akademisyen egosu

liyakat ile mevkisine gelen bir akademisyen asla egolu olmaz. çünkü o yoldaki zorlukları görmüştür. kendini öğrenmeye ve öğretmeye adamıştır. dünyayı bilimle aydınlatmak ister. bir yangına bir su damlası da olsa taşımaktır düsturu. gerçek akademisyende ego olmaz azizim. gerçek akademisyen öz farkındalığa sahiptir ve değişmeyen tek şey değişimdir sözü mottosudur. sizin gördüğünüz egolu akademisyenler aslında oralara hak etmeden gelmiş insan artıklarıdır. onların ne kendilerine ne de topluma ne de dünyaya katkıları vardır. türkiye'nin ise akp iktidarıyla beraber üniversite iklim örtüsünü oluştururlar.

şahsımda mevcut bulunmayan egodur.

tasarım alanında mimar sinan veya marmara kadar ön planda olmasa da kaliteli bir okulda okuyorum. kaliteli bir bölüm demek daha doğru olur. hocalarımızın hemen hemen hepsi gerçekten çok iyi, egodan yoksun ve bir şeyler öğretmek için uğraşan insanlar ama bir tanesi var... anlatılmaz yaşanır bir tip. öğrencinin arkasından yaklaşıp omzundan iki parmağıyla ittirip yaptığı tasarıma "bu ne?" diyen, dersine girdiği konu hakkında hiçbir şey anlatmadığı gibi yol göstermeyip, teslim zamanı gelince herkese hakaret eden bir tip. kanser etti hepimizi. çok severek okuduğum bölümün bu dersine hiç gitmek istemiyorum, hatta atölye dersi olduğu için doğru düzgün sınıfa bile girmiyorum hakaret yemek istemediğim için. eğitim alanında öğretmen gibi önemli bir role sahip olmak bu kadar kolay olmamalı. eğitmen olmak isteyen herkese psikoloji alanında test yapılması gerektiğini düşünmekteyim. böyle insanlar yüzünden okuldan da bölümden de soğuyoruz ve yaptığımız işe güvenme duygumuzu yitiriyoruz. saatlerce emek verdiğiniz projeye hakaret edilmesi gerçekten çok kötü bir his.

bu egoya sahip bir iki hocamız oldu, ne yazık ki normalde zevkli geçmesi gereken derslerden insanları nefret ettirdiler. bu iki kişi hariç bütün eğitmenler son derece mütevazıydı. özellikle bir hocamız o kadar özveriliydi ki, eğitim hayatımın başlangıcından itibaren onun gibi öğretmenlerim olsaydı şu an hayatım nasıl olurdu diye çokça düşünürüm. öyle ki bu hocamız, (bölümle alakalı ya da alakasız) kendisine sorduğumuz soruları bilmiyorsa kendi problemiymiş gibi araştırır ve destan gibi bir mail ile bize dönüş yapardı. yılbaşı zamanı bilgisayar atölyesini süsler ve fazla fazla çikolata alır bize dağıtırdı. hepimize daha anlatmadığım pek çok iyiliği dokundu. bu dönem sonu mezun oluyorum, en çok da bu hocamı özleyeceğim...

benim şansıma mıdır bilmiyorum ama bir ton akademisyen gördüm ama 2-3 hoca dışında bu tarz bir duruma denk gelmedim. benim karşılaştıklarımın çoğu oldukça yardımsever, öğrenci ile arasında duvar olmayan akademisyenlerdi. odasında gidip konuşabileceğiniz, fikir danışabileceğiniz insanlardı.

bilmedigim ne cok şey var egosudur.
akademisyenlere laf soyleyen karsısında beni bulur;)

hele bir de şu 2-3 aylık yurt dışı dalyarakları var ya, ayrı bir alem. lavuk boston'da aktarmada kahve içmiş, dönünce her lafın başına ben harvard'da gördüm diye giriyor. vizyon gelmiş amk vizyonnn...

memlekete ayak basar basmaz her cümleye uluslararası literatürde diye başlıyor arkasına da kendi makalesinin dipnotunu yapıştırıyor. sanki einstein'ın torunu amk. dışarıda hoca numarası yapıyor içeride feodal ağa. asistanına insan muamelesi yapmaz ama kadroyu nasıl aldığını kimse konuşmasın ister sonra da bölümdeki herkesin metodolojisine ahlak dersi verir veledi zina. ha unuttum lan, üstüne twitter'da bilimsel özgürlük nerede diye twit döşer bunlar.

neyse oğlum ben buna neden bu kadar sinirlendim ki birden? alt tarafı akademisyen egosu işte. memleketin en yenilenebilir enerji kaynağı. gidip bi sigara içeyim de uluslararası literatürde kendime geleyim. *

vallahi hiç kimsenin egosu şu an karşımda oturan dalyarbeyaz enişteminki kadar değil benim için şu an, ewed.

okulla işim henüz bitmedi.. işin aslı, yaptığım alan doktorasından belirgin bir mesleki fayda görmedim ama bizim işlerde (mafyayız biz) böyle ünvanlar, muhatabınızın sizinle olam sohbetinin rengini ve süresini çok etkiliyor.

bu nedenle, doçentliğin şartlarından biri olan “okulda ders vermeyi” de, hüsamettin baba hayratı (ücretsiz, kibarcası gratis) şeklinde arasan çıkarttım. şimdi de, arada jürilere davet ediliyorum. yapıcı eleştirilerim olduğu için çocuklar hekatomnod hoca da gelsin, diyorlarmış. bu arada klasik bir ismim var, adıma hoca da ekleyince cuma camisi imamı gibi oluyorum, hocam mocam kocam gibi hitaplardan hiç hoşlanmam.

özetle, böyle bir ego var mı? sırf kritik verirken öğrencilere “öncelikle epey bir emek harcadığın belli, teşekkür ederim) gibi bir cümleyle başladım diye hala jüriye çağırılıyorsam, böyle bir ego gerçekten de vardır.

genelde öğrenciye karşı olanı makbuldür.

okumuş.
mezun olmuş.
yüksek lisansını yapmış.
doktorasını yapmış.
gerekli sınavlardan yeterli puanı almış.
mülakatları geçmiş.
kadrosunu almış.

karşısındaki daha ilk basamağın yarısında*
o kadar olsun be.


he sokakta yapmasın, saçma çünkü.

ancak akademinin içini bilmeyenlere karşı bir anlam ifade edebilir.

benim hayatımda bunlardan çok var. nasıl insanlar olduklarını bilince, ciddiye alasın gelmiyor...

kendini ilim yoluna adamış, öğrendiği bilgiyi talebeyle paylaşmaktan kaçmayan insanlar baş tacımız. bir iki tane sağlam kanatsız melek tanıyorum.

onun dışında ekserisi hayat içinde başaramadıklarını akademide tatmin etmeye çalışıyor.
yedi yıl önce tez danışmanımın bana attığı kazığı daha geçen hafta rüyamda çıkardım içimden. birkaç harf kısaltması için insanların vebalini alıyorlar cidden yazık.
bir çoğu cevher katili.