asosyal hayatsız yıkık yazarlar veri tabanı

kafa açması başlıklarına entry giren yazarlardır.

eyvallah kardeşim. siz çok hayatlısınız.

kiz burdayim

bu tayfa ile zirve yapalım.. biri organize etsin.. dedim konu şimdiden kapandı allan hayatsızları..

yazarda elendim. kalanlara başarılar.

yıkılmadım ama ayakta ve hayatta da değilim. ben elendim siz devam edin.

beni tanıdılar beyler, siz yola devam edin. gereksiz sosyallik= asosyallik. agos ve asos plajına da selmalar.

asosyal olduğunuz kadar hayatsız ve yıkıksınız da hanımefendi... birlikte bir şeyler yazmak ister misiniz?

lan ilk kez buyrun benim demeyeceğim başlık buldum ya...

asosyal kalmak için bazen dua ediyorum kimse aramasın diye ama telefonum maşallah sürekli çalıyor.
hayatsızda değilim be güzel bir kazancım çok şükür kendime yetecek birikimim var
yıkık değil tam aksine tabuta bile dik girecek yapıdayım
ha tek eksik bir karşı cins afet-i devran olacak kişi gönlümün sarayında....

kendimi aramayacağım tek başlık..

asosyal deneyelim de hayali karakterleri ile arasında bir sosyallik kurmuş diyelim.

bugün yağmurda yürüyüşe çıkalım diye tutturdular, kıramadım çocukları.
yürüdük, yürüdük, yeni iyileşmişken bir kere daha hasta olduk.
sonra bir kafeye geçip oturduk, ben en güzel yeri kaptım.
kahvemdem de onlara ikram etmedim.
onlar kendi aralarında benim yıkıklığım konusunda tartışırlarken ben de kitap okudum birazcık.

buna hayat denir mi bilemedim ama ben diyorum, çünkü bundan zevk alıyorum.
o yüzden hayatsızlık konusundan yırttım gibi.
bazen bok gibi bir hayatım olsa da hayat mı hayat işte, gerisini boşverin.

asosyallik konusunda ise insanlardan kaçıp kafamdaki senaryo karakterlerine sığınıyorum.
idare ediyoruz.

asosyal değilim bu benim tamamen kendi tercihim. hayatsız değilim zira sadece kendim için yaşamıyorum, yıkık da değilim sadece italik duruyorum.

yani bu başlıkta bana uyan hiçbir sıfat yok. e öyleyse neden burdasın be adam? haklısınız valla ben değilim demek için bu kadar laf salatasına gerek yoktu.

arkadaşlar az önce moderasyon tarafından "yıkıklık" testine girdim.“nasılsın” dediler, refleksle “iyiyim” dedim ve elendim. zirvede olamayacağım. çok üzgünüm ya.

bu ben olmadım hiçbir zaman sıkıntı da orada başladı. insan kendisini taciz edenle bile arkadaşlık kuracak kadar midesiz, aç gezerken kilometrelerce yol yürüyüp sanata düşecek kadar hayalperest, hakaret edene hizmetkar olacak kadar aptal olursa, yalnızlık koyduğu için herkesi kucaklamak için yüzünü bile görmeyen insanlar için mücadele etmişse o insan bu müthiş dereceye eremiyor arkadaşlar. şöyle düşünün; selam verdiğiniz herkes sizden nefret etmiş ömrünüz boyunca, birgün bakıyorsunuz ki sizin hayatınızı çalıp sizi uyutmuşlar zorla ve sizden merhamet bekliyorlar, içimde öyle büyük bir öfke ve intikam ateşi yanıyor ki, birisiyle yüzyüze gelsek valla onu mahvedeceğim. adaletsizlik yaşayan ve istismar geçmişi olan, hayalleri çalınan, hayal kırıklığı ve yalnızlık içinde sessiz sokaklarda yürüyen kim varsa beni anlıyor biliyorum, bu öfke suyla falan sönmüyor denedim, çıplak suya girdim 3000 rakımda hem de buz suyuna, ölmedi. beni yaktılar peki karanlıklar aydınlığa çıksın mı? ben çıkmam çünkü ben en kara gözlüden yaratıldım.