an itibarıyla yazarların nerede olup ne hissettiği

downtown montréal'de bir evdeyim. kafam burada yasal olan ama türkiye'de olmayan bir maddenin etkisinde o yüzden biraz güzel. az sonra yiyeceğim hamburgeri düşünüyorum.

tam suan balkonda yol boyu tasidigim karpuz kelek cikmis gibi bi his yuklendi icime. hayatim silkildi sigarasi belki yakisirdi bu duygu durumuna ama ben sadece gokyuzunu izleyecegim

denize sıfırım... herkes gitti ve bulaşıkları yıkasam mı yoksa bırakıp gitsem mi, onu düşünüyorum...

sanırım yıkayacağım... öğleyin geldiğimde, tertemiz bir mekan bulmak, beni daha çok mutlu edecektir..
yalnız, kafam çok güzel...

tramvaydayım. biraz suçlu, üzgün hissediyorum. bugün yapmam gereken şeyleri yapmayıp günümü bomboş geçirdim. yağan yağmuru havanın soğuk olmasını ve türlü şeyleri bahane edip yataktan çıkmadım. onun vicdan azabını yaşıyorum. bir de saçlarım çok uzadı, kısaltmam lazım ama ona da çok üşeniyorum. *

yine göz makyajı yaptığım için baş ağrısı çekiyorum. yağmur yağıyor ben sözlüğe yazıyorum. çalışmam gereken konular, çözmem gereken testler var ama odaklanamıyorum. sonra vicdan azabı çekiyorum.

moda’da kafede oturuyorum etraf kapkaranlık oldu sinek uçmuyo her şey ilbinin 7 dklık ses kaydını dinlememle başladı bu diktiğimin kelebeğinin de köküne kibrit suyu..

sadece telefonlar değil sözlük de bizi dinliyor olabilir.
az önce içimden şeyi geçirdim. sabahtan beri sokaklardayım ve çok iyi hissediyorum.

önce birkaç işim vardı onları hallettim. sonra annemi kermeste ziyaret ettim hatta kendime baykuşlu çanta buldum.
şimdi de isbike bisikletlerini denemeye gidiyorum.
evde oturmamak için kış mevsimini beklemişim. şu an otobüsteyim ama eve gidince size çantayı atarım.
kermes öğrenciler ve maddi anlamda güçlük çeken ailelere yardım için düzenleniyor.
günlük sevap kotam da doldu.
ay günüm hareketli geçiyor diye bu kadar sevinmem de bir garip ama banane.
benim bedenim benim kararım.

not: tam nerede ve ne hissettiğimi düşünürken başlık karşıma çıktı. bu cümleyi yazmayı unutmuşum.

klinikteyim. ayaklarım şişti artık eve gitmek istiyorum

evdeyim, çalışıyorum. bir şey olsa da artık insanlar çağrı merkezlerini arayamasalar diye dua ediyorum.

not; keşke insanlar biraz zeki olsa. standart olunsa yeter, kimsenin atomu parçalamasını beklemiyorum

yorganın altında tanım giriyorum.(bkz: swh)

yatağımda ağrıdan ölüyorum.

evdeyim. iki yaralı dize sahip ve yorgunum.

tost perilerinden kaçmaya çalışıyorum

odasında ve her zaman olduğu gibi yaptıkları boşa giden biri nasıl hissediyorsa öyle hissediyor

dolapta tatlı var ve şekerim 220. uykum yok ve aklım o tatlıda. insülin basıp gömeceğim.

evimdeyim ama yabancı gibi hissediyorum. nereye gideceğimi de bilmiyorum, gidecek yerim yok.

aile evinde odamda gregor samsa gibi hissediyorum.

yatakta ısınmayı bekliyorum ki uyuyabileyim.

bugün bir şey öğrendim. bazı babalar eşleri evde yokken koltukta uyuyormuş. yalnızken, birlikte uyudukları yatağa girmek istemiyorlarmış. sanırım özlemden. bazıları çok sevgiden vs demiş de bilemiyorum. belki sadece özgürlüğün tadını çıkarıp televizyon karşısında uyumanın keyfini sürüyordur. belki de biz kadınlar ve çocuklar duygusal düşünüyoruz. kimin neyi neden yaptığını en saf haliyle bilmek isterdim.
ben yokken yokluğumu da yaşayabilecek ve bunu somut hale getirebilecek biri var mı diye düşünüyorum. uyumaya çalışırken odamda.

kar yağıyor diye kendi kendime romantizm yapayım dedim kahvemle balkondayım fakat karnım aç ve donmak üzere hissediyorum. buraya yazarken de manzarayı kaçırıyorum zaten. olsun insanın kendiyle kalması güzel bir şey.