domates

artık yemediğim. ne domatesin ne biberin ne de salatalığın tadı var. her şey kokusunu tadını yitirmiş gibi. çocukluğumda bahçemizde şekli bozuk iri tarla domatesleri olurdu. içi çekirdekli ve mis kokulu, kıvamlı. artık yoklar.

evde yetiştiriyorum, çok da güzel oluyor. o kadar da dikkatli bir bakım gerektirmiyor. tohumu bile market domatesinden. rekolte çok fazla değil amma velakin 1 tanesinin lezzeti bile dışarıdakileri 5e katlar.

sen de yargılanacaksın alçak. senin neyine gerek sınıfsal olmak ya. yurtdışındaki sandviç videolarında bi pozlar veriyor, bi şekillere giriyor köpek, bize gelince salçadan önceki son çıkış. şimdi üretim, çiftçi, ilaçlar, yanlış sulama bi ton sebebi vardır da domates bu domates. ne kadar zor olabilir lezzetli, etli, rengarenk olmak? macro dışında doğru düzgün domates satan yer yok. böyle tropik modeller için butik manav mı arayacaz?

kilosu 180 liraya gelmiştir. not olsun, kayıtlara geçsin diye yazalım. dün pazarda 150 liranın altında domates yoktu hem de öğle saatinde.

iki üç sene önce kilosunu 30 liraya satandan uzaklaşıp gidiyorduk. yemeklik domata 15-20 veriyorduk. nereden nereye...

gözler için en az havuç kadar faydalıdır.

domates yerine salça yemek daha ucuza gelir.

benim için hayattaki en lezzetli yiyeceklerin başında gelir. her şekilde her halini severim. ama lezzetli bir domatese denk gelmek artık baya zor. senede birkaç kere falan denk gelirsem mutlu oluyorum. ayaş domatesiyle büyüdüm, tüm ev mis gibi kokardı, tadına asla doyamazdım. ülkemizde birçok bölgede lezzetli domatesler çıkıyor aslında ama maalesef aslına uygun şekilde tarım yapılmayınca lezzeti kayboluyor.
bir gün napoli'de volkanik topraklarda yetişen domatesi tatmak hayalim. aslında kapadokya bölgesinde de var ama denk gelmedi bana.

muzdan pahalı.

eskiden 10 kilo domates parasına 1 kilo muz filan alınırdı, bir yerlerde bir tuhaflık var ama anlamadım.