zaman tüneli

uzaylılar geldi arkadaşlar. onlarla tanıştım. sıkı arkadaş olduk. yıllardır takılıyoruz. sizinle görüşmek istemiyorlar. bunun sebebini söylemeyeceğim dair onlara söz verdim. onların nasıl varlıklar olduklarını merak ediyorsunuzdur. bildiğiniz hiçbir şeye benzemiyorlar arkadaşlar.

(bkz: geldiler)

eve geldim. nar vardı masamda. bunu babam yapar.

en güzel olanları, hala vakit buldukça gezmeye devam ettiğim mübadele dönemi boşaltılmış rum evleridir. bu köylerden kimilerinde yaşam yok. bunları internette bulamazsınız -ki zaten arasanız birkaç tanesi dışında çıkmıyor- bu evler salt kırma taştan iki katlı ve dar sokak mimarisiyle inşa edilmiş. egedeki köy evleri genel olarak kerpiç ve tugladir. bağlantı elemanları yukarıda bahsedildiği gibi tahtadan imal edilmiştir.
güzeldir, sadedir. ama en güzeli herkesin birbirini tanımasıdır.

gelmediğine emin misiniz?

hep aynı yerden vurulmak beni çok üzüyor. evde kazandığımı çarşıda, çarşıda kazandığımı evde kaybediyorum. iyi geceler.

yüce naip thragg, viltrum imparatorluğunun lideri, ulu önder, büyük başbuğ...

sana can feda.

belki de bi ara uğradılar ve onca yol gelip geri zekâlı sayısını görünce arkalarına bakmadan kaçtılar.

kalburüstülerin kapılacağı ayyaş döküm tiplerin bize kalacağı hikayedir.

(bkz: sergen 'in denizliye golünü izleyiniz)

bir uzay savaşından darth vader’dan kaçanları dahil kenarında nargile yapmayacaksa sorun yok

fiziksel ifadeden ziyade bir metafor olmuştur artık.

bir zamanlar ferah sineması vardı. liseli gençlerin bol bol kültürlendiği sinemaydı. lanet olasıca federaller yıkıp yerine apartman yapmışlar.

yine aynı yazarın başlık açıp tanım yazmamasına örnek olan; yeni yazarlara "kafanız güzelken başlık açmayın"a örnek bir başlık.

başlık sahibinin yaşlılıkla mücadelesine konu olan ve "yaşlılık zor zanaat azizim" dedirten başlık açılımı ve başlık sahibinin entarisi.

eskiden elektrik kesilince, evde herkes bir köşeye sinerdi. mum aranırdı, mum bulunamazdı, bulunursa da kibrit bulunamazdı. banyoya girmek lazım olunca, iş tam ıstıraba dönerdi. karanlıkta, el yordamıyla girersin, ayağın ıslak zemine kayar, musluğu bulamazsın, suyu açarsın, su soğuk mu sıcak mı anlamazsın. insan, banyoya değil, mağaraya giriyor gibi hissederdi.

şimdi telefon flaşı, o işi tamamen bitirdi. eskiden el feneri vardı, pili bitik olurdu, ışığı sarı sarı yanardı, 2 metre ötesini göstermezdi. şimdi telefonun flaşını açıyorsun, banyo projektör gibi aydınlanıyor. fayanslar parlıyor, aynaya bakıyorsun, kendini görüyorsun.

telefonu doğal gaz peteğinin üstüne dayayınca, ya da aynanın kenarına yaslayınca, ışık dağılıyor. banyo, küçük bir stüdyo gibi oluyor. ellerin de boş kalıyor. eskiden bir elinde mum, bir elinde havlu, banyo yapmaya çalışırdın. şimdi iki elin de boş, telefon orada kendi kendine çalışıyor.

aslında bu küçük detay, teknolojinin hayatı nasıl değiştirdiğini gösteriyor. elektrik kesintisi, eskiden evde kıyamet demekti. şimdi elektrik kesilince, "telefonun şarjı var mı? " diye soruyoruz. telefonun şarjı varsa, ışık var, internet var, haber var. elektrik yok ama hayat var. eskiden elektrik kesilince, insan çaresiz hissederdi. şimdi insan, "telefon var, hallederiz" diyor. banyo bile, o karanlık, ıstırap gibi yerden, flaş sayesinde rahat bir yere döndü.

benim tecrübemle yazarın verdiği bilginin alakası olmadığı başlık. yazarın bahsettiği tanımlama köy değil ilçe, belde ya da çiftlik evleri için geçerlidir. avlu ne ara la köy evinde? tek katlı değil katlı iki katlıdır. zemin kat yaşam alanı değil; hayvan ya da zeytinyağı gibi yaşamı idame ürünlerin saklandığı bir alandır. salt taş bir mimari yoktur; köyün coğrafi imkanların göre yapı materyalleri değişkenlik gösterir. dış cephe genellikle taş olmakla birlikte iç cephe elemanları ağaç/kütüktür. günümüz diliyle kiriş ve kolon elemanları ağaçtır. mahremiyet denilen şey de köyün coğrafi yapısına göre değişmekle birlikte temelde taşla değil, güvenle inşa edilmiştir.

yakın tarihte bulunan şahıslar böyleyse, çağlar öncesi kişiler aman allahım!

halkın talebiydi yaptığı her şey.

(bkz: bağdem) *

tatlı rüyalar