alaz (yazar)

inanamıyorum;
çok üzücü, şok edici bir haber bu, resmen bu başlıkta girilen üstteki entryleri okuyunca beynimden vurulmuşa döndüm. alaz, bu sözlükte benim en yakın dostlarımdan biriydi. kendisiyle özelden birkaç kez konuşmuşluğumuz vardı. o beni çok severdi, ben de onu çok severdim. dert ortağıydık. dünkü yazışmalarımızda birkaç kez güldüğümüz, kızdığımız, ağladığımız kişi ertesi gün sessiz sedasız gidiveriyor. samimi, dürüst ve vatansever bir abimizdi. hiç kimseye durup dururken sataşmaz, kendisine haksız yere saldıran oldu mu kendini savunurdu. muhteşem, az ve öz, bilgi dolu entryleri vardı. entryleriyle sürekli gündemde kalırdı. sanki öz kardeşimmiş gibi severdim alaz'ı.
bu kadar değerli, namuslu, dürüst, bilgili ve kültürlü birisinin genç yaşta aniden ölmesi insana ağır bir biçimde koyuyor.
keşke yanlış bilgi olsa. ailesine ve sevdiklerine sabır diliyorum.

geçen sene güzel sohbetimiz olmuştu. şuan akışta nickini görüp şaşırıp baktım çok üzüldüm ya. çok gençti. allah rahmet eylesin. ölüm çok yakınımızda. çok.

akışta nickini o kadar entryle görünce biriyle kavga etti falan sandım ama keşke öyle olsaymış. huzur içinde yat türkçü ve vatanperver adam. bu ikinci erken ayrılış oldu.

sanal alemin bana kazandırdığı hoş sohbet insanlardan biri. ve ben bu durumu aşamıyorum. haberi aldığımdan beri aklımdan çıkmıyor. hatta inanmadım. açtım google’dan baktım haberi bir kaç kez okudum. durdum düşündüm.

son yazışmamızı hatırladım, relax’cım. sana kendine dikkat etmeni söylemiştim sende elimden geldiğince dikkat ederim heliciğim demiştin sadece, o an bu söylediğine inanmamıştım. ve sonrasında birkaç gün önce yaşıyor musun, görünmüyorsun yazmışım ve sen onu asla okuyup cevaplamayacaksın, işte ben bunu aşamıyorum.

ilk kez birini kaybetmiyorum hayatımda, arkadaşım olan birinin bile ilk kaybı değil ama son zamanlarda bana atılan en büyük tokat oldu ölümün. bir var bir yokmuşuz. kısa süre önce konuştuğun biri bir daha dönmemek üzere gidebiliyormuş.

ben yöneticiyken bile bir kez kızmadın bana. yazdıklarını sildim, sözlük içi tartışmalarından dolayı defalarca uyardım, her seferinde bir bildiğin vardır derdin ve benim hatrıma geri adımı atardın. aklıma o kadar çok şey geliyor ki ama ne desem boş biliyorum.

içimi rahat ettiren tek şey son konuşmamızda sanal alemin bana kazandırdığı ve değer verdiğim insanlardan biri olduğunu sana söyleme fırsatını bulmuş olmam. ayrıca hiç dile getirmemiş olsamda benim için bir abiydin.

hani alt tarafı sözlüktü lan burası. hani yazarak sadece kitap kazanıyorduk. o zaman neden bazı şeyler dert oluyor insana.

bana verdiğin tavsiyeler hep aklımda olacak huysuz adam. önceden mutlu olman için dua ederdim artık duam gittiğin yerde huzuru bulmanla ilgili. dilerim huzur bulursun sevgili relax.

umarım dünyadan daha güzel bir yer olur ebedi istirahatgâhı.
online listede gözümüz hep adını arayacak. mekanı cennet olsun, yattığı yer incitmesin. diyecek söz yok...

mekanı cennet olsun, kendisi ile kısa bir sohbetimiz olmuştu. birikimli ve kültürlü bir insandı. allah rahmet eylesin.

bazı şeyleri hiç bilmemek daha iyidir.
bu yazar kardeşimizin vefatı da tam olarak öyle.
mekanı cennet olsun. çok üzüldüm.

kendisini tanıma fırsatım olmadı ancak erken bir yaşta kalp krizine yenik düştüğünü anlıyorum. mekanı cennet olsun.. başta ailesi, sevenleri olmak üzere tüm sözlük ahalisinin başı sağolsun..

sözlük yönetimi keşke anısına siyah kurdele ekleseydi sözlüğün ana ayfasına. güzel olurdu..

tanımadığım bir yazar. tanımlarını da okuma şansım olmadı hiç. ya da denk gelemedik.
muhtemelen iyi biriydi.
böyle ölümlere üzülmemek elde değil.
ailesine, yakınlarına, sevenlerine baş sağlığı, sabır, güç dilerim.
üzgünüm.

çok üzüldüm. nur içinde uyusun. söyleyecek bir şey bulamıyorum. iki gündür düşünüyorum pamuk ipliği hayatı.

anlaşamadığımız bir kardeşimiz idi. uyuasamadik anlaşamadık ama kalp kırmadık. yazık gencecik insan. yerinde dinlensin. üzdü.

ne diyeceğimi bilemiyorum. acımı tarif edemiyorum. gerçekten canımı acıttı gidişin abi. nurlar içinde yat, mekanın cennet olsun. gerçekten üzgünüm, hem de çok. seni hep tatlı muhabbetinle ve son mesajınla hatırlayacağım...

bir süredir, yani ölümün çok çok yakınıma uğradığı, babamı alıp götürdüğü zamanlardan beri, her ölüm haberi gerçek anlamıyla kalbimi titretiyor. hele ki bu kadar genç, belki bi o kadar daha yaşanmasını umduğumuz yılları varken insanın. ama yokmuş işte o yıllar. bu kadarcıkmış. hepi topu kırk küsür yıl? neyi sığdırabilir ki insan bu kadarcık bir ömre? öyle ki, yaşamın, yaşamanın, insanın ve hatta kendinin bile ancak farkına varılan yaşlar kırklarda başlıyor bence. ve öylece istemeden de olsa çekip gidiyorsun. belki sonsuz bir uykuya...

sevdiklerine, sevenlerine sabırlar dilerim. ruhu şad olsun...

uğradığım bir linç sonrası, bana iyi gelen bir nickaltı giren yazardı.
sonrasında kısacık bir dm muhabbetimiz oldu.
kendisini iyi bilirdim,
allah rahmet eylesin,
yattığı yer incitmesin.

takip ettiğim ender yazarlardan birisiydi. kaleminin çok değerli olduğunu düşünürdüm hep ve hala da öyle olduğunu düşünüyorum. nick altına göre kendisi vefat etmiş. buna pek inanamamış durumdayım, neredeyse her gün bugün ne yazmış acaba dediğim bir isimdi. allah gani gani rahmet eylesin, çok yazık oldu.

maalesef tanışıklığımız olmayan bir yazardı. bir, iki yazısını okumuş ve fikirlerimiz farklı olsa da sevmiştim. keşke bir mesaj filan atıp tanış olsaydım... umarım yerinde dinlenir. sevenlerine baş sağlığı dilerim.

geldim yine bu s*kt**inin yerine, buraya bir şeyler çiziktirip sonra yine s***ir olup gideceğim, yazmazsam çatlayacağım çünkü.

al sana türkçe klavye albayım, ilk ve son.

30 saatten fazla oldu herhalde haberi alalı. 30 saatten fazladır aynı ruh halindeyim, sanırım artık isyan tarafına geçiyorum. sonra da kabulleniş evresi falan filan di’ mi?
hala inanmak istemiyorum, ismini 349857329852 kere gugıllamış olmama rağmen hala şaka sanıyorum. hala nanik bekliyorum lan.

ya albayım, zınk diye ölmek var mı ya? buz gibi bir tek tik bıraktın bana, a ş a m ı y o r u m.
hani daha istanbul’da yılbaşı geçiriyorduk? hani rakı mangal ya, hani tavuklar cinler tonikler? ne biçim ekürilik bu?
al ben içiyorum senin yerine.

bu hayatımdaki ilk kaybım değil elbet, aile büyüklerimden ya da çevremdekilerinin yakınlarından duyduklarım oldu ama kendi kurduğum çemberimden birisini ilk kez kaybediyorum. bok vardı içtin o kadar.

kafası kesik tavuk gibiyim, ne düşünmem ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. “iyi geceler” diyerek vedalaştığının ertesi gün ölmesi çok tuhaf. dün makara kakara yaptığının bugün olmaması.
yok anladın mı, puf.

bir çift yeşil göz için dünyanın ucuna gidesi geliyordu insanın da öte tarafa gitmek dahil değildi olm bu denkleme. eşek gözlerim minicik kaldı ağlamaktan. hani ben seni bile isteye bile üzerdim de sen beni üzmezdin? kör kuyularda bıraktın beni be. ha şu an bana bakıp ulan kerize bak ne biçim ağlıyor diyerek gülüyorsan da sana çok kızarım.

bak heliciğim’in yüzü burada, bir haftadır “lan acaba bi’ şey mi oldu?” diye diye kafaları yedik, bitirdik.
ya sağlık ya güvenlik sorunu var dedim, atarlı semtin giderli delikanlısıydın çünkü.
ya yoğun bakımda yattığını hatta gözaltına alındığını bile dahil ettim ihtimallere de ölmek aklımın köşesinden geçmedi be, kaldın yumru gibi boğazımın ortasında. puh seni be.

ya albayım çocuklara tolkien okuyacaktık hahahfasfaga
yazabildiğim son mesajın “iyi misin?” olup o esnada senin toprak altında olmanı a ş a m ı y o r u m.
geçmiyor mınıske.

bu şarkıyı seninle paylaştığım ana bazen lanet ediyorum, bu kadar içselleştirip pes edeceğini nereden bilebilirdim? ama haklısın; delikanlı yoruldu, bir o yana bir bu yana sararıp soldu.


umarım aradığın huzur seni bulmuştur gittiğin yerde, umarım çok özlediğin istanbul’u izleyebiliyorsundur gözlerin kapalı. öpüyorum güzel kalbinden, umut ışığı sarsın her yerini, rahat uyu.

eyluled %100.

hep harika müzik zevkiyle hatırlayacağım küfürbaz haydom. beni walhala'da elinde kırmızı tuborguyla "hoşgeldin kardaşım" diye karşılayacak şirin faşom. bu gece şarabımın bir kısmını toprağa döküp "bu da cemin ruhuna" diyerek içtim. walhala'da siz odin'le turan'ı kurun kardaşım. yıkmaya en yakın zamanda geleceğim. günün sonunda kırmızı tuborglarımızla 90'lar pop konuşacağız. bağıra çağıra ahmet kaya söyleyeceğiz.

allah biliyor ki bu yazar beni, ben onu sevmezdim, sevmeyecegim zira ölsem o da beni sevmezdi

bana kalsa sozlukten gondereceklerim arasinda ilk siradaydi ama bir is icin istanbul disindaydim ve hayli kartlar dagitilmis, koseler kapilmis, tavizler verilmisti.
simdilik sadece allah gunahlarini bagislasin diyorum baska sey demem.