yazarların yaşlandıklarını hissettiği ilk an

iş çıkışında maaşımı aldığım ama yorgunluktan harcayamadığım o an. o yaşıma kadar hep o parayı bekledim ama o kadar çaba sonucu harcayamadım. o zaman dedim işte; düzen bu ve ben yaşıyorum.

bıkkınlıktan şeyden elini ayağını çekip herkesten uzağa yerleşme fikrinin geldiği ilk andır..

genç biri toplu taşımada kalkıp bana yer verdi. * sağol evladım dedim oturdum.

büyük kızımın (4 yaşında) benimle bayağı bayağı oturup sohbet ettiği an.

ne demiş;
benjamin franklin ;
hayatın trajedisi, yakında yaşlanmamız ve bilgece çok geç kalmamızdır.
hayattan zevk almadığımı hissettiğimde ve hiç bir şeye zamanımın yetmeyeceğini anladığımda anladım bu sözü

kargocunun kapıda kargoyu teslim ederken teyze dediği an..

doğum günlerini sadece ailemle kutlamak istediğim an.

bebekliklerini bildiklerimin şimdi delikanlı yada genç kız olmaları.

bir tanesi şey demişti, krizlere girdim :d unutamıyorum
"artık milf kategorisinde olması"
***

sandalyeye oturunca ayaklarım yere değdiği zaman.
gözlerimin etrafında çizgiler oluşmaya başladıĝı zaman.
ailesinin düĝününe gittiğim çocukların şimdi 15 yaşında olduğunu gördüĝüm zaman.

daha bu gece yaşadığım andır.
kahve yapmak için mutfağa girip, bulaşıkları yıkayıp çıktım...

gülten akın'ın kısa şiirini okurken bir aydınlanma gelir:

bir roman kadar uzun bu tümce,
– sonra işte yaşlandım.

birinin benim fikirlerime ve düşüncelerime değer verdiği ve kâle aldığı zaman galiba

geçen gün öğrencimin biri saçımda kocaman bir beyaz olduğunu söyledi. "öğretmenim saçında kocaman beyaz bir saç var. dur bakayım öğretmenim, bir tane değil ki bir sürü var. sen de artık yaşlı dede oldun."

gayet güzel bir genç kızı çocuk diye dikkate almadığım andır.

yaşıtlarımın evlenmesi, çocuklarının olması, gürültülü kalabalık ortamları kafamın artık kaldırmaması ve en önemlisi gözümün altındaki 1 kırışık.

bugün kızım bir yakınımıza annem 30 yaşında 30 diye haykırdı. kim bilir ne anlatıyordu o an ama o an hissettim ben. 29 annecim ne 30u diyebildim sadece. dün çocuktum ben ya ne ara 30a geldik anlamadım ki.

küçükken köyde yaşayan dede-nine evinde, koşulduğunda alisamiyen stadı kadar büyük gibi hissedilen bahçeye yıllar sonra gidince, "ne kadar da küçükmüş halbuki burası" dediğin andır.

*

gidip anneme ağlayamayacak duruma geldiğimi hissetiğimde.

yıllar önce makyaj yaparken aynada saçlarımın iki tutam beyazladığını farkettiğim andır.

"ulan noluyoruz"? deyip iyice saçlarımın arasını kontrol etmiştim. "harbi harbi beyazların çıkmış whis" demiştim.

aynayla göz göze geldik. derin bir iç çekip "yaşlandın be whis" dedim. yaşlandık. yaşlandırdılar. bir gece de mi oldu? ah saçlarımı oturduğu evden çıkan kiracının boya badana yapmasına çeviren dertlerim...

3 gün önce de saçlarımı toplarken farkettim beyazlarım birkaç tutam daha artmış. yüce honos'un kafasına dönmüş kafam.

"ırsi herhalde ya kendine gel 24 buçuk yaşındasın sen " diyerek kendimi teselli ettim.

şimdi bu tanimi yazarken bir tanesini koparttim. kopartınca da çoğalıyormuş galiba bu beyaz tutamlar. seviyor sevmiyor hesabı.

saldım çayıra mevlam kararta...