ateist olma sebepleri

(bkz: olmamak için neden bulamamak)
aslında sorulması gereken olma değil olamama nedenleridir. çünkü her insan inançsız olarak doğar. inanç sonradan insanlara empoze edilir. sonra bir kanser hücresi gibi yayılır. tedavisi imkansız değildir. sorgulayan insan işidir. ilk başta büyük bir boşluk ve sessizlik ama sonra sonsuz bir özgürlük. *
ek olarak burada daha güzel anlatılmış.

nasıl olmasınlar ki.. beyinlerini bezirganlara emanet ettikleri için, en sıradan olaylarda bile apışıp, koşa koşa ateistlere gelip "ateistler bunu açıklayın" diye salya sümük yardım bekleyen, dolaylı biçimde yalvaran zavallılar var.
ateistler bilim ve bilgi paylaşımını önemseyen, yardımsever yürekli insanlardır..

tamamen kişinin kendisine kalmış bir tercihtir. kişi kendisi için en doğru kararı verir.

satanist evlat arif'in de dediği gibi "ya bırak allah aşkına!!11!"

ben buna pek inanmıyorum. dur ulan ateist olayım çünkü bu çok mantıklı diye bişey yok bence. bana göre yani. tersi olsa aile derim, yetiştirilme derim, bişeyler olmuş işte derim yani çok inanmış, aşırı inanmış, hak yolunda helak olmuş derim ama diğer türlüsü sebeple olacak iş değil. bence insan kendi haline bırakılsa bişeye inanmaz. artık inanmaz. bilmem kaç yıl önce güneşe, yıldırıma allah demişiz tamam da artık yok. inanmamak için sebebi de olamaz. inanmak için olur.

ha ben inansam ne olur? artık o bize pek inanmıyor gibi. geçen seneye kadar hiç adını anmadım. bu aralar inceden bi boynumuzu eğdik. geçen de söyledim yetmiyor, yeterli değil. ihtiyaçları karşılamıyor. kuralları kendi yazsaydı ben okeydim. paso franchise vermiş. kimse işini düzgün yapmıyor. şikayet etsen muhatap yok, bulsan birini o da günah. bunlar beni ateist yapmaz ama evladımı yapar. her nesil bi öncekinden eksik büyüyor. inanç noktasında boş geleceğiz. anamız babamız opsiyoneldi. dedelerimiz zorunlu. anlatabiliyor muyum?

bi de kadın-erkek eşitliğine kadar kul eşitliğine odaklansaydık çoktan almıştık bunları.

ben umre’ye gittim
bunlar ne ki :)

ruyamda kucukten beri paygamberi gorurum, bana mekke’ye gel dedi. dindar olsam seyh olurdum valla ya :)

neyse hacca gittim ve ateist oldum

hepsi de beynimin bir oyunu
doga ustu guc falan yok.

birkaç yukarıdaki yazara ithafen. "ben buna pek inanmıyorum. dur ulan ateist olayım çünkü bu çok mantıklı diye bişey" bu, gayet de pek çok tanıdığımın başına gelen şey. çeşitli mantıklı sebepler, araştırmalar, okumalar, tartışmalar, yani yıllar süren bir süreçten sonra inanmamaya başlamışlar. muhafazakar abdestli namazlı ailelerden çıkanlar da var. aileden ateist değiller yani.

çocukluklarından beri allah korkusuyla, cehennemde yanma korkusuyla adeta beyinleri yıkanarak büyümüşler. duygusal anlamda içselleştirdikleri ve çevresindeki herkesin inandığı bir şeyi reddetmek bir anda olacak bir iş değil. duygusal ve entelektüel anlamda da kolay değil. dini inanç yada inançsızlık insanların karakterini ve hayat tercihlerini belirleyen kapsamlı bir özellik.

ahlakın, iyiliğin, insaniyetin, vicdanın vs. herhangi bir dine bağlı olmadan da sahip olunabilen özellikler olduğu zaten ergenlikte fark edilmeye başlıyor. herhangi bir dindeki öğretiler eşsiz de değil. hepsi birbirinden esinlenmiş yada aşağı yukarı aynı çıkarımları yapabilmiş.

amaç insan hayatını düzene sokmaksa 1500 yıl önce bir arap kabilesi için geçerli olan yasalar aynı zaman diliminde başka bir kültüre bile uyumlu olmaz. en iyi ihtimalle dinin iyi taraflarını alırlar, uyarlayıp kendi yollarına devam ederlerdi. ama tabi kılıçtan geçirilmeyeceklerse. şimdi bile din politik güç ve kitleleri uyutmak için kullanılıyor. genel anlamda bir sebep verecek olursam, insanlar biraz da bu yüzden deist yada ateist oluyor.

bizdeki sebepsiz :) kefenlerimizi giyip çıktık bu yola. dur ulem başka başlığa gelmişim, haydi bye