affetmek

"güvenmek" ile kesin çizgilerle ayrılır.
aşk her şeyi affeder mi ?

karşılıklı aşk belki..

uyumadan önce herkesi affet ve temiz bir kalple uyu.
iyi geceler.

en zor yaptığım şeydir çünkü karşımdaki insanın hayatında kendimi affettirmemi gerektirecek bir konuma asla düşmem. ben bu kadar ince düşünerek dikkat ediyorsam bir zahmet onlarda kendisini affettirmemi gerektirecek bir şey yapmasın.

başıma daha kötüsü gelmeden yapamayacağımı düşündüğüm konudur. gerçi daha kötüsünün gelebilmesi için ortada hiçbir sebep yokken birine bok atmam lazım. bu da çok saçma.
ya da belki de başıma daha kötüsü gelmeden değil de belki de ölmeye yakın olduğum bir durum içerisinde yeniden ele alınırsa o zaman karar vermeyi yeğlerim.
affetmek, helal etmek elbet hoş şeyler. ama hiçbir durumda da kolay değil. hatta birini affederken içimize daha kötü hisler girebilir. o zaman onu affettiğimiz için mutlu hissetmemiz gerekmez miydi? yahut rahatlamış? ben öyle hissetmezdim. en azından 22 ben bunu söylüyor.
32de kararımı gözden geçirir, editlerim.

değer biçmek bir nevi. affedecek kadar değer de biçmiyorum ki.

estafurullah... gençler birbirlerini sevmişler "dürüstçe" beğenmişler...
bize de kandırılmış olmak düşer.
edit: paşa paşa..

sadece yüreği büyük insanların yapabileceği eylem.

affetmek allah'a mahsus. ben kimim ki affedeceğim?

tüm iletişimi keserek arkadan affetmek diye bir şey vardır, bu da kişinin kendisine saygısındandır, kendisini zehirlememek ve geçmişte takılıp kalmamak için.

#3823892

af dilemem ve affetmem. kimsenin göstermediği empatiyi üstlenmek zorunda değilim. terapinin bana kattığı en güzel şey sanırım bu. geride bırakmak ile affetmenin farkını biliyorum.

affetmek, unutmaktan değil, yükü yere bırakmaktan geçiyor..
bir gün anladım.. taşıdığım her kırgınlık, aslında bana ait olmayan bir ağırlıktı. herkesi, her şeyi affettim-geçti. bu, kimseye değil, kendime olan borcumdu..

bu bir empati meselesi değildi aslında, kim haklı, kim haksız tartısı da değil. daha yukarıdan, daha sakin bir yerden baktım kendime ve dünyaya. oradan yolun ilerisini gördüm. bugün içimi daraltan şeylerin çoğu, yarının sessizliğinde eriyip gidecek kadar küçük. meğer ne çok manasız düğüm atmışım kalbime..

şunu da gördüm sözlük; herkes kendi yolunda, kendi yüküyle yürüyor. bana çarpan, canımı acıtanların da yollarında taşlar var. o taşları içimde büyüttükçe, kendi yolum daralıyordu..

sonra bıraktım. içimde tek tek çözüldü düğümler..
ben affettikçe, içimde bir bahçe açıldı. renk renk çiçekler, hafif bir rüzgâr, kuşların sesi… gökyüzü genişledi. o bahçede kendime yer açıldı..

anladım ki affetmek, karşımdakini özgür bırakmak değil sadece, kendime nefes vermek.. ve o nefesin huzuru için, affetmeye değer...

ben seni affettim.
sadece hayal ettigim dost degilmissin.
ben cok baska seyler ummustum. sen benim en iyi arkadasım olacaktın.
iki kakara iki mucmuc devam ederiz herkes gibi.
sıkıntı yok.