cesaretim olsa yaparım denen şeyler

bende ki cesaret anca bu kadar olur.*

tekrar dağa çıkıp keçilerimle yaşarım şehir hayatı hayat değil, köleler kampı sanki.

ilan-i ask

(bkz: intihar)
(bkz: piercing)
(bkz: dövme)

alıp başımı giderim.

tekrar aşık olurum. sıkılınca başkasına olurum. ölene kadar bu döngüyü sürdürürüm.

kendimi mutsuz edecek şeylerden kaçacak kadar cesaretim olsa kafi gelir bana. fazlasını istemem şu an.

millet dövme piercing falan yazmış, ben 13 yaşındayken hepsini yaptırdım da lisede hocalar okula almadı. heralde growth hormon kürü denemek isterdim ama cesaretim yok.

kaybolurum.

intihar ederdim.

yüksek bir binadan kendimi bırakırdım.

böyle bir liste vardı kafamda. sonra düşündüm kafamdakileri yapmak için cesarete değil paraya ihtiyacım vardı. vazgeçtim bende.

cesaretim olsa kendi başıma yaşardım.
yalnızlık mı dersin belimizi büken mi,
ne satılıyorlar nede atılıyorlar

bir saat önce aldatıldığımı öğrendim. biraz olsa cesaretim olsa karşısına çıkar neden diye sorardım

içimden söylediğim şeyleri dışarıdan söylemeyi çok isterdim

asıl cesaretim değil de gücüm olsa şu devlet düzeninde ki saçma sapan boş müdürleri o devlet dairelerinin köpeği yapardım. çok boş müdür var.

okuduğum bölümü bırakıp ticarete atılırdım.
şimdi bi düşündüm de iyi ki yokmuş.

(bkz: bungee jumping)
(bkz: rafting)
(bkz: paragliding)
(bkz: skydiving)
(bkz: aşık olmak)
(bkz: beş parasız dünya turuna çıkmak)

(bkz: intihar)

ailemi ne kadar çok üzeceğimin farkında olmak beni durduruyor. cesaret edemiyorum onlara bu acıyı tattırmaya. ha intihar etme isteğim de büyük çöküntüler falan değil. 30 u bitiricem artık hayatımda yaşadığım en büyük acı; annemin, beyninde pıhtı atması sebebiyle 4 gün hastanede yatmasıydı. bunun dışında güzel bi çocukluk, kafama göre takıldığım lise yılları, 10 yıllık üniversite hayatı, ekonomik olarak kimseye muhtaç olmama. şimdilerde de kendi kendime(tamam hadi arada destek alıyorum) yetiyorum. genel bi isteksizlik var, hırs yok, yoğun bi mücadele gücüm yok. öylesine yaşıyorum.
2 gündür tansiyonum düşüyor. dün akşam arkadaşımla evde yemek yedik, başım döndü yine, uzandım. kanka ben gidiciyim bak dedim.
"ne güzel olur di mi? tertemiz kurtulursun. iyice uyuz olurum sana." diyor. o da benim düşündüklerimi düşünüyor hayata karşı. biz neden böyleyiz, çözemiyoruz.

ışimi kurarım, zekami ve duygularımı insanlardan gizlemeye çalışmam . aklıma geldikçe güncellerim cesaretim sıfır olduğu için yapamadığım çok şey var