30 yaş her şey için geç midir sorunsalı

degildir.
fiziki yeterliligin el verdikce hic birsey icin gec degildir.
tabiki herseyi yapmak icin en uygun yaslar vardir ama herseyi belli bir donem ,yas araligi ile siniflandirmak bize ozel birsey.
siz cok umursamayin,olurda ya bu yasta bu mu olur ? falan diyenler olursa he hu diye gecin

"her şey" dediğin göreceli herkes için, bu durumda bu kadar değişken bi sey için aksini iddia edip " hiçbir şey " demek daha doğru geliyor, sonuçta işin özü şu ;neyin mücadelesini veriyorsan ki farketmez bunun ne olduğu... en heyecanlı, en içten, en dürüst, en adil, en çalışkan halinle yaparsan huzurlu olursun, dünyada insanı bitiren duyguyu yenersin, elinden geleni yapmaya hep devam et ve bunun için sürekli kendini telkin et, başka türlüsü yok, terste kalırsın aksi halde...

artık genç değil, olgun birey kategorisine giriş yapılan bir yaş bence. insanların geneli ağır başlı olmaya ve daha olgun kararlar almaya başlıyor. ama benim gibi insanlar hala içinde ki çocuğu yaşatmaya devam ederek hiçbir şey için geç değildir felsefesini yürütmeye çalışıyordur..

ölmek için çok erken. geriye kalan hiçbir şey için ise geç değil!

30 yaş aslında o kadar da geç değildir. hiç geç değildir. şöyle bir baksanız tarihe belki 20 sinde çok şey başarıp sonrasında 20 li yaşlarına göre sönük kalan nice insanlar var veya tıpkı buradaki gibi 20 li yaşlarında sönük bir hayat geçirip 30 lu yaşlarında dünyayı sallayan insanlar var. yaş bir sayıdan ibarettir. bir künyedir. tıpkı isminiz gibi. çünkü bunlar sizin kabullenişinize bağlıdır.
kimi insan 18 inde üniye girer 22-23 ünde çıkar hemen bir iş bulur. 40-45 yıl boyunca çalışır. anca bir emekli maaşı edinir. kimi 30undan sonra okur. belki bir işe girdikten veya kendi işini kurduktan sonra 10 yıl çalışır zengin olur. vs. böyle onlarca örnek verebiliriz.
bu hayatta sadece sakin olmalı ve arada bir yaşantımıza şöyle haricinden bakıp gördüklerimiz doğrultusunda yön vermeliyiz. ve bir grup insanın - "şu yaşa geldin hala......" diye başlayan size göre kısıtlayıcı, sınırlayıcı, sizi kendi başarısız ve rutin hayatına benzetmeye çalışmasına kulak asmayın. tabi bunları söyleyenin hayatı kötüdür demek haddinize değil. tamamen tercih meselesi. nasıl bir hayat yaşamak istiyorsanız ona göre hareket edin. ve asla sayılara takılmayın.

30 lar artık yeni yirmiler arkadaşlar.

türkiye’de geç kalmış hissi yaşamamız o kadar normal ki.
para ya da gelir aslında zamandır.
örneğin, sen eskiden bir araba almak için 9 yılını veriyordun, şimdi 18 yılını vermen gerekecek.
hayalindeki evi almak için 25 seneni veriyordun, şimdi 50 seneni vermen gerekebilir.
şimdi 35 yaşında olsan, 50 seneni versen zaten ömür bitiyor.
sosyal hayat zaten büyük ölçüde maddiyat üzerine.
insanlardan 30-40 yaş arasında evi-arabası olması bekleniyor.
bunlara erişmek için 20’li yaşlarda sosyalliğinden kısarsın, 36-37 yaşlarında bir şeyler eksik kalmış hissedersin.
20’li yaşlarda sosyalliğinden fedakarlık yapmazsan bu sefer 36-37 yaşında bir şeyler alacak paran olmaz. yine eksik kalmış hissedersin.
bunlara ek olarak yabancı dizilere bakıyoruz ve oradaki insanların yaşantısını “doğru hayat” olarak kabul ediyoruz.
yani üniversite sonrası ayrı eve çıkmış, işini gücünü oturtmuş, arabasını almış, her iş çıkışı mekanlara giden, spor salonu üyeliği olan bir kişiyi, olması gereken/normal olarak kabul ediyoruz. (not: abd’nin her yerinde de insanlar böyle yaşamıyor)
bu ülkenin gerçekliği bu değil. sıfırdan başlayıp kendisine yukarıdaki gibi bir hayat kuran elbette vardır. ama bir sorun bakalım hayatta nelere katlanmış, psikolojisi ne hale gelmiş, başını yastığa koyduğunda huzurlu bir biçimde uyuyabiliyor mu?
bizim öncelikle buradaki gerçekliği kabul etmemiz lazım.
buradaki gerçeklik farklı.
buradaki gerçekliği idrak ettikten sonra elimizden geleni yapıp, kendimizi ve birbirimizi çok sert yargılamamalıyız.
yoksa ulaşma ihtimalimizin neredeyse hiç olmadığı bir hayat hayaline erişemediğimiz için üzülür dururuz.

30 yaş, her şey için geç kalmaya başladığın yılların ilk senesidir..

edebiyat yapmazsaniz geç değildir. *

her yaş her şey için geçtir. sadece çay içmek için geç değildir.

durun be! her şeye yeni başlıyorum ben.

teşekkür ederim mavisakal.

30 40 50 bu yaşlarda insan aslında yaşamaya başlar çünkü kendisini ve içindekini anca o zamanlarda tanır.
tabi kendisiyle hiç tanışmadan ölenler de çoğunlukta.

degildir efendim. neden olsundur? hem bu nasil bir depresif sorunsaldir?
yas bahanesiyle planlarinizi erteleseniz dahi, 30 yasi bir sekilde devireceksinizdir dimi? o yaslari isterseniz "benden gecti" felsefesiyle yerinizde sayarak (!) ya da gec kalinmisliklara inat daha da motive olup, eyleme dokerek gecirmek sizin elinizde!

32 yasina iki ay once girmis biri olarak yaziyorum; hayatima dair hicbir yanlisim icin keske demedim. cunku hepsine dair cok saglam tecrubeler yanima kar kaldi. ama yapmadiklarima dair keskelerimden hic yakami siyiramadim. "nasip degilmis"lerin arkasina siginip kendimi kandirmaya calissam bile esasen hic yemedim. "keske yapsaydim, keske cesur olsaydim" demeyiniz efendim. ertelenenlerin pismanligi sahiden kafayi duvarlara vurdaracak kadar sinir bozucu. kendimden biliyorum iste...

ertelemeyin, imkanini buldugunuz her plan icin ataga kalkmaktan hic korkmayin. e bir de kendinizi kandirmayin! 30'lu yaslar her acidan ennn sahane yaslardir, lutfen camur atmayin.*

değildir. bir kaza,bela,hastalık olmadan 70-80 yıl yaşadığınızı farz edelim. dünyadaki ömrünüz bu kadar yıldan ibarettir. asıl geç kaldığınız yaş,öldüğünüz yaştır.

yani 50 yaşında da üniversiteye gidebilirsiniz, 40 yaşında da evlenebilirsiniz. önemli olan, ölüm döşeğindeyken ‘keşke’ dememek.

30 yas her sey icin degil, sadece bazi seyler icin gectir.

mesela sokakta misket oynamak, kizlarin sacini cekip ebleh ebleh siritmak, cocuk parkindaki kaydiraktan kaymak, yavru kurt olmak gibi gibi.
gelismis ulkelerde millet 50 yasinda kariyer degistiriyor, 75 yasinda hala bisiklete biniyor. bizde millet 30 yasinda emeklilik hayalleri kurmaya basliyor. mezar yeri de satin alin bari.

yapmayın arkadaşlar 30 nedir ki? 18-20 yaşlarınızda 30 size uzak gelebilir ama 30'ları da geçtikten sonra farkediyorsun ki aslında hiç de geç değil. ne kariyer yapmak için, ne hayatını biriyle birleştirip çocuk sahibi olmak için, ne yeni bir hayata başlamak için, ne eğitim almak için...
benim arkadaşım evli bir ev hanımıyken 40 yaşında üniversite bitirdi, 44 yaşında mali müşavir oldu. emeklerinin ekmeğini yiyor şimdi.

30lu yaşlar en güzel yaşlar. gençliğin hatalarını yapmadığın yaşadıklarından zevk aldığın yaşlardır. sonra o günler geri gelmiyor.

ülke şartları, toplum baskısı, din ve dün dışı batılların gençlerin kafasını darmadağın etmesi göze alındığında şanslıysa başlangıç olabilir. birikim yapabiliyorsa, çalışma ortamına girdiyse vs. karınlar için belki de geç bile kalınamıyor.

sigortalı olmak için evet geçtir, emekliliğin tadını çıkaramayabilirsiniz. akademisyenlik için de geç kalmaya yakın olduğunuzu söyleyebilirim.

ortaçağ avrupasında yaşıyor olsaydık, büyük ihtimalle ya ölmüştünüz ya da ölmeye yakındınız.
sonrasın da ise orta yaşlı diyelim hadi fakat artık insanlar artık ortalama 90 yaşına kadar yaşıyor.

kafanıza engeller koyup sonra o hayali engellere takılıp kalmayın.
yaşayın, çabalayın.