aşk için yapılan fedakarlıklar

sorbonne’da burs ve doktoradan vazgeçmek.

aşk için yaptığım bir fedakarlık yok.
mesela almanya'da iken isabel isminde bir kıza seviyordum ve sevgili idik de.
ancak okulum devam ettiği için bana kal demesine rağmen türkiye 'ye okulum için geri döndüm.
sen gel kız dedim .o da gelmedi.
demek ki aşk diye bir şey yokmuş.

aşk karşılıksız sevmek sanirim.

hiç yapmadım
yapmam da
deymiycek biri için gene hiç yapmam.

yalnız doğdum
yalnız yaşıyorum
yalnız ölcem

kizla kaçmak. başka hiç yapmadım ama bu yeterli sanırım.

anlatmaya başlasam bağdat a yol olur.

aşk için ölmeli,
aşk o zaman aşk.. diyorsa da şarkılar.. siz, aşk için yaşayın dostlar.. çünkü aşk, ancak yaşanırsa aşktır. yanıltmasın sizi şarkılar..

fedakarlık, saçmalık karışık yazacağım ben. 6 sene 5 ay süren ilişkimizden sonra tamamen terk edilince ve artık umut kalmayınca ikimiz için çift hesabı açıp 4 sene boyunca ikimizin resimlerini, sevdiğimiz şarkıları, şiirleri, onun sevdiği sanatçıları ve sporcuları paylaştım hesapta ve bu durum onun güncel sevgilisi gelip bana sen ne ayaksın seni karakola şikayet edip hakkında dava oluşturacağız diyene kadar devam etti.

lise dönemimde o mutlu olsun diye annemin 2, anneannemin 3 çeyreğini bozdurup parasını ona verdim, annemle aram bozuldu, bana aylarca kin kustu ve psikolojik durumum onu dehşete düşürdü. maddi durumum daha iyi olduğu için harcadığımız paranın yüzde yetmişini benim ödemem zaten standarttı. onunla görüşeceğim diye üniversitenin ilk senesinde derslerin yarısında devamsızlıktan kaldım. onun oynadığı tüm playstation oyunlarını öğrendim, izlediği sporlar hakkında bilgi sahibi oldum, saatlerce izledim, onu ne mutlu etse beni de etti, birlikte basketbol oynayıp koşma yarışı yapardık.

şimdi olsam elbette çeyrekleri bozdurup parasını ona vermezdim, ikimize hayali olarak ilişkiyi devam ettirdiğim çift hesabı açmazdım ama o dönemki aklımla iyi ki de yaptım diyorum bunların hepsini. değerdi onun için. evet terk etti ama bunları yapmasam da terk edecekti, su oraya akıyordu, kaçınılmazdı. bir daha ömrümce mutlu olamayacak olsam bile o 6 yıl 5 ay yeter bana.

(bkz: ayrılık sevdaya dahil ayrılanlar hâlâ sevgili)

fedakarlık, eğer bir taraftan geliyorsa saçmalık eğer iki taraftan da sağlanıyorsa kuvvetli bir bağdır...

ben ilişkilerimde bunu öğrendim...

alma verme dengenizi her dem karşılayın... her şeyin fazlası zarar...

aldığınız kadar verin, verdiğiniz kadar alın...

zaten bunu bilen birisiyle birlikteyseniz, işte o zaman destan olursunuz...

beklediğini alamadığında "ben senin için" diye başlayan cümleleri peşi peşine sıralayan insan serzenişlerine sebep olan şeyler.

yapmasaydın!..

-aşktan bağımsız- mesajlaşmaktır. normalde hiç tercih etmem iletişim için ama çok datlı bir insan beee nsndn.
özellikle yaz mevsiminde, bir yandan sıcak seçimde unutulmuş klima gibi üfleyen rüzgar ile birlikte, hem havadan hem de kullanımdan dolayı ısınan telefonu eline protez bir uzuv gibi ekleyip sabahtan akşama kadar mesajlaşmak.
bunlara ek olarak ocak, fırın ısısı ve klima+davlumbaz sesini ekleyip ultra yoğun bir iş trafiğinde dahi muhabbete devam edip, bütün menüyü telefon ekranına işlemek. üstelik bunu aşk beklentisi ile değil de keyif alarak yapmak. gerçi ben de keyif aldığım için "fedakarlık" başlığından çıkıyor gibi oldu ama snbsjsj olsun be...

başa kalkmak demeyelim de, bendeki değerini ifade etmek diyelim. kendisine ve muhabbetine çok değer verdiğim insanlara uyguladığım tarifedir bu zira. ara sıra hıaaaağ, yeter beee deyip ses kaydı atabilirim, değeriniz düşmüş sanmayın o ara, benim imanım gevremiştir.

aşk bence insanın kendi içinde yaşadığı bir duygu olduğu için aşk için fedakarlık yapmak gibi bir şey söz konusu değil.

ilişki derseniz burada iki kişilik bir durum olduğundan karşılıklı olarak geri adımlar ile ortayı bulmak mümkün oluyor.

aşık olduğunuz kişi ile bir ilişki yaşamak çoğu insan için hayali kurulan bir şey olsa da iki taraf birbirine eşit duygularla hiç değilse yakın duygularla bağlı olmadığında sorunlar başlıyor.

iki kişiden daha az duygusu olan taraf diğerinin yaptığı şeyleri normalde yapmayacağı ama onunla bir arada kalmak için yaptığı şeyler olarak görmüyor.

bunun bence en önemli nedeni duygusu fazla olanın gösterdiği ilginin duygusu az olanın egosunu yükseltmesi ve yapılan her şeyi normal görmesi ve hakkı olanı alması olarak değerlendirmesiyle ortaya çıkıyor.

taraflar arasında sadece duygusal dengesizlik değil diğer türlü dengesizlikler de varsa bu durum iyice artıyor.

amiyane tabirle sen benim gibi biriyle olma fırsatını bulmuşsun veya sana bu fırsatı vermişim sen daha allahtan belanı mı arıyorsun gibi bir iç ses duyulabiliyor.

insan duygularının kontrolünde olduğunda içinde bulunduğu duruma objektif olarak bakamıyor ve olayları dışarıdan göremiyor.

bu durum kendi suçu olmasa bile faturası doğrudan ona çıkıyor. bu nedenle söz konusu fedakarlık yapmaksa kişinin geri adım atmayacağım dediği kırmızı çizgileri olmalı.

kırmızı çizgilere geliyorsa ve daha fazla taviz vermek mümkün olmuyorsa yapılması gereken bence yoluna gitmektir.

(bkz: aptal puma sendromu)

bir keresinde otobüsle 1282 km yol gitmiştim. sayılırsa bu var.

biber dolmasını salçasız yapmak*

"işine geliyorsa güzel kardeşim, bizde böyle" dememek. insanın geçinmeye gönlü olunca her şey yapılabiliyor karşılıklı olarak.

hiç yapmadım, yapmayınca da bir şey olmuyor.
bana yapıldı mı, farkında değilim.
canınızın istediğini yapın, istemediğini yapmayın. özne siz olun, kendi cümlenizde kimseyi özne yapmayın, herkes kendi cümlesinin öznesi olsun.