ağlama duvarı

ağlayınca günahlardan arınıyor olsaydık; biz kadınlar sırtında beyaz kanatlarla dolaşıyor olması gerekti. boşuna debelenmeyin taş duvarın önünde.

materyalist dünyanın, görmediğime inanmam kafasının, kendi hatalarını affettirmek için uydurduğu yerlere ve söylemlere bir örnektir.
islam da hacı olanların günahlarının temizlenileceğine inanmak,
katolik inancında peder in günah çıkarması inanmak
gibi...

ağlayacak bir durum bulup geliyorum.

herkesin bir ağlama duvarı vardır.

tüm milletlerin ortak düşmanı olan yahudilerin taptığı bir puttur. bombalar ve tekbirler eşliğinde bu putun patlatılmasının sevabı pek çoktur. tanrı hak teala hazretleri bizlere bu putperestlerin putlarını hz. ibrahim a.s. gibi baltalarla, bombalarla patlatmayı nasip eylesin, amin.

yıkılmış olan sülayman mabedi’nin çevresini kuşatan duvarın bir kısmıdır. yahudiler bu duvarı sülayman mabedinin bir mirası olarak kabul ettiklerinden mabedin yıkılış yıl dönümü başta olmak üzere çeşitli vesileler ile duvar önünde ibadet etmektedirler.

millet-i küfr'ün ortak sembolü, putudur.

sözlükteki yazarımsıların en çok tercih ettiği duvardır*

tarihi duvarın önünde ibadet eden cemaat için fonda ahmet kaya'dan ağladıkça çalmaktadır.

dindar kedilerin de dua edebildiği kutsal mekan.

bar mitzvah ergenlerinin sürpriz bir kutlama şenliğine de ev sahipliği yapmış, dönemin koşulları falan. yoksa böyle taşkınlıklar hoş görülmez. eğlenmenin yeri ve zamanı var neticede. *

sozluktur. evet.

kudüs tapınağının buhtunnasr (ıı.nabukadnezar) tarafından yıkılmasından sonra birinci tapınaktan kalan tek yapıdır.

nam-ı diğer batı duvarı olarak bilinen duvar, 485 metre uzunluğundadır. yahudiler, bu duvarın asla yıkılmayacağına, rab'bin asla bu duvarı terk etmeyeceğine inanırlar.

batı duvarı, 2. tapınak (beit hamikdasch)’tan günümüze ulaşan bir yapıdır. museviler, ibadet ederken buraya doğru dönerler. bir başka deyişle kıbleleri burasıdır.

amme hizmeti aşağıdadır.

her yer kapalı iken bu kapalı kapalı yerler nasıl bu kadar toz topluyor. ağlamak istiyorum. görünce dayanamayıp her yeri dip köşe temizlemek istiyorum. bitmiyor sonra o temizlik.

daha da erken gelecektim ama maalesef hafta sonu şeysi.. uyanması ayılması hazırlanması koşturmacası falan anca.. bundan sonra buradayım..

valla ağlamak istiyorum.. az önce yeni sürdürdüğüm ojem bozulur gibi oldu.. minik bir dokunuş gibi ama olsun bozulmuş olması yeterli… yani şimdi baktıkça da mutlu oluyorum gibi de neyse konudan şaşmayalım..

ağladığım belli oluyor değil mi ya..

sonracıma ağlamak istiyorum evde temizlik yapmam lazım ama içimdeki ses buradan çıkınca kafeye git yarım bıraktığın işini tamamla diyor kararsızım.. kararsız olmaktan nefret ediyorum… bu konuda varsa yardımcı olacak dm pls.

sonracıma ağlamak istiyorum.. ben ankara’ya gittiğimde kar yağar inşallah diye dua edip ya yağmazsa ya ben döndükten sonra yağarsa diye aklıma geldikçe şimdiden ağlayasım geliyor…

aslında ağlamak için ağlayabilirim de şu an ağlayasım da yokmuş. flood olmazsa akşam bir daha görüşelim tatlım deyip umutlandırmak da isterdim ama bekleme gelemem sen ağla istersen. ne deyim.

tamam ya daha fazla yazmayacağım.. çok ağlayasım var çok. belli oluyor di mi?

(bkz: biri odamın duvarını çekti sandım)

ağlamak lazım bazen dostlar. böyle hönküre hönküre içimizdekileri dökmek lazım. insan ağlama gereksiniminin geldiğini anlayabilir mi peki? yani bu aralar ağlamam lazım çok doluyum diyebilir mi? elbette diyebilir fakat bunu anlamanın başka başka yolları vardır. ben mesela derin nefes alırken nefesim katlanmaya başlar. kesik kesik dolar yani ciğerlerime. bir öküz vardır içimde tabiri caizse. göğüs kafesinin altında seni hayatta tutan organlar varken bu his nerede diye aramaya başlıyorsun ve eyvah diyorsun. çünkü bu hissin ne zaman geçeceğini ve o normal günlerin nasıl olduğunu bilmiyorsun.

uykuların kaçıyor sonra. yorgun uyandığın günlerin çetelesini tutmaya başlıyorsun. bir de gitmek istediğin bi iş ve mezarlık var yanı başında. işte ananı ağlatırlar, mezarlık seni ağlatır. mezarlık yaşadığınızı ve yaşamanız gerektiğini hatırlatır.
ayrıca fazla arabesk olacak ama gözyaşlarınızla toprağı sulamak rahma romantik şekilde yaklaşmanızı da sağlıyor. ve mezarlıklarda herkes ağlıyor.
peki insan kaybettiği herhangi bir şeyin kendisine mi ağlar?
yoksa kaybettiği şeyin kalan hayatındaki eksikliğine mi?
mevzu sadece bir cenaze değil.

içinize yüklenmenin bedeninizden muhakkak çıktığını unutmayın.
ama gözyaşı…
ama ruh…
ağlıyoruz.
kaybediyoruz.
tşk.