affetmek

affetmek, unutmaktan değil, yükü yere bırakmaktan geçiyor..
bir gün anladım.. taşıdığım her kırgınlık, aslında bana ait olmayan bir ağırlıktı. herkesi, her şeyi affettim-geçti. bu, kimseye değil, kendime olan borcumdu..

bu bir empati meselesi değildi aslında, kim haklı, kim haksız tartısı da değil. daha yukarıdan, daha sakin bir yerden baktım kendime ve dünyaya. oradan yolun ilerisini gördüm. bugün içimi daraltan şeylerin çoğu, yarının sessizliğinde eriyip gidecek kadar küçük. meğer ne çok manasız düğüm atmışım kalbime..

şunu da gördüm sözlük; herkes kendi yolunda, kendi yüküyle yürüyor. bana çarpan, canımı acıtanların da yollarında taşlar var. o taşları içimde büyüttükçe, kendi yolum daralıyordu..

sonra bıraktım. içimde tek tek çözüldü düğümler..
ben affettikçe, içimde bir bahçe açıldı. renk renk çiçekler, hafif bir rüzgâr, kuşların sesi… gökyüzü genişledi. o bahçede kendime yer açıldı..

anladım ki affetmek, karşımdakini özgür bırakmak değil sadece, kendime nefes vermek.. ve o nefesin huzuru için, affetmeye değer...

batman nasıl af diler?
beni affleck.

ben seni affettim.
sadece hayal ettigim dost degilmissin.
ben cok baska seyler ummustum. sen benim en iyi arkadasım olacaktın.
iki kakara iki mucmuc devam ederiz herkes gibi.
sıkıntı yok.