arkadaşın ölmesi

sabah haberini duyar duymaz kendimi mezarlıkta buldum. gün boyu filmi geriye sarıp yaşadıklarımız güzel günleri düşünmeye çalıştım. etkilenmemek elde değil, alışması zor.

arkadaşın ölmesinden kötüsü, ölen arkadaşınızı 3 parça halinde enkazdan çıkartmanızdır.*

hayat ne kadar boktan bir şey dedirtir.

ilkokulda çok yakın bir arkadaşımı kaybetmiştim. o zamanlar yaşadığım boşluğu hala hissederim.

cuma günü akşam mesai çıkışı güle oynaya "pazartesi görüşürüz" deyip de pazar günü cenazesine katılmaktır.
ne kadar acıdır. ne kadar zordur yaşayan bilir.

kelimelerle ifade edilemeyecek durum.5 sene geçti üzerinden. halen yürürken birini o sanıp selam vermek istediğim oluyor.

düşündürür;
paylaştıklarınızı düşündürür,
kahkahalarınızı düşündürür,
"kalbini kırdım mı acaba? " diye düşündürür,
sizde kalan sırlarıyla düşündürür,
en zoru " yerinde ben de olabilirdim" deyip geride bırakacaklarınızı düşündürür.

hiç başıma gelmedi ama sadece kız ise üzülüm.

kimi insanın içinde acı ve boşluk olarak kalır, güzel anları hatırlarsın hep, kimi de yukarıdaki gibi sadece cinsiyeti kadın ise üzülür. ruhunu vicdanını kaybetmesin kimse lütfen.

bir arkadaşımı çok kötü bir şekilde kaybettim. yakın değildik ama yine de çok etkilendim. ölüm kimseye yakışmıyor.

düşündürür. bu dünyada bir tek dikili ağacım var mı? ıyi bir insan olmak için herhangi bir çabam oldu mu? ölüm bize ne kadar yakın oysa ki.

tarifsiz bir acı.
story’sini görüntüleyip “yeey istanbul’a gelmiş gözümün çiçeği” diye aradığım arkadaşımın ölüm haberini almıştım. inanamamak, konduramamak, inkar, öyle hisler yaşadım ki üzülmeye sıra çok sonra geldi.
‘başıma bi şey gelirse yakalarınıza bu fotoğrafımı takın’ dediği fotoğrafı yakamdaydı, hoca “arkadaşınıza melekler soracak, neye inanıyorsun diye” gibi bi şeyler söylüyordu, arkadan biri “madonna’ya” dedi. hiç güleceğim yoktu bulut, gülmedim de zaten. sen olsan kesin gülerdik.

20 şubat 2017.
seni çok özledim.

hayatın bir bölümünün, o bölüme ait hatıraların bir bir su üzerine çıkan adacıklar gibi gözler önüne serilmesi gibi bir şey desem eksik kalır. hayatın bir bölümü ile ilgili tüm hatıraların vücudun belli bölgelerinde aniden yaralar çıkmış gibi kanamaya başlaması gibi bir şey desem yine eksik kalır. şu bir gerçek ama, ölen hiç yaşlanmaz. herkes yaşlanır. saçlar ağarır, cilt sarkar, gözlerin feri söner. ölen arkadaş hala çakı gibi delikanlıdır.

ilkokulda, sıra arkadaşım, çok neşeliydi. tiyatro oyunlarında rol alırdı hep. bazen derste bizler çok isteyince de doğaçlama bir şeyler yapardı. rolünü de çok iyi oynardı. her zaman gülerdi, her zaman. bizleri de güldürürdü tabii. sonra, bir sabah, okula gelmedi. kendini asmış, dediler. daha ilkokuldayken, kendini asmış.

çok yakın zamanda başıma gelmiş olay. kendisine ait tek bir kare var aklımda, gülümserken ki hali. hala atlatamadım, bunun en büyük nedenide intahar şüphesi taşıması. ölümün her türlüsü kötü ama gencecik bir insanın yaşamına son vermesi bana çok acı veriyor. ilk duyduğumda beynimden aşağıya kaynar sular döküldü sanki, hareket edemedim odanın ortasında kalakaldım bir süre. bir hafta kadar başka bir şey düşünemedim. umarım gittiğin yerde mutlusundur benim güzel kalpli arkadaşım.

sabah eşimi annesine bıraktıktan sonra, akşam üzeri iki bira parlatmayı düşündüğüm 25 yıllık arkadaşımın, gece geçirdiği trafik kazasında çoktan vefat ettiği haberini alıp, bira tokuşturacağımız saatlerde ceset torbasını adli tıptan alıp, mezarlık morguna götürmek. ertesi gün de mezarına toprak atmak.

hayat çok ilginç. puff ve yoksun.

bu acıyı burada nasıl tarif edeyim?

2019 yılı 22 haziranının şu saatleri yatıyorken telefonum çaldı,o kadar farklı bir duygu karmaşası ki adlandıramıyorum bile, yatağımın kenarına çöktüm kaldım. ilk olarak ona mesaj attım, inandırmak istemedim galiba kendimi. ölümüyle ilgili gelen mesajları, arkadaşlarımın ınstagram storylerinde onun hakkında paylaştığı şeylere ve en sonunda da onun hesabına baktım.
ailesini de yakından tanırım. herkes doğal olarak perişan,annesi kendi saçlarını yolduğu için bayıltmışlardı cenazeye bile katılmamıştı.

aklımda onunla ilgili kötü hiçbir düşünce yok, onu tanıyan çoğu kişi de böyle söyler. gerçekten de çok iyi bir insandı. bazen gelir aklıma, çok özlediğimi fark ederim. elimde kalan da sosyal medya hesapları ve fotoğraflarımız.
ilk defa bu kadar yakınım olan birisini kaybetmemde büyük etken olduğunu düşünüyorum beni çok etkilemişti.
"oradasın gökyüzünde" diyerek bu yazıyı bitiriyorum.

önce kulağınızla duyduğunuzu, gözünüzle gördüğünüzü reddetmektir, bir kaç saat sonra kalp acısı ve beyin zonklaması dışında hiçbirşey hissetmemektir. defin sırasında inanmamaktır, yürüyememek, konuşamamaktır.

daha sonra bazı yerlere gidememek, bazı şarkıları dinleyememek, bazı şeyleri yiyip içememek, bazı filmleri izleyememektir.

daha da sonra deli gibi özlemek, her rüyanızda gördüğünüzde salak bir sırıtışla bağıra bağıra ağlamaktır.

aynaya bakıp yaşlandığınızı fark ettiğinizde, onun hep genç kalmasına, doğum gününüzü kutlamamasına bozulmamaktır.

yaşadığınız son anı milyonlarca kez hatırlamaktır.

göğe selam yollamaktır..

seni kaybedeli 8 sene olacak neredeyse, kızım büyüdükçe senden ne kadar uzaklaştığımı görüyorum, hamilelik süresince yanımda olup, aş erdiğim her şeye salça olduğundan, son zamanlarında ağırlıklı olarak küfür yedin benden, bu konuya bozulmadığını düşünüyorum.. kızımın odası için aldığın çerçeveye, senin resmini koyduk ve sen onu bir kere bile göremedin... ve sen kızımın her doğum gününde içimi yakıyorsun.. ve ben sana çok bozuğum bu kadar erken gittiğin için...

insanı hayatın acımasız yüzüyle yüzleştirir bir kez daha. her zaman konuştuğunuz, hayatının bütün detaylarını bildiğiniz ve çok sevdiğiniz insan artık yoktur. insan önce boşluğa düşer, ona mesaj atmak ister, aramak ister lakin artık cevaplayacak kimse yoktur. yıllar geçse dahi acısı hep bir yerlerde durur, anıları zihinden hiç gitmez çünkü sevgi ölen arkadaşınızdır oysa sevgi ölmez, siz ölene kadar devam edecektir. bütün ölen sevdiklerimizin ruhları şad olsun, günün birinde tekrar görürsek birbirimizi belki bir sarılırız her şeyin ardından.