bir şehri tanımanın en iyi yolu

otogarında vakit geçirmek. bir şehrin karakteri otogarı ile doğru orantılıdır..

içinde biraz da olsa yaşamaktır. zaten her yerin enerjisi bile farklıdır.

o şehirde öğrenci olmak. en aylak gezginler onlar olacaktır.

çalışmak, öğrenci olmak. bir şehri ve insanını tanımanın en iyi yolu.

o şehirde yaşamak, hayatını o şehirde geçirmektir.

15 tane bina görmektir. sonra da avrupada 50 şehre gittim demektir.

bi şehri en iyi yürüyerek tanırsın. ayakların tutmayana kadar merkezi yerlerini yürüyeceksin.

ben de yürüyenlerdenim…
bir şehri yürüyerek tanıyacağıma inanırım. acele etmeden, sokaklarında kaybolarak, her köşesini görerek… yaşadığım her anı içime sindirerek, hafızama kazıyarak ve fotoğraflarla ölümsüzleştirerek…

bu kez yürümek benim için biraz daha farklı…
üç gündür kardeşimle birlikte, günde 17-18 bin adım yürüyoruz. onunla yan yana, sohbet ederek, bazen yorulup soluklanarak, bazen de gördüğümüz küçücük bir şey için durup gülümseyerek…

benim için asıl güzel olan, sadece bu şehri tanımak değil; kardeşimin ve yeğenlerimin hayatına yakından dokunabilmek. onların her gün geçtiği sokakları görmek, yaşadıkları şehri onların gözünden tanımaya çalışmak, yeğenlerimin hayatına dair küçük büyük her ana şahit olmak…

onların yaşadığı, büyüdüğü, anılar biriktirdiği yerlere bakarken, sanki hayatlarının bir parçasına ben de dokunuyorum. belki onların her anına yetişemiyorum ama yanlarında olduğum bu günlerin her dakikasını hafızama yerleştirmek istiyorum.

yıllar sonra bu fotoğraflara baktığımda yalnızca bu şehri değil, kardeşimle attığımız adımları, yeğenlerimin hayatından bana kalan o güzel anları ve bugün hissettiğim bu duyguyu hatırlayacağım.