zaman tüneli

içindeki çocuğa sarıl
sana insanı anlatır

orman yolunda yürürken, kurumuş dalların, çalı çırpının arasında karşıma çıktı bu bıdırcıklar. siklamen bu çiçeğin adı. saksıda değil, doğada kendiliğinden yetişen, gölge yerleri, nemli yerleri seven, bu mevsimin güzellikleri.

afrodit bu güzelim çiçeği kendi güzelliğine, çekiciliğine mal etmiş ama esasen kırların ve çobanların tanrısı pan ile peri echo arasındaki umutsuz, acılı aşk hikayesinin de sembolü siklamen. echo, pan'ı öyle sever, öyle sever ki, sevgisi ve gözyaşları bu çiçekle simgelenir.

bugün utanmadan türk erkeklerini kısırlıkla itham etmiş belçika vatandaşı akpli aile bakanı.

oğlum sinmeyin be. dağılmayın. adam yine geldi ortadan deldi. gelirken hiç mi biri görmedi?

tuğba yurt'un 2016 yılında ilk çıkışını yaptığı şarkısı.

ayrıca meşhur he man repliği.

çizgiye gömül iyice kardeşim aman bi adım öne çıkma.

barış alper'in ne işe yaradığını hiç anlamadım. neden bu şahız hep sahada?

arda güler'in belçika'ya attığı frikik golünden sonra spikerin sarf ettiği müthiş cümle. internet klasikleri arasına girer.

2015-2016 dolaylarında kafelerde ve yeme içme mekanlarında çok fazla denk geldiğim ve moda olan olaydır. televizyonda number one tv ya da power türk gibi bir müzik kanalı açıktır, ama sesi kapalıdır. işin daha da ilginci genellikle mekanın ses sistemlerinden tamamen alakasız bir müzik açmış olmalarıdır.

hiçbir zaman anlam veremediğim.

açsa çok güzel menekşe aslında.. inatlaşıyoruz, elbet bir gün gülecek yeniden çiçekleriyle..

dünya starına yakışır bir gol, diyecek bir şey yok. helal olsun bizim çocuk

arda güler, sergen yalçın’ın ilk milli maçında harika bir frikik golü.

sergen maç sonu denizli’ye attığım daha güzeldi diyebilir.

"bir incecik duman..."

arda'nın mükemmel golüyle 1-0 önde olduğumuz maç. helal olsun arda!

goooolllll ardaaaaa....

gol ulan gollll. aferin devam böyle.

geçen gün oğlum, “anne, senin hiç kitap okuduğunu görmüyorum. iş yerinde mi okuyorsun yoksa” diye sorunca biraz utandım doğrusu. haklıydı da… son bir senedir elime fiziksel olarak kitap almışlığım yok. kindle’dan arada bir iki okuma yaptım, o kadar. kızım da kindle’ı yanında götürünce iyice kitapsız kaldım.*

neeyse, yeniden kitaplara dönmek için güzel bir vesile çıktı karşıma. ahmet ümit’i severim. son kitabı roma’nın beş günü’nü almayı düşünüyordum. ancak öğrendim ki kitabın kahramanları yıldız karasu ve tobias becker ile ilk kez kayıp tanrılar ülkesi'nde tanışıyoruz. ben de karakterlerin olaylarına en başından ortak olmak istedim ve rotayı önce bu kitaba çevirdim.

ahmet ümit, bu eseriyle 2023 yılında alman arkeoloji enstitüsü'ne arkeolog üye olarak seçilmiş.
kitabın arka kapağında şöyle bir ifade var: “ahmet ümit’ten polisiyeyi arkeoloji ve mitolojiyle harmanlayan usta işi bir roman.” bunlar kitabın arka planındaki tarihsel ve arkeolojik dünyanın ne kadar güçlü olduğuna dair merak uyandırdı bende.

işte tam da bu üçlü ilgimi çekiyor yani polisiye, arkeoloji ve mitoloji… bir yanda çözülmesi gereken bir cinayet, diğer yanda binlerce yıl öncesinden bugüne uzanan mitolojik hikayeler ve tarihin sakladığı sırlar falan… sanırım sayfalar arasında yalnızca bir cinayetin izini sürmeyecek, biraz da geçmişin koridorlarında dolaşacağım.

henüz başlamadım. ama beklentim güzel, merakım yüksek. belki bu kitap vesilesiyle yeniden kağıdın kokusuna, sayfaların arasında kaybolmaya da dönerim.

bakalım, kayıp tanrılar ülkesi beni nasıl bir yolculuğa çıkaracak? bitirince belki bir yorum daha yazarım. bilemiyorum… bakiciiz. :)

kafayı kullanın

doğrusu: kill em with kindness
anladığım: kilonu kaybet. *