ben bir eklem bacaklı babasıyım

ben bir eklem bacaklı babasıyım.

evet yanlış duymadınız. bazıları “patili evladım bu sabah mamanı yedin mi?” diye story atarken ben mutfak köşesinde yaşayan kırkayak oğlum çetin’in duygusal gelişimiyle ilgileniyorum. çünkü sevgi tür seçmez. gerçek ebeveynlik tüyde değil, yürekte başlar.

sabah uyanır uyanmaz ilk işim teraryumun camına vurarak:
“babacığım burada mı?” demek oluyor. o da yüzlerce ayağını minik minik oynatıyor. işte o an dünyalar benim oluyor. insan baba olunca değişiyor.

geçen gün veteriner yerine entomoloğa götürdüm. doktor bey:
“bu kırkayak.”
dedi.

ben de:
“lütfen biyolojik indirgemecilik yapmayın. o benim oğlum.”
cevabını verdim.

toplum hâlâ hazır değil tabii. parkta millet golden gezdirirken ben omzumda dev bir peygamberdevesiyle dolaşınca bakışlar değişiyor. insanlar yargılıyor. ama kimse geceleri ateşi çıkınca bir tarantulanın başında sabahladınız mı diye sormuyor.

evet, ben sabahladım.

çünkü ebeveynlik fedakârlık ister.

evde disiplin de önemli. mesela çıyan kızım şule geçen hafta misafirin terliğine yumurta bırakmış. oturduk konuştuk.
“bak kızım,” dedim, “biz medeni bir ailede yaşıyoruz. her gördüğün karanlık deliğe koloni kuramazsın.”

dinledi mi?
hayır.
çünkü ergenlik zor dönem.

bazıları:
“hayvanınızı çocuğunuz yerine koymayın.”
diyor.

çok ayıp. ben zaten çocuğum yerine koymuyorum. çünkü çocuklar genelde sekiz bacaklı olmuyor. bu tamamen farklı bir bağ. daha spiritüel bir şey.

geçenlerde sosyal medyada biri:
“ben bir pati annesiyim.”
yazmış altına da kalp emojileri koymuş.

ben de altına:
“ben de bir kabuklu deniz canlısı velisiyim.”
yazdım.

linç ettiler.

neden?
çünkü toplum sevgi hiyerarşisi kurmuş. kedi tamam. köpek tamam. tavşan sevimli. ama otuz santimlik kırkayak görünce herkes bir anda türcü oluyor.

kimse benim akrep oğlum baran’ın da hisleri olduğunu konuşmuyor.

evet bazen misafirlere saldırıyor.
evet bazen perde arkasında pusu kuruyor.
ama hangi çocuk mükemmel?

ben çocuklarımı “böcek” olarak görmüyorum. onlar benim minik kitin zırhlı mucizelerim. her biri doğanın bana emanet ettiği çok ayaklı birer umut.

şimdi müsaadenizle gitmem lazım. çünkü skolopendra kızımın ilk deri değişimini kaçırmak istemiyorum.

büyüyorlar…

gerçekten çok çabuk büyüyorlar.

bu mecrada pek bir muhatabı olmayan bir hicviye. benim bok böceği öldürdüm diye kınanmışlığım var mesela potansiyel muhataplar tarafından.

çiftleşme zamanı geldiğinde elde cımbız veya maşa ile beklemekte fayda var.
maşallah bunların dişileri erkaanı şinitzel gibi götürüyor.

denizatı babası olarak gözlerim dolu dolu okudum
bir gün sevginin kedi köpekten kuştan ibaret olmayacağını anlayacaklar
onlar çirkin iğrenç vs değil
sadece farklı ve özeller

babalık doğurmakla olmaz... yok ya o öbürüydü.

babalık yumurtlamakla da olmaz ! bu da olmadı ya.

breh breh breh... ne bu şimdi..?

evde mutfakta rıfkı diye bir kertenkele besliyordum hain mimitto öldürmüştü....