çocuk yaparak evliliği kurtarmak

garibim çocuklar daha doğarken bile büyük sorumluluklar alıyor omuzlarına. hani bizler ebeveyn olacaktık diye soramadan edemiyor insan.

tahammül edemiyorum böyle olaylara bu cahilliklerin hangi biriyle mücadele edeceğiz ben bilmiyorum

dünyanın en çağ dışı hareketi değil mi sizce de? ülkemizde o kadar yaygın ki bu durum. anlaşamıyorsanız boşansanıza kardeşim. hem anlaşamayın, hem de bu anlaşmazlığın ve mutsuzluğun ortasına birde çocuğu sürükleyin. rezalet bir durum gerçekten. emin olun o çocuk ileride ailevi sorunları olan, kişiliğini bir türlü oturtamayan, hem kendisine hem de çevresine zarardan fazlası olmayan birisine dönüşecek. evliliği çocuk değil sevgi kurtarır çünkü unutmayınız ki evlilik iki kişi arasındadır. böyle bir saçmalıkla ne kendinize ne de o doğacak olan çocuğa yazık etmeyin ya. hadi çocuğu falan da geçtim bir insan neden yapar bunu kendine? olmayan bir evliliği neden zorlar neden kendisini ve karşısındakini bu şekilde yıpratır? ben bunu bir dışa bağımlılık olarak görüyorum. insanlar tek başlarına ayakta duramıyor kendi kendilerine mutlu olamıyor ve bir hayat kurmayı beceremiyorlar. oysa bunu yapabilseler herkes ne kadar mutlu olacak. mutsuz sevgisiz bir çocuk zibilyonlarca çocukluk travması ile büyümeyecek, iki tarafta yıpranmayacak. umarım herkes bir an önce güçlü olmayı, kendi ayakları üzerinde durabilmeyi öğrenir yoksa hepimizin işi zor.

evlilik kurtulur da çocuğu kim kurtarıcak?

yapılan en büyük hata.. çocuk yapınca evlilik düzelmiyor. her iki taraf belki bir süre alttan alıyor daha sonra bir yerden patlak veriyor. olan çocuğa oluyor. yıllar boyunca aile sorunlarını çekmek zorunda kalıyor. çocuk yaparak evliliği kurtarmak isterken çocuğun psikolojisini ve hayatını mahvediyorlar kısaca. çok cahil bir düşünce oldugunu düşünüyorum. evlilik kötüye gidiyorsa durum çocuk yapılarak kurtarılamaz. bundan daha kolay bir yol var anlaşmalı boşanma.

safsatının en somut örneği
asıl konudan saptırıp konuyu unutturma çabasıdır.
olan gariban yavruya olur...

çocuk yapılarak evlilik kurtarılmaz. çocuğu kurtarmak için sorunlu evlilikler bitirilmelidir.

bkz: bataklıkta debelenip iyice dibe batmak

sadece günü kurtarmanıza neden olacak eylemdir. çocuk yaparak sorunlar çözülmez tam tersi çocuk yapmadan halledilmeli.

olmaz o iş. daha doğmamış bir çocuga yükleyebileceğiniz en agır yüklerden birini vermiş olursunuz bir kere. çocuğun sorumluluğu ağırdır ve aile içi bağlarınız kuvvetli değilse sadece sorunlu bireyler yetiştirirsiniz geleceğe ve çocuk aileyi bir arada tutamaz. yapmayın. en temizi çocuksuzken bışanmak ve kendine yeni bir hayat kurmaktır. bencilliğinize çocukları alet etmeyiniz.

çocuk ziyan olur.

yaşadığım iki evlilikte çocuk yapmamaya özen gösterdim. zira çocuk bir sorumluluktur. evliliği kurtaracak bir araç değildir.

bu başlığı bir resimle özetleyecek olsaydım anne ve babanın savaşı arasında görünmez bir kalkan seklinde sürekli aldığı darbelerle yıpranan bir çocuk cizerdim.
ayrıca oldukça mantıksız bir durum. evliliği yalnızca bosanmaktan kurtarir. peki ya bu cocuğun psikolojisini kim kurtaracak?

çocuğun hayatını kurtaramamak

çocuk yaparak başarısız evliliğinizdeki rolünüzü koca'dan baba'ya, karı'dan anne'ye değiştirmiş olursunuz. bu evliliği kurtarmaz. dönüştürür.
sadece evliliği değil, evlilikteki sorunları da dönüştürmüş olursunuz.

benim evliliğimde her şey yolunda giderken, artık zamanıdır diyerek bir çocuk istedik. çocuk neredeyse evliliğimizi yıkıyordu mesela.

aynı kişiler ilişkilerini düzeltmek iscini evlenir. evliliklerini düzeltmek için çocuk yapar. sonuç olarak da mutsuz evliliklerin mutsuz çocukları olur.

küme düşmüş takımın son maçını farklı kazanması gibi birşeydir.

çocuğu, sağlıklı ve huzurlu bir ortamda büyütemeycekseniz lütfen çocuğuda leş hayatınıza dahil edip onun hayatınıda karartmayın. hiçbir çocuk bunu haketmiyor. bu zihniyet üzerine doğan çocuklar, psikolojik olarak zaten yenik başlıyorlar hayata. üzerlerinde evlilik kurtarmak gibi büyük bir yük var. o anne babaya değil anne baba ona umut olmalı.

batırmak lan o.

herkesin yaptığı ama tezat bir şekilde de eleştirmekten geri durmadığı gerçektir. evet, çok kötü ebeveynler olabiliyor ama bu siz o kadar kötü değilsiniz diye onların neden olduğu travmalar kadar kötü travmalara sebep olmuyorsunuz demek değil. gerçekten değil.