affetmek

başkaları için değil, kendim için yaptığım eylem. kalbimi kıran kişi ucuz pişmanlığının üstüne otursun.

önce affedip ardından tüm bağımı koparırım. bırakın merhaba düzeyinde olmayı, izimi bile süremez.
terkederek gösterdiğim affetme şekli.

artık affetmenin büyüsüne kapıldım. bilerek ve isteyerek affediyorum. affetmezsem kin tutacağım, aklıma gelecek, şunu yapsaydım keşke diye söyleneceğim. sonra büyüdükçe fark ettim ki marifet kin tutmakta değil affetmekteymiş. insanın içini asıl rahatlatan affedip görmezden gelmek, yok saymakmış.

hayatınızda yeni başlangıçlara adım atmak istiyorsanız affetmeyi öğrenin. küçüklüğünüzü affedin, annenizi- babanızı, iş arkadaşınızı, partnerinizi.. affetmeyince insan geçmişte yaşıyor. hatırladıkça üzülüyor, ruhu çürüyor.

tabi bu hayatta asla affedilmeyecek şeyler de vardır.sonra dedim ki 'kendi değer yargılarıma zarar vermeyen, ruhumu geçmişte tutan her şeyi affetmeliyim'.

affettim hummm...
enerjileri serbest bırakıyorum hummm...
rahatlıyorum hummm...
böyle youtube karşısına geçipte meditasyon yapıp affedenler bile var...
aslında yok. yani böyle affedilmez. affettim demekle de affedilmez. eğer affettiğin kişiyi gördüğün an aklına eski durumlar geliyorsa nah affetmişsindir veyahut hemen yeri gelmişken patara patara yüzüne bir şeyler sötleme ve eskiyi konuşma derdindeysen nahh affetmişsindir.

affetmek içten gelir. mesela o kişiyi umursamıyorsam. gördüğüm an eski konuları açmayıp * gel iki dk oturup kahve içelim diyorsam kafamda her şeyi bitirmişimdir.

ama bazı durumlar vardır ki affetmem ama kin de duymam. bazen de kin duyarım. ben buyum.

anlık yaşarım. kimseye de hakkımı haram etmeyeceğim. öfkelenirim geçer.

olması gerekendir. adıma adım biçiminde, karşılıklı güzel niyetlerle vuku bulur.

affedince beyin daha rahat gibi oluyor.

muazzam bir "affetmek" zorbalığına maruz kalıyoruz. biri kalbimi kırdı, canımı yaktı diyelim. kendi iyiliğim, kendi ruh sağlığım için affetmeliymişim. iyi de canım hala yanıyor asıl affedersem ruh sağlığım bozulur. zaman geçsin. ben kendimi onarabiliyor muyum bir bakalım. zamanla belki ama zorla olmaz bu işler. zaten zamanla olan şey de affetmek olmuyor, artık önemsememek oluyor.

yaktinsa bile beni küllerimi affet buradan

affedemem, beceremem. küçük büyük ne olduysa, ne çizildiyse, ne kadar kanatıldıysa, nasıl kanırtıldıysa fark etmez; unutmam.

şu var ki; kin güdüp öç almam, aynı seviyeye düşmem.

affederim, unuturum, ne olduğunu bile unuturum, bir zamanlar ne kadar acı çektiğimi de unuturum. bir şey diyeyim mi bazı şeyleri içimde bir ömür taşımıyor olmaktan çok memnunum.

hak etmeyen birine ödül vermek gibidir.

kendime haksızlık ediyormuşum gibi geliyor.

kesinlikle affedilmez nedenler yoksa affetmek en iyisidir. bu dünya kimseyle ilelebet dargın kalmaya değmez.
muhammed vahşiyi affetmiştir mesela. bir insan için çok ağır bir durum ama affetmiştir. affetmiştir ama " seni affettim ama gözüme gözükme, git başka yere " demiştir.
dolayısıyla affetmek en doğrusudur benim nezdimde.

en iyisidir aslında. kişiyi vicdanıyla baş başa bırakmak en doğrusudur. hesap benden çıkmış, artık kişiyle vicdanı arasında sıkışmıştır.

sadece sözlü olarak ifade etmek yetmez. kalp ile de affedebilmeli insan.

sen affetsen ben affetmem.
affetme kolaylığıyla kendini yüce gönüllü saymana izin vermem.

hic olmamasi gereken bir kelime. biri gelsin sana zarar versin, sen de onu affet, vay a.k. bu iste bir yanlislik yok mu?

benim de yapamadığım bir eylem. kindar olanlara beni de ekleyebilirsiniz. öyle ki bana yapılanı asla unutmuyorum.

kolay kolay affetmem ya. çok siler geçerim olmuştur.

neden?

çünkü, canım öyle istiyor.

bu konuda çok farklı düşünen biriyim. affetmek erdem gibi gözüksede bir çeşit cezalandırma gibi geliyor bana. hz yusuf’a ait bir rivayette yusuf peygamber allah’a dua ederken kardeşleri bizi affetmesi için mi dua ediyorsun diye sorduklarında ben bu bana yaptıklarınızı unuttursun diye dua ediyorum demiş . çünkü vicdanlı her insan yaptığı hatayı, yanlışı kendi içinde yaşar. sen istediğin kadar affettim desende önemli olan insanın kendini affetmesidir .

unutunca geçer derler ama affedince unutuyorsun aslında. unutmak bir kapı ise kilidi affetmekten geçiyor.