bir günlüğüne karşı cins olunsa yapılacaklar

pisuvara çiş yapmak. çok konforlu gibi görünüyor.

bir gün yetmezdi.
bir erkek olarak merak ettiğim konu, "farkında olmadan" kadınlara neler yaşattığımız.
(kadınların bize yaşattığı ama asla farkında olmayacakları psikolojiler gibi)
mesela arkadaşlık çerçevesinde bazı tepkileri neden veriyorlar?
bilinçli mi yoksa onlar da mı bunu farkında olmadan yapıyorlar.
sevgilisine bazı baskıları sadece kadın olduğu için mi yapıyor yoksa onu dürten başka faktörler mi var vs...
o yüzden bir gün yetmez.
bu böyle "erkek yazarlardan kadın yazarlara sorular gibi bir şey de değil.
yaşama ait bütün duygu ve triplerden arınmış bir kadın bulsak, soralım.
aksi objektif olmaz.
(kadınlara özgü değil, öyle bir erkek de yok)

#2433148 biri buna, erkekleri dm'de sektirmek için sadece kadın olmanın yeterli olmadığını söylemeli. neyin gerekli olduğunuysa siz daha iyi bilirsiniz.
(bkz: merkürü en iyi biz biliriz)*

t: ben, ne mi isterdim?.. sabaha kadar sokaklarda avare avare gezmek. laf atma yok, taciz yok, korku yok. ohh mis. inşallah o durumda bile manyağın birine denk gelmezdim. çünkü bu devirde erkek olmak da, en az * kadın olmak kadar zor.

oturup ağlardım.

ayakta işerdim. 1 dakika lan erkeğim ben .

let homies hit

bu kabustan uyanmak için yüksek bir binanın çatısından atlardım.

(bkz: makaslama)

kadınların yanından geçerken şarkı türkü mırıldanırdım. bakalım nasıl bi şeymiş bu, nasıl bi zevki varmış. amaç neymiş bi de yani. "beğendim seni" demenin değişik ama normal görülen bi yolu herhalde.

uzun saç bana yakışıyor mu ona bakardım.

kafamın çok güzel olduğunu sanıp uyurum herhalde ya. “bu ne?” derim amonyum uyurum direkt.
kusarım belki biraz, ondan sonra tekrar uyurum. böyle çıkılmaz dışarı.

karşımdakinin 50 tane derdi ve sorunu olsa bilse her anlattığında; evet haklısın çok normal böyle olması vs deyip 1-2 saat sonra sanki bana bir şey anlatmamış gibi sen zaten sıkıldın, sen zaten önemsemiyorsun diye saçmalardım. hatta o bana kızıp/ kırılıp tepki gösterince kesin hayatında başkası var tribi atıp iyice delirtirdim.
o da yetmezdi en boktan en bana ihtiyacı olduğu anda yanında olmak yerine kaybolurdum bir de üstüne onu suçlardım ki iyice delirsin.

saçlarımın rengini sarı ya da açık kumrala yaklaştırıp, ben martin, marion ı canım sevgilimi gördünüz mü diye dolaşıp elalemi trollemek...

ya dostlarım mutlaka sevinecektir, marion sarışın erkek hayranlığını çözmüş diye *

kendime hesap kitlemek

memelerimi zıplatırdım hoppidi hoppidi
nasıl bi duygu merak ediyorum.

illuminati sözlükte.

gece vakti dilediğim kadar sokakta rahatça dolaşırdım. kadın olmanın büyük zorluklarından biri sokaktaki güvenlik sorunudur. burada eşit değiliz gençler..

milyonlar verseler bir günlüğüne karşı cins olamazdım. erkeklerle uğraşılır mı lan, deli miyim?

karşı cins olmak istemezdim. içine doğduğum bedeni fazlasıyla sahiplenen ve onu benimsemiş bir yapım var. kadın doğmuş olmaktan çok mutluyum ve bir kez olsa dahi cinsiyet değişimi fikrine sıcak bakmıyorum.


bu başlık bu konu üstüne konuşmama vesile oldu. iyi de oldu.
sanırım cinsiyet değiştirme eğilimlerinin temelinde, insanın içinde olduğu vücudu tüm fonksiyonlarıyla sevmemesi yatıyor. son zamanlarda bu ameliyatlara ( popüler kültürün aşırı etkilemesiyle) fazlasıyla rağbet başladı. insanların farkındalıkları düşük. bu yüzden hissettikleri duyguları analiz edemeyip, gerçek olmayan sanrılar vasıtasıyla eyleme geçiyorlar.

bu noktada bireysel farkındalık çok önemli. insan kendisini de manipüle edebilir ve dışarıdan da edilebilir. hepimizin sıcak karnı var. biraz dengemiz sarsıldığında, içeriye sağlam bir gard ile girebilen biri size her türlü fikri satar. dolayısıyla, içine doğduğunuz cinsiyete ait hissedememe durumunun psikolojik olduğunu ama kişiyi cinsiyet değiştirme ameliyatına ikna eden şeyinse, manipülasyon ve kendini yanlış yorumlama olduğunu düşünüyorum. bu durumlarda konu cinsiyetin kendisi değil, bedene ait hissedememe durumu olarak okunmalıdır ve yineliyorum bunun fazlasıyla psikolojik olduğu kanısındayım. nefes alıp, bir çocukluğu incelemeli, travma var mı bakılmalı. bu hissin ortaya çıktığı ilk zamana gidilmeli yani bu hissin üstüne gidilmeli. cinsiyet değişimi için randevu oluşturulmamalı.

beden dönüştürülebilir evet ama sadece görünüm olarak. anatomik olarak içine doğduğunuz cinsiyete çakılı kalmaya devam ediyorsunuz. vücudun hormonal dengesine etki etmek amacıyla sayısız uzun vadeli ilaç alıyorsunuz( bu ilaçların yakın- uzun vade de ne hasar bıraktığı ya da bırakabileceği soru işareti) fakat şunun idrakı önemli aldığınız ilaca rağmen sadece orijinal genetiğiniz bastırılıyor. bu sebeple, gerçekten geçiş yaptığınız cinsiyet olmaktan daima muaf oluyorsunuz.

işin psikolojik boyutu ciddi bir kara delik oluşturuyor. içine doğduğunuz bedeni dönüştürseniz de, ortaya çıkan zıtlık daha sert oluyor. ait olamadığınız 2 farklı taraf yaratıyorsunuz ve ikinci tarafı kendi ellerinizle biçimlendirmiş oluyorsunuz. bu noktada, sorunun cinsiyet ve uzuv olmadığını bilmeli, sahip olduğunuz duygunun üstüne çalışmalısınız. bu duygu kendinizi dönüştürdüğünüzde de ortaya çıkabilir ve yaptırdığınız onca işlemin boşa gittiği duygusu ile sarsılabilirsiniz. dikkatli olmak gerekiyor çünkü bu tarz kararların maalesef geri dönüşü yok.

o yüzden bu başlık vesile olsun. sorun cinsiyetiniz değil, neden böyle hissettiğiniz. bunu dönüştürmelisiniz. herkes içine doğduğu cinsiyetin insanıdır.

hemen gider yine erkek olurdum. ne diyosun olm?