an itibarıyla yazarların nerede olup ne hissettiği

bu masanın bașındayım. kendi bașımla beraberim. hak ettim bence.
karșımda el gün yok.
annem var ama. bir de babam. bir de kör olmasın kardeșim.
bir ona sövüyorum, dönüp diğerine aglıyorum. bir bakıyorsun, pederle kadeh tokușturup freudu cekiștiriyoruz. sonra hop bir nihavend, sonrasında dağıtıp bulutlarımızı raks ediyoruz.
bașım dönüyor.
babamın dizinin dibine çöküyorum.
a aaa yok.
seni çok uzağa gömdüler baba.

neden bilmem belki de öyle gösterdiğinden
sanki herkes benim her şeyi kolay atlatabildiğimi
umarsız ve ataletsiz olduğumu düşünebilirler.
ben ne kadar ortalıkta bakın bana şunu yapıldı size de yapılmıştır
ben şunları yaşadım sizlerde yaşayabilirsiniz
bana bunlar dendi size neler denmiştir diye konuştukça
sanki travmalarım yokmuş gibi mi görülüyor
anlam veremiyorum.
daha ne yapmam ne kadar çabalamam gerekli
kendimi bir yere getiremedim
akıl sağlığımı korumaya çalışmaktan başka bir şey yapamadım evet.
bunlar yetmez mi travmalarımın olduğuna

neler yaşadım ancak ben hep kurtuldum.
hayatta kaldım.
hayatta kalan neden aşmış görünür ki ?
aşmadım aşamadım.
ama öbür türlüsü gibi de davranmıyor muyum zaten içime kapanarak evimden çok çıkmayarak

ben her türlü yargılanırken kimse yardım etmedi ahkam kesmek dışında
destek olmak bile üstten bakmaktı sizin için yer yer.
aslında sadece egonuzu beslediniz.
ben kendimin kızıyım. annem,evladım her şeyi kendi içimde taşıyorum.
kendimi büyüttüğümden beri kavram karmaşası ve anlam kaymalarıyla geliştim.

çünkü söylenen ve yapılan asla tutarlı değil
istekler asla makul ve yapıcı değil.
herkes kendi hikayesinde debelenirken
günün sonunda..
evet günün sonunda..
ah neyse.. o boşluklar bir nefes alış verişiyle kesilsin varsın..

bazı şeyler dillendirilmemeli bence.
oysa ki söylenen her şey bunlardan biriyken..

benim hikayemde sevdiklerim gider
kalanlarla uzaklaşırız onlar da bir nevi gider
en içimdeki beni anlamaz
en uzağımdaki anlar da görmez.

bu trajik hikayede mutluluğu bir türlü bulamayan ben için galiba esas mesele daha farklı olsa gerek.
her şeyi yaşamalıyım ki sıradan kalamayayım değil mi?
bırakmadı ki normal olayım
tamam ya al istediğin gibi olsun.
kovalamıyorum ne huzuru ne mutluluğu
beni gelip bulan her trajedinin üstüne biraz daha ekleyeceksen sadece mentalimi koru.
çünkü dahasına katlanabilir miyim bilmiyorum.

sınıftayım, bir kulağımda kulaklık. toplantıdayım
sunum için stresli bir bekleyiş

işteyim, şimdiden sıkılmaya başladım.

işe gitmeyi hazırlanıyorum geç kaldım ve aslında pek umrumda değil.
işe gidip bir üst pozisyona geçiş için bir karar vermem gerek, bu da umrumda değil.
uzun zaman sonra aklımın ve duygumun iş dışında birinin özlemi ve var olması mutluluğu ile dolarken, her şeye umudum iki kat artmış bir duygunun sabahına uyandım.

tuvalette dışkılarken sigara içiyorum ve mutluyum

8. kattayım, yan binayı yıkıyorlar. sabahtan beri car car car kepçe, kulağımın ırzına geçti.
kafamın içinde şantiye var gibi hissediyorum.

spordayım hip adduction çalışırken tam olarak şöyle oturdum ve genetiği sağlam olan kızları düşünüyorum.

yürüyorum. güzelim. iyiyim.



yürürken enerji yüklüyor.

mutlu ve pişman

gözümde büyüyor.

susuz hissediyorum.
deli gibi yiyip su içmeden bir de üstüne 1,5 saat uyuduğumda ne olmasını bekliyordum ki?

hiçbir şey hissetmiyorum. evdeyim ve ciddi ciddi hiçbir şey hissedemiyorum. kendimden haber alamıyorum. umarım bir delilik yapmam

başlığa geldim ve ayak gördüm, bu sözlük benim ayak fobimi ona katlıyor.*

bir taziyeden sonra pınarbaşı * tarafında bir kahvede bir doktor bir milli antreman koçu bir idari hakim ve ben 101 oynuyoruz.

hayır elde gelmedi hesap şişti ayın 15i gelmez şimdi....


sarı siteye sahibinden satılık böbrek ilanı mı koysam?
*

balkondayım.
manzaraya doğru üşüyorum.

lat pulldown yaparken kablo koptu. bar kafama indi lan! acıyo!

uyumama ramak kaldı ve bir defa olsun bu sözlerin sahibi şarkıcıyı dinlemememe rağmen bir şekilde aklımın bir köşesine oturmuş şu dizeleri hissediyorum,

“bir yanım yalnızlık bir yanım bahardı. yerim yurdum falan vardı, ışıklarım yanardı.”

çay içiyorum ve neden parmağımı koymadım diye kendimi sorguluyorum.