anıları özlemek

tatli gibi gözükse bile aslinda hoş olmayan bir olaydır. anılarınızı mutluca hatırlayıp geçmek varken, eğer onları özlüyorsanız bir sorun vardır...

ben mi nerden biliyorum? test edildi onaylandı çünkü.

her gün bıçaklanmak demektir.

kahvaltı ederken bir anda ağlamaya başlamak belki, radyodaki şarkıda o günlere gitmek, o kişinin bir anı olarak kalması, kaç bin uykusuz gece eder bilinmez.

geçen zamanın bir daha geri gelmeyeceğini kuvvetle hissettiren anlar vardır. o anları öyle güzel anlar ki insan, geçmişle gelecek arasında örülmüş bir duvardır, o duvar suret olmuştur da iliklerine kadar işler sanki. o an yaşamdan alınan tat ıstıraplıdır, henüz gelmeyen ama gelecek olan özlemenin acı tadı, özlemin yakıcılığı.
iki cepheye ayrılmış gibi hisseder insan kendini, zıt iki kutup arasında sıkışmış gibi. an'ı yaşayamaz, bu duygu bir engeldir.

geçmişe ya da geçecek olana mı takılsa, geleceğe ya da özlemine mi acısa, devam mı pes mi?
adıyla sanıyla tereddütün sancısıdır bir bakıma derdi.

iyi yaşanmış her an kâr olsa da hayatta, zaman geçirdiğin hatıralara acımıyor. ince ince ellerinle itinayla ördüğün o ilmekler bir an gelip sökülüyor. zaman dursun istiyorsun kayıp gidiyor. şanslıysan belleğinin bir kenarında güzel günler kalıyor kalmasına da, sanki tüm sevdiklerin yola çıkıyor da uzaktan sana ve bıraktığın tüm o hatıralara bir daha gelmemek üzere acı acı, koca bir el sallıyor.

özlenen şey zaten anılar ve o anıları geri getiremeyecek olmaktır. eğer anılara istediğimiz zaman ulaşabilseydik nostalji hissi asla var olmayacaktı. kıymetsiz olacaktı geçmiş. insanlar benciller ve kaybettikleri insanları değil, onlarlayken yaşadıkları anları özlüyorlar.