27 yaş

bitirmeme bir aydan az zmaan kalan yaş.

evlenmeden bir önceki yaşım. bu gece feneri nerede sondureyim dediğim yılların sonuncusu. vay be, zaman ne çabuk geçmiş.

ergenlikle yetişkinlik arasındaki dönüm noktasıdır. ne çocuksundur ne de büyük. krizlerin babasıdır. ulan hayat akıp gidiyor be dedirtir.

bu 27 yaş bunalımı meselesi gerçekmiş arkadaşlar. girdiğim günden bu yana, en zor zamanlarda bile pozitif olan ben haftanın en az üç günü intiharı düşünüyorum. ergenlik ve yetişkinlik arasında kısılıp kalan ve kişiyi içten içe yiyip bitiren bir yaş. daha bitmesine çok var, geç kalmışlık hissi, geçen zamanda hayatımızı heba ettiğimiz kişiler, harcanan potansiyellerimiz, boşa giden emeklerimiz vs düşündükçe deli ediyor insanı. düşünüyorum neden bu haldeyim diye, mantıklı bir açıklaması yok. benim için çok zor geçiyor.

merdiven dayadığımdır.
şaka maka 30 a falan gidiyoruz lan. yaşıtlarım çocuk sahibi falan oldu ben farcry6 oynuyorum a..koyim.
pişman mıyım ? tabii ki de hayır.

ama bir üstteki yazarın dediği gibi bir bunalım yok bence. insanın tecrübeleri 30 unda pekisiyor. sanırım. konu hakkında bir bilgim yok ama mesela 19 yaş bunalımı 24 yaş bunalimi dediğiniz şeyler 30 ve uzerinde yok. orta yaş sendromu var sadece o da sevişerek geçiyormuş.

hoff.
kafama sıkıcam.

2008 yilindaki yaşım. yaşlaniyoruz be.

oldukça idealize bir yaş.

genel anlamda ünlülerin intihar ettiği yaş olduğu için özellikli sayılıyormuş, neyse ki bunu veda ederken öğrendim yoksa hani bilemiyorum.

yorucuydu, tuhaftı ama olmam gerektiği gibi geçti sanki. sendromu yok yani.

yirmi altı kuru ve keyfi yerindeydi;

yirmi yedi maalesef yaşşşşşşşşşş...

konuyu açan kişinin vurguladığı olgular: geç kalmışlık ve geride kalmışlık hissi, potansiyelin harcandığını düşünme ve emeklerin boşa gitmesi.
bu hisler malesef hayat boyu peşimizi bırakmayacak.
öncelikle her şeyin bizim suçumuz olmadığını anlamamız lazım.
biz, geçmiş nesillere kıyasla inanılmaz kaotik ve zor bir dönemde yaşıyoruz.
eskiden türkiye dışa kapalı, belirli bir eğitimin varsa zaten iyi bir iş bulup, o işle yaşamını sürdüyorsun.
80 sonrası dışa açılma süreci ise yeni fırsatlar ve zenginlik olanaklarının ortaya çıktığı bir dönem.
günümüz ise böyle değil. 24 yaşında üniversiteden mezun ol. 25 yaşında evlen. 28-30 yaş arası çocukların olsun, evliliğin ömür boyu sürsün ve bu süre içerisinde ev ve araba edin.
yukarıdaki yaşam öyle ideal bir yaşam değil. bildiğin düz bir yaşam işte.
ancak artık düz bir yaşama sahip olmak ve sürdürmek çok zor.
bakın yukarıdaki arkadaşın yazdıklarına, stresten ve sıkıntından başına neler gelmiş.
üç günlük bir dünya burası, dertlerimiz, kaygılarımız ve yaşamımızın tamamı bir süre sonra yok olacak ve bizi bir yerden sonra kimse hatırlamayacak.
gerçekten düz bir yaşam için bu kadar sıkıntı çekmeye değmiyor.
insanın hayatının her alanında şansı yaver gitmez ki.
ışinde, özel hayatında, sağlığında, arkadaşlığında illa ki sorun olur.
ama hayat o kadar zorlaştı ki bu sorunlarla baş edecek lüksümüz yok.
hayatında sorun olduğu anda ise “değersiz”, “başarısız”, “akılsız” damgalarını direk yapıştırıyorlar.
toplum da giderek acımasızlaştı.
bizler sosyal dünya’ya düşmüş sıradan insanlarız. elimizden geleni yapıyoruz.
bazen işler yolunda gitmediğinde kulağımızı herkese tıkayıp, canımız sağolsun dememiz şart.
yoksa sağ olacak bir canımız kalmayacak…

2000 senesinde girdigim yas. tabi 24 sene oldu.

tam olarak yolun yarisidir bence.

prime insan.
super genclik. muthis seksler. sekilli fizik. herseyin olabilecegine inanc.