitmiştik. gece uyku tulumunda yattım, sabah her tarafım tutulmuş olarak uyandım. kendime gelebilmem bi’ 10 dakika sürdü.

günaydın sözlük.

bunlar çok özel konular ama ibadet etmeyi, hayatımın son birkaç yılında gerçekten öğrenmeye başladığımı anladım. edirne’deki selimiye camii’ne gittiğimde fark etmiştim, şimdi arada ziyaret etmeye başladım orayı. önünde ise benim 1 yaşlarındayken annem ve babamla çekildiğimiz fotoğrafımız var, eskiden fotoğraf albümümüzde görmüştüm. çok tatlıydı. kendi memleketimden önce trakya’yı gezdirmiş ailem. açıkçası edirne ve bu özel camii, bana başlı başına şifa veriyor. yüreğim rahatlıyor, tarif edemeyeceğim bir hissiyat bu.

mimar sinan’ın ustalık eserinin-kubbesi altında durmak, o muazzam mimariyi seyretmek, sessizliğin içinde kendi sesini duyabilmek… buna benzer duyguları notre dame katedrali’nde de hissetmiştim. vuruldum adeta. inançlarımız her ne kadar farklıysa da o katedral de bana bu duyguları geçirmişti. esasında hayranlık, huşu, sükûnet ve anlam arayışı ortak bir insani deneyim.

muhtemelen ismi irbağamm olan yazarlardır

dostum trump adına uzgunum.
obama ve arkadasları adına mutluyum.

ne meksikalısı, onlar zeytinburnu’nda taşeronun da taşeronuna suriyelilere yaptırılıyo!

şu yağmurlu günlerde kendisini rahmetleandığımız gönlü güzel meksikalı ustamızdır. acılı kuru fasülye yapmayı da iyi bilirdin

günaydın la pire için yorgan yakıp gece götünü ayazda bırakan saftiriklik katsayısı çedarlı üçgen peynirle doğru orantılı mercimeği fırına verip sonra fırında unutan vasıfsız bıttırılar.

kitap tavsiyesi.